Kamień Papier Rozmowa

Zapraszam do udziału ❤️

Nasz Zespół Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej ogłasza:
II OGÓLNOPOLSKI KONKURS LITERACKI "Księga poMOCy"
pod patronatem Krystyny Danileckiej-Wojewódzkiej Prezydentki Miasta Słupska

Ogłoszenie konkursu jest związane z Ogólnopolskim Dniem Walki z Depresją obchodzonym w Polsce 23 lutego. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi do 24 kwietnia 2026 r. - Międzynarodowego Dnia Solidarności Młodzieży.

Regulamin i szczegóły konkursu dostępne są pod linkiem:
https://sp9-slupsk.edupage.org/news/?gtnid=32 -32

Jestem typem obserwatora. Częściej dokumentuję, przysłuchuję się i zadaję pytania, niż wyrażam własne zdanie. Lubię też, kiedy ślady jakiejś myśli przecinają się w różnych moich przestrzeniach. W styczniu psychologia przyszła do mnie przez muzeum.

Zaczęło się od tego, że podczas ferii wybraliśmy się z rodziną do Krakowa. Nie spodziewałam się, że podczas zwiedzania natknę się tam na dość wyraźne ślady okołopsychologiczne. Najpierw - w Muzeum Inżynierii i Techniki () zobaczyłam urządzenie do przeprowadzania psychotestów dla kierowców. Później - w Pałacu Krzysztofory () - aranżację poświęconą buntom dawnych wieków i lat, w tym protestom o dofinansowanie psychiatrii.

I wtedy pomyślałam, że historia psychologii to nie tylko pierwsze testy, narzędzia i diagnozy, o których uczyłam się na studiach. To także społeczne bunty - o dostępność pomocy, jej finansowanie, etykę zawodów pomocowych, czy godność leczenia. Psychologia nie rozwijała się wyłącznie w gabinetach i uczelniach. Kształtowała się również tam, gdzie ktoś mówił: „stop! potrzebna jest zmiana!".

Dziś dodatkowo - po kilku rozmowach - uderzyło mnie spostrzeżenie, że poza moją psychologiczną bańką niewiele osób wydaje się wiedzieć, że wchodzi w życie ustawa zmieniająca regulacje pracy psychologa. Zdecydowanie potrzebna, ale i budząca wątpliwości środowiska. I ja mam wiele pytań. Jak to się przełoży na oświatę? Nie widzę dyskusji w tym zakresie. Nie widzę wypowiedzi psychologów szkolnych, dyrektorów czy kuratorium. Widzę za to starcie psychologów i psychoterapeutów. I znów wraca myśl o buntach. Tych historycznych i tych współczesnych. Głośnych i cichych. Prowadzonych na ulicach, i tych systemowych, widocznych w przepisach. Czasami bunty prowadzone są niemal szeptem - w rozmowach, albo w codziennej pracy z drugim człowiekiem.

Przyglądam się. Poszukuję.

Zostawiam też przestrzeń na:
– ślady psychologii, które ktoś z was zauważył w muzeach;
– refleksje o tym, jak w świetle nowych regulacji ma się uplasować psycholog szkolny.

Moja myśl jeszcze świeża. Za chwilę - archiwalna. Cieszę się, że zapisana.

🩵 Cieszę się, że mogłam poprowadzić warsztat o dobrostanie nauczycieli – o tym, co naprawdę ważne w pracy w oświacie. Dziękuję Oddział ZNP w Słupsku za zaproszenie!

Zachęcam też wszystkich nauczycieli (i nie tylko!) do wzięcia udziału w wyzwaniu dla zdrowia psychicznego, które właśnie organizuje Klub Młodego Nauczyciela w Słupsku.

