Bon ton i inne umiejętności społeczne

Samo oglądanie filmu bez rozmowy nie ma sensu. Ważne by zrobić to razem z dziećmi, sprawdzić co i jak zrozumiały, warto też przećwiczyć niektóre umiejętności. Np. Wzywanie pomocy czy odmawianie. Film Gadki jest świetnym wstępem do dalszych ćwiczeń.

Temat bezpieczeństwa dzieci co roku powraca. Warto ćwiczyć różne zachowania i utrwalać wiedzę co robić , gdy... Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę ma świetnie przygotowane materiały, takie jak ten film. Serdecznie polecam

DajemyDzieciomSile 56 likes. "Jak wzmocnić bezpieczeństwo dzieci i ochronić je przed krzywdą? „GADKI z Gadkiem” (dzieci 4-6 lat)"

⚫️Jak rozmawiać z dzieckiem o wojnie? Gdy świat znów staje się niespokojny…

Wczorajsze informacje o działaniach USA na Iran sprawiły, że wiele osób znów poczuło napięcie. Media krzyczą. Komentarze w sieci są pełne lęku.
A dzieci?
Dzieci słyszą. Dzieci widzą nasze twarze. Dzieci pytają:
– „Co to jest wojna?”
– „Czy u nas też będzie?”
– „Czy my jesteśmy bezpieczni?”
I wtedy zaczyna się rozmowa, której nie planowaliśmy, a jednak...

Poniżej kilka aktualnych wskazówek – jak odpowiadać, aby wspierać - a nie szerzyć lęk. Zerknij i udostępnij dalej:

WSKAZÓWKA 1️⃣ Najpierw regulacja – potem edukacja
Z perspektywy neuropsychologii dziecko „czyta” układ nerwowy dorosłego.
Jeśli Twój głos drży, oczy są pełne paniki – jego ciało odbiera sygnał: zagrożenie.
Nie chodzi o udawanie spokoju.
Chodzi o świadome zatrzymanie:
oddech,
obniżony ton głosu,
proste komunikaty.
Możesz powiedzieć:
„Tak, słyszę o tym w wiadomościach. To dzieje się daleko od nas. Tutaj jesteśmy bezpieczni.”
Dziecko nie potrzebuje geopolitycznej analizy. Potrzebuje regulującego dorosłego.

WSKAZÓWKA2️⃣ Odpowiadaj na pytanie – nie więcej
Jeśli zapyta: „Co to jest wojna?”
Nie musisz opowiadać o rakietach, sojuszach, historii konfliktów.
Dla młodszego dziecka:
„To bardzo poważna kłótnia między krajami.”
Dla starszego:
„To sytuacja, w której państwa używają wojska zamiast rozmowy.”
Zasada:
Tyle, ile pyta – tyle odpowiadamy.
Nadmierne szczegóły zwiększają lęk, nie wiedzę.

WSKAZÓWKA3️⃣ Ogranicz ekspozycję medialną
Obrazy bombardowań działają jak trauma zastępcza.
Dzieci nie mają jeszcze dojrzałych mechanizmów filtrujących.
Dlatego:
nie oglądaj serwisów informacyjnych przy dziecku,
nie komentuj dramatycznie nagłówków,
nie prowadź pełnych napięcia rozmów przy stole. Ścisz radio, jak jedziecie razem do szkoły.
Jeśli chcesz coś sprawdzić – zrób to później, w ciszy.

WSKAZÓWKA4️⃣ Normalizuj emocje
Jeśli dziecko mówi: – „Boję się.”
Nie mów: – „Nie ma czego.”
Powiedz:
„Rozumiem, że możesz się bać. To trudny temat.”
Nazwana emocja słabnie.
Zlekceważona – rośnie.

WSKAZÓWKA5️⃣ Wzmacniaj poczucie wpływu
Wojna to temat ogromny i bezradnościowy.
Dlatego warto wrócić do rzeczy, na które mamy wpływ:
wspólny spacer,
kolacja razem,
plan na weekend,
pomoc potrzebującym (np. zbiórka humanitarna – jeśli dziecko jest starsze).
Komunikat:
„Świat bywa trudny, ale my tutaj dbamy o siebie i innych.”
To buduje sprawczość.

WSKAZÓWKA6️⃣ Zadbaj o rytm dnia. Każde dziecko potrzebuje:
przewidywalności,
stałych godzin,
znanych rytuałów.Kiedy świat „na zewnątrz” wydaje się chaotyczny,
struktura daje bezpieczeństwo.

WSKAZÓWKA7️⃣ Możesz powiedzieć: „Nie wiem”
Padną pytania filozoficzne: – „Dlaczego ludzie się zabijają?”
– „Dlaczego Bóg pozwala na wojnę?”
Masz prawo powiedzieć:
„Nie wiem. To trudne pytania. Możemy o tym razem myśleć.”
Dojrzałość to nie wszechwiedza.
To obecność.

