W roku 1678 budowę pałacu w Wiśniowej – na miejscu wcześniejszego spalonego podczas „potopu” szwedzkiego drewnianego dworu, podejmuje Karol Tarło ówczesny wojewoda krakowski i podkanclerzy koronny. Barokowy pałac zaprojektował słynny architekt epoki Tylman z Gameren – nadworny architekt królewski. Pałac był wielokrotnie przebudowywany. Pierwszej przebudowy dokonał Adam Tarło, wojewoda lubelski, sy
n Karola Tarło. Pod koniec XVIII wieku przebudowy dokonał Rafał Kołłątaj – brat Hugona Kołlątaja w stylu klasycystycznym. Po przebudowie rozpoczętej w 1851 roku, pałac w Wiśniowej w prawie niezmienionej bryle stoi do dziś. Po śmierci Rafała Kołłątaja formalnym właścicielem stał się bratanek Eustachy. Dla tego okresu dziejów pałacu w Wiśniowej najistotniejsze znaczenie miał Hugo Kołłątaj, który miał traktować posiadłość jako swoją. Zgromadził w rezydencji swój osobisty księgozbiór. Zmarł w 1812 roku. Jego serce pochowano w miejscowym kościele parafialnym. Fakty z jego życia ewidentnie sugerują, że miał istotny udział we władaniu pałacu w Wiśniowej. Bracia intensywnie pomnażali swoje majątki, istotnie się w tej dziedzinie wspierając. Świadczy o bardzo dobrych stosunkach Hugona z rodziną. Potwierdzają to także listy, jakie pisał do swoich krewniaków. W momencie , gdy Hugo Kołłątaj opuszczał więzienie w 1802 roku odbierał go Rafał i Eustachy – czyli rodzina z Wiśniowej. Znana była praktyka Hugona polegająca na kupowaniu majątku, następnie przekazanie go rodzinie. Aresztowany w latach- dziewięćdziesiątych stracił swoje dobra. Być może , to właśnie że przekazywał swój majątek najbliższej rodzinie uratowało Wiśniową przed konfiskatą. Są domysły , że przez jakiś czas Wiśniowa należała do Hugona . Bez względu na status prawny własności Hugo Kołłątaj był największym autorytetem w dziedzinie kultury oraz sztuki, z pewnością miał bezpośredni wpływ na wszystkie rodzinne inwestycje. Przebudowa pałacu mogła nastąpić przed rokiem 1792, wówczas kiedy następował największy rozrost majątku Kołłątajów. Następnym gospodarzem był syn Eustachego – Jan. Wówczas mogła nastąpić kolejna przebudowa pałacu ok. XIX wieku. Po śmierci Jana nastąpiły zmiany właścicieli. W 1890 pałac zostaje zakupiony przez Józefa Orseti. Po jego śmierci w 1924 roku prawa do majątku nabrała jego bratowa Cecylia, żyjąca do 1939 roku. W czasie wojny majątkiem opiekowała się jej siostra Maria z domu Hulewicz. W czasie działań I i II wojny światowej pałac nie został zniszczony. Zespół pałacowy uległ dewastacji po 1945 roku. W latach 1959-1963 pałac przebudowano, dostosowano do ulokowania w nim szkoły podstawowej . W południowej części urządzono boisko szkolne. W jednej z sal urządzono Izbę Pamięci Hugona Kołłątaja, która jest upamiętnieniem zasłużonego dla Polski właściciela pałacu. Izba Pamięci została założona w 1967 roku przez miejscowego regionalistę Jana Henryka Górala. W Izbie Pamięci można spotkać bogatą kolekcję publikacji Hugona Kołłątaja oraz pogłębić wiedzę na temat patrona szkoły. Co roku w szkole odbywają się uroczystości związane z obchodami Konstytucji Trzeciego Maja. Park
W środku parku na osi głównej znajduje się pałac, który jest zwrócony frontem ku północy. Zespół parkowy charakteryzuje się niezwykłą regularnością. W części frontowej , tuż przy głównej ulicy znajduje się skromna brama. Z trzech stron park okalają aleje starodrzewu. Droga prowadząca do pałacu obsadzona jest żywopłotem. W połowie rozdwaja się i tworzy rodzaj zaokrąglonego klombu. W niektórych miejscach znajdują się pozostałości starych pawilonów. Powierzchnia parku pokryta jest drzewostanem w około 40 %. Jest to przeważnie starodrzew. W ogrodzie jeszcze w czasach przedwojennych znajdowały się partery kwiatowe. Prostokątne podziały przestrzeni parkowej mogą świadczyć o pierwotnym układzie w stylu sarmackiego „ogrodu włoskiego”. Wiśniowa
- to niewielka miejscowość w województwie świętokrzyskim, leżąca między Staszowem-siedziba powiatu staszowskiego – a Bogorią. Główna ulica wsi, wokół której uformowała się zabudowa, biegnie wzdłuż rzeki Kacanki. Miejscowość położona jest na terenach górzystych o bardzo rozbudowanej morfologii. Do końca II wojny światowej funkcjonowały w tej okolicy młyny wodne na spiętrzeniach Kacanki. Obecnie wieś wyludnia się. Bezpośrednią przyczyną jest brak uprzemysłowienia oraz suche gleby o niskim kompleksie przydatności rolniczej. Dawniej wedle strych przekazów , tereny te miała porastać Puszcza Strzegomska. Przez nią prowadził najważniejszy szlak handlowy przecinający te tereny, ciągnący się od Lublina i Sandomierza do Krakowa. To właśnie dzięki temu mogła powstać i rozwijać się wieś Wiśniowa. W II połowie XIII wieku właścicielem tych terenów był Piotr Bogoria Skotnicki- pan na Rytwianach i Staszowie. Wieś nazwano wówczas Starą Wsią. Następnymi właścicielami byli Dorota Tarnowska, następnie Mikołaj z Kurowa i wreszcie arcybiskup gnieźnieński Wojciech Jastrzębiec. Legenda głosi, że właśnie w tym czasie powstała nazwa wsi Wiśniowa, pochodząca od kwitnącej w maju wisienki stepowej obrastającej liczne w tej okolicy wąwozy i pagórki. Część mieszkańców zajmuje się rolnictwem oraz pracą zarobkową. Pomimo to na terenie tym panuje duże bezrobocie. Mieszkańcy coraz częściej wyjeżdżają za granice w celach zarobkowych. W Wiśniowej prężnie działa OSP, która bierze udział w licznych zawodach zajmując czołowe miejsca. Należy wspomnieć, że od wielu lat współpracuje ze szkołą przy organizacji różnych imprez. Szkoła współpracuje również z takimi instytucjami jak: Ośrodek Zdrowia, Apteką, Biblioteką.