Już w październiku ;)

♦️Oddziałowy Klub Młodego Nauczyciela i Oddział ZNP w Słupsku serdecznie zaprasza swoich członków na warsztaty psychologiczne.
♦️Znajdź czas dla siebie i zadbaj o swój dobrostan.
📢 Klaudia Zielaskiewicz wraz z Zarządem Oddziałowego Klubu Młodego Nauczyciela czekają na Ciebie 🚨
28 października godz. 16:00
w Klubie Nauczyciela, Sienkiewicza 3 IIp.




Kilka słów od prowadzącej:

Jestem psychologiem o specjalności klinicznej i osobowości oraz nauczycielem języka polskiego. Większość mojego czasu spędzam w szkole – wśród uczniów i codziennych szkolnych historii. Z doświadczenia wiem, jak ważne w pracy nauczyciela jest zachowanie równowagi między zaangażowaniem a troską o siebie. Podczas warsztatów o dobrostanie nauczycieli zachęcam do zatrzymania się, przyjrzenia sobie i odnalezienia na nowo sensu w codziennej pracy.
Można mnie znaleźć także w internecie: https://www.facebook.com/profile.php?id=61569379646654

🧠 O co chodzi z tą superwizją?

W ostatnich dniach wrócił temat superwizji dla nauczycieli – w związku z projektem zmian w prawie oświatowym, który przygotowała Rzecznik Praw Dziecka, Monika Horna-Cieślak. Osobiście od kilku lat nieśmiało wspominam o tym w szkolnych korytarzach i staram się szerzyć wiedzę, czym ta superwizja właściwie jest. Ucieszyłam się, że temat w końcu trafia do debaty publicznej, ale potem zajrzałam w komentarze nauczycieli pod postami i artykułami... Brzmią: „kolejna kontrola”, „nie mamy czasu na fanaberie”.

💬 Dlatego wyjaśniam: superwizja to NIE ocena, NIE terapia i NIE dokładne instrukcje, jak nauczyciel powinien pracować z klasą.
To bezpieczna, profesjonalna przestrzeń do rozmowy o trudnych sytuacjach z pracy – z uczniami, rodzicami, współpracownikami. Z osobą, która pomaga spojrzeć z boku, zrozumieć emocje, nazwać mechanizmy.

Pomysł zaczerpnięto z superwizji stosowanej w pracy psychologów i psychoterapeutów, którzy konsultują swoje działania z bardziej doświadczonym specjalistą. W skrócie: chodzi o etykę, jakość pracy i rozwój zawodowy. Dla specjalistów zdrowia psychicznego to standard – a czasem nawet obowiązek.

💡 Sama miałam okazję uczestniczyć jako nauczycielka i wychowawczyni w konsultacjach z psycholożką w stylu superwizji. Po raz pierwszy w ramach bezpłatnych warsztatów Teatroteka Szkolna w Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Słupsku (Nawiasem mówiąc - najlepsze warsztaty, na jakich byłam – kawał dobrej roboty! A zadbaniem o dobrostan nauczycieli skradliście moje serce 💜). I naprawdę – każdemu nauczycielowi życzę możliwości skorzystania z takiej formy wsparcia. Zaopiekowało mnie to na tyle, że potem – nieregularnie, ale z potrzeby – sięgałam po indywidualną lub grupową superwizję swojej pracy na własną rękę, płacąc z własnej kieszeni.

Wierzę, że ten projekt może być ogromnym krokiem w stronę profilaktyki wypalenia nauczycieli, większej satysfakcji z pracy i poczucia sensu pedagogów. A to – jak wiadomo – wpływa bezpośrednio na dobrostan uczniów.

📌 Po zapoznaniu się z propozycją zmian widzę jednak długą drogę – i sporo pytań bez odpowiedzi:

🔸 Jakie dokładnie wymagania ma spełnić superwizor? Czy proponowane 5 lat pracy jako nauczyciel wystarczy (projekt nie podaje innych kryteriów oprócz zdania egzaminu o nadal niejasnym programie)? A co z wiedzą o mechanizmach psychologicznych i emocjach? Moim zdaniem konieczne wydaje się wykształcenie psychologiczne, czy będzie to dopowiedziane?