WSKAZÓWKA8️⃣ Pamiętaj: codzienność jest lekarstwem
Śmiech nie jest brakiem empatii.
Zabawa nie jest ignorowaniem tragedii. Układ nerwowy dziecka potrzebuje:
ruchu,
śmiechu,
bliskości,
dotyku,
zwyczajności.
To jest jego ochrona.
Zadbaj o Wasz dobry czas 😊

Wspieram pokój i wierzę w pokój na świecie, ale nie boje się rozmawiać o niepokoju i lęku o wojna. Spokojna rozmowa z dorosłym to często najlepsza droga do dziecięcego spokojnego świata. Rozmawiajmy o tym, co ważne.

🤎
dr Kamila Olga - psycholog

Rodzicu,
Być może jesteś na początku drogi wsparcia, drogi do diagnozy albo już po diagnozie swojego dziecka i czujesz, że w codzienności najbardziej brakuje Ci jednego: jasnego planu „co robić” i jasnej empatycznej komunikacji z własnym dzieckiem.

Być może nie wiesz, jak się komunikować, jak reagować na różne zachowania dziecka — nagłe wybuchy złości, przeciążenie, krzyk, odmowę współpracy.

Zapraszam na praktyczne szkolenie dla rodziców w Warszawie

To spotkanie jest dla rodziców, którzy chcą:
- lepiej rozumieć, co stoi za zachowaniem dziecka
- lepiej komunikować się z własnym dzieckiem
- nauczyć się reagować spokojniej i skuteczniej w trudnych momentach
- wdrożyć proste komunikaty i narzędzia, które realnie ułatwiają życie i wspólne funkcjonowanie w domu

Prowadzi: Agnieszka Stefaniak‑Szołyga — terapeutka dzieci w spektrum autyzmu, adhd, zaburzeniami rozwojowymi i wyzwaniami, neurologopedka, pedagożka specjalna, praktyk metody play Therapy, oligofrenopedagożka, specjalistka z 18‑letnią praktyką.
Będzie konkretnie, praktycznie, empatycznie, z szacunkiem i bez ocen.

Warszawa | Termin: 25.04.2026
Zapisy: 600 923 353 oraz DM
Liczba miejsc ograniczona — decyduje kolejność zgłoszeń.

Granice to ważny temat w każdym wieku, także w przedszkolu. Warto tego uczyć dzieci już od najmłodszych lat. Przydatna umiejętność świetnie jest wytłumaczona w filmie https://youtu.be/9zbRKH86Zg0?si=-UyixUYtrXsdHVDu a potem warto utrwalić w krokach umiejętności.

To miejsce w którym pracuję na codzień budując relacje w grupie. Serdecznie zapraszam i polecam!

Zapraszamy serdecznie na dzień otwarty 10.01.2026 w godzinach 10:00-13:00. Do zobaczenia 😀

Połączenie zajęć społecznych z matematyką, czyli kształtowanie odporności psychicznej poprzez granie w gry. Dla wielu dzieci jest to trudne doświadczenie, bo emocje je porywają i bardzo gwałtownie przeżywają porażkę. Niektóre nie podejmują takich aktywności, bo zwyczajnie obawiają się przegranej. Dlatego postanowiłam porozmawiać o tej umiejętności. Goldstein wymienia ją w szóstej grupie. Jest to dość zaawansowana umiejętność i nie ma co oczekiwać, że wszystkie przedszkolaki sobie z tym poradzą. Zaczęliśmy od rozmowy kto lubi grać w gry i w jakie. Rozmawialiśmy o emocjach, jakie towarzyszą przegranej i wygranej. A potem graliśmy w dwóch drużynach - misia i króliczka, po każdym rzucie kostką mówiliśmy co czujemy i zaznaczyliśmy to makaronem na odpowiedniej planszy. W przerwie między rozgrywkami rozmawialiśmy o tym jak sobie poradzić z przegrywaniem, jak się czują osoby z drużyny, która wygrała a jak ci, co akurat przegrali. Dla niektórych dzieci było to ważne doświadczenie.po raz pierwszy nie płakały po przegranej rundzie.

Rok szkolny na dobre się rozkręcił, ja w social mediach jeszcze nie, ale nie jest tak, że nic się nie dzieje. (Wręcz przeciwnie, tyle się dzieje, że nie ma kiedy o tym pisać ;) ).
W grupie 5-6 latków systematycznie mamy zajęcia społeczne. Tradycyjnie zaczęliśmy od przypomnienia zasad, zwłaszcza tej dotyczącej dobrej zabawy. Wspólnie z dziećmi doszliśmy do wniosku, że są pewne ważne elementy w zabawie, które sprawiają, że jest fajnie. Np. ustalenie ról i zasad zabawy. Uświadomienie sobie, że są różne zabawy, takie w których ktoś wymyśla wszystko i wtedy rządzi zabawą, takie kiedy każdy rządzi sobą i takie, kiedy zamienia się ten, kto rządzi. Dobrze jest trzymać się zasad ale można zgadzać się na zmianę ról. Praca z dziećmi nieustannie dostarcza ciekawych doświadczeń i obserwacji, a najlepsze jest to, że umiejętności społecznych uczymy się nie tylko podczas zajęć, ale przede wszystkim w czasie swobodnej zabawy. Wspierając dzieci w grupie pomagam im w generalizowaniu tych umiejętności a ilustracje, które powstały podczas zajęć przypominają nam o tych ważnych sprawach i pomagają w rozwiązywaniu różnych problemów.

Grupa 5 i 6 latków. Umiejętności społecznych uczymy się już kolejny rok. Dzisiaj było o słuchaniu. Czy to łatwe czy trudne? Kiedy nam się może przydać? Jak to jest, kiedy ktoś cię nie słucha? W wyniku tych rozważań ustaliliśmy wspólnie kroki umiejętności jakie można podjąć , by aktywnie słuchać. Ćwiczyliśmy słuchanie i to nie było wcale takie łatwe, mimo, że kolega mówił o swojej ulubionej zabawce. Dzieci ustaliły że słuchamy zeby się czegoś dowiedzieć, żeby ustalić jakie są zasady czy role w zabawie, zeby rozmawiać. I oczywiście jesdne zajęcia nie czynią cudu, ale mamy rysunkowe materiały, do których mozna się odnieść w codziennych sytuacjach a to juz dużo.
Wrzucam filmik jak narysować kroki w tej umiejętności społecznej

Rysowanie "bez umienia"-Tworzenie historyjki społecznej Pokazuję, jak krok po kroku tworzę historyjkę społeczną dotycząca umiejętności słuchania wg Arnolda Goldsteina

KIedyś w grupie 6 latków rozmawialiśmy o pomaganiu. To ważna kompetencja społeczna i warto ją rozwijać. To co zapadło mi w pamięć i serce, to słowa chłopca ze spektrum. Powiedział, że nie zawsze trzeba pomagać, bo jak ktoś na siłę pomaga, to tak jak by ta osoba, której pomaga nie umiała tego zrobić i wtedy dla niej jest to niefajne. I trudno się z tym nie zgodzić, dlatego super jest garść wskazówek od Atypowa dziewczyna. Polecam lekturę :)

Często ludzie pytają: “Jak pomóc osobie autystycznej?” Ale pytanie brzmi: w czym konkretnie? Bo każda osoba z autyzmem potrzebuje trochę innego wsparcia.

Tak samo w szkole, dzieci uczą się często żeby pomagać osobie na wózku, że miło jest popchnąć wózek jeśli osoba na nim potrzebuje pomocy - ale kluczowe słowo to "jeśli" potrzebuje pomocy. Niemiłe jest po prostu podchodzenie do osoby na wózku i popchanie go. Tak samo niemiłe jest założenie że skoro osoba jest autystyczna to znaczy że potrzebuje pomocy w czymś.

Osoby autystyczne czasem (kluczowe słowo - czasem) mają trudności z mówieniem albo wyrażaniem, co czują i czego potrzebują. Dlatego ważne jest, żeby mówić prosto, jasno i krótko.
Co to daje? Dzięki temu osoba lepiej rozumie, o co chodzi, nie czuje się zagubiona czy zestresowana. Pomaga to uniknąć nieporozumień i frustracji.

Pomoc w organizowaniu dnia, planowaniu, robieniu zakupów czy załatwianiu spraw na mieście to też czasami duże wsparcie.
Dlaczego? Bo dla wielu osób autystycznych duże, skomplikowane zadania są przytłaczające. Jeśli ktoś pomoże rozłożyć je na mniejsze kroki albo przypomni o nich, to zmniejsza stres i pomaga działać.

Zrozumienie i akceptacja, to jedna z najważniejszych rzeczy! Nie ocenianie, nie krytykowanie za to, że ktoś jest inny, tylko zaakceptowanie takiego, jaki jest.
Co to zmienia? Osoba czuje się bezpieczna, pewniejsza siebie, bardziej zmotywowana do radzenia sobie z wyzwaniami.

Najprostsza rzecz, a często zapominana: zapytaj, czego dana osoba potrzebuje.
Dzięki temu nie zgadujesz, tylko dajesz dokładnie to, co pomoże.

Emocje to nieodłączny element życia. Podczas zajęć społecznych uczymy się je rozpoznawać i nazywać. Kiedy już trochę się o tym dowiemy, rozmawiamy jak sobie z nimi radzić. Co można zrobić, żeby balonik złości nie pękł?
I oczywiście zostaje z nami rysunkowy ślad, żeby można się było odwołać do „naszych” sposobów.