🔸 Opłata za egzamin na superwizora ma wynosić 20% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej z poprzedniego roku. A jak ma wyglądać wynagrodzenie superwizora? Kto miałby go zatrudniać? Przypominam, że ma to być osoba obiektywna, powinna więc być niezwiązana ze szkołą pedagoga, który chce wziąć udział w superwizji.

🔸 Wiem, że najtrudniej jest zacząć wprowadzać zmiany, ktoś musi być pierwszy, jednak... certyfikacja superwizorów psychoterapeutów/psychologów zakłada m.in. prowadzenie danej liczby godzin superwizji pod okiem certyfikowanego superwizora oraz superwizję własnych działań. Jestem ciekawa, jak do tego podejdzie minister właściwy do spraw oświaty i wychowania na gruncie szkolnym.

🪴 A tymczasem… pamiętajmy, że są oddolne inicjatywy, które już teraz oferują nauczycielom kontakt ze specjalistą zdrowia psychicznego. Wspomniałam o akcji Teatroteka Szkolna, ale warto pamiętać o bezpłatnych konsultacjach ze specjalistą‑suicydologiem w ramach programu: „Życie warte jest rozmowy” – konsultacje dla szkół (https://zwjr.pl/) życie warte jest rozmowy.

Jestem ciekawa waszego spojrzenia na sprawę, bo w mojej głowie jest dziś tyle samo nadziei, co pytań. Napiszcie, jak to widzicie. Może razem zobaczymy więcej 🧐

Oficjalnie pani psycholog 😁

Tytuł pracy: "Porównanie poziomu lęku oraz samooceny w grupie rodziców dzieci w edukacji domowej oraz w szkole systemowej"

Mimo że urlop, to nie wakacje – raczej czas na trochę stresu i formalności. 😉

Z ulgą mogę napisać: od czwartku jestem nauczycielem mianowanym. 🎉

To jeden z tych momentów, które porządkują myśli w głowie i robią przestrzeń na nowe.
Zdjęcie – bo warto zapamiętywać takie punkty na osi czasu.

☂️ 🫐 🎶
Każdego dnia mijamy drzwi.
Czasem nawet nie zauważając, że to my decydujemy, przez które przechodzimy.

Mi od roku towarzyszą fioletowe.
Czułe przypomnienie, że jestem.
Pomalowane są od środka – widzę to ja i bliscy.
To wystarcza, żeby pamiętać, że wybór zaczyna się wewnątrz.
I że nawet najmniejszy krok może prowadzić do zmiany.

Nie wszystko zależy ode mnie.
Ale wystarczająco dużo – tak.

Nie spiesz się.
Początek nie musi być wielki.
Wystarczy, że jest Twój.

A Ty? Co Ci przypomina, że możesz zaczynać po swojemu – codziennie od nowa?

Jak stresowali się ludzie w latach 70.?

Dziś, za sprawą rodzinnych pamiątek – zbindowanych numerów czasopisma "Kobieta i Życie" – przenoszę się do lat 70. Przeglądając rubrykę „Rady i Porady”, natknęłam się na psychologiczne wskazówki sprzed pół wieku.

💬 Pracując w szkole, nieustannie słyszę słowa: "to mnie stresuje". Jak więc ludzie wyrażali to uczucie 50 lat temu? Może mówili o "zdenerwowaniu", "roztrzęsieniu", a może po prostu wskazywali na objawy fizyczne – „ból brzucha”, „ciężką głowę”? Jak myślicie? Znacie jakieś starsze określenia na stres? Dajcie znać w komentarzach! ⬇️✨

Literatura:
W. Łosiak, Natura stresu (2007).
P.G. Zimbardo, R. J. Gerrig, Psychologia i życie (2023), s. 529.