Na początku XX wieku część ziem dawnego Żabikowa została wykupiona przez Bank Berliński w celu założenia na tym obszarze osady niemieckiej. W 1905 roku rozpoczęto sprzedaż działek. Po pięciu latach kolonia niemiecka liczyła już 875 osób, w tym 214 dzieci szkolnych. W 1910 roku oddano do użytku budynek szkoły, który służył dzieciom niemieckim wyznania ewangelickiego aż do 1918 roku.
Po I wojnie światowej większość niemieckich osadników opuściła Żabikowo, a w szkole zaczęto nauczać w języku polskim. Nie wiadomo, kto był pierwszym polskim nauczycielem oraz ile osób liczyło grono nauczycielskie. Nieznana też jest początkowa liczba uczniów, ponieważ wszystkie dokumenty z tamtego okresu zostały spalone przez Niemców w czasie II wojny światowej. W 1920 roku do szkoły uczęszczało 250 uczniów narodowości polskiej oraz 60 narodowości niemieckiej. Uczyło ich wtedy czworo nauczycieli. W 1935 r. dzięki staraniom ówczesnego kierownika szkoły Wojciecha Dydy, Towarzystwo Budowy Publicznych Szkół Powszechnych pokryło koszt nadbudowy drugiego piętra. Dzięki temu szkoła dysponowała ośmioma izbami lekcyjnymi.
W 1939 r. zapisano do niej 400 polskich dzieci i 10 narodowości niemieckiej. Grono pedagogiczne liczyło wówczas dziewięć osób. Jednak już 12 września 1939 r. budynek szkoły został zajęty przez oddział Wermachtu i przekształcony w koszary. Następnie (w grudniu 1939 r.) utworzono w nim szkołę wyłącznie dla dzieci niemieckich. Dzieci polskie otrzymały surowy zakaz wstępu do niej, a władze niemieckie utworzyły dla nich namiastkę szkoły w budynku obecnej Szkoły Podstawowej nr 2. W 1943 r. uczniów niemieckich ulokowano w pastorówce, tj. budynku stojącym naprzeciw szkoły. Opróżnione sale lekcyjne przeznaczono na warsztaty stolarskie i teletechniczne. Na parterze pozostawiono tylko ochronkę, a dawniejszą kancelarię przerobiono na toalety. Założono również wodociąg. W grudniu 1944 r. szkołę ponownie zajęło wojsko niemieckie. W czasie styczniowych walk o Żabikowo w 1945 roku budynek szkoły mocno ucierpiał. Trzy pociski artyleryjskie uszkodziły pół dachu od strony zachodniej i szczyt ze strony północnej. Szyby zostały wybite, drzwi zniszczone. Nie było ani jednej całej szafy czy stołu. Z mieszkań nauczycieli wykradziono meble.
Kierownikami lub Dyrektorami Szkoły nr 1 w tym okresie byli:
Ludwik Boczoń ok. 1920 – 1924 r. (prawdopodobnie)
Józef Pelczer ok. 1924 – 1927 r. (prawdopodobnie)
Leon Łukaszewski 1928 – 1930 r.
Antoni Formanowski 1931 – 1932 r.
Wojciech Dydo 1932 – 1939 r.
Szkoła w okresie powojennym
10 lutego 1945 r. przedwojenny nauczyciel szkoły, Józef Neubauer, z własnej inicjatywy zajął się organizacją nauczania. Na jego prośbę stawili się do pracy nauczyciele: Leon Ranke, Aleksander Pietrzak, Bolesława Mullerówna i Urszula Walczakówna. 26 i 27 lutego 1945 r. urządzono zapisy do szkoły, a 28 lutego, po wysłuchaniu uroczystej Mszy św., rozpoczęto naukę. W połowie lutego 1945 szkoła miała sześć izb lekcyjnych i ośmiu nauczycieli.
Lata 1946 – 1948 były dla szkoły bardzo korzystne, ponieważ cieszyła się ona jeszcze względną swobodą w planowaniu zajęć i wychowania patriotycznego. W tym okresie święta 1 i 3 maja, 11 listopada, Boże Narodzenie, początek i zakończenie roku szkolnego, uroczystości na terenie obozu żabikowskiego i na cmentarzu żabikowskim połączone były zawsze z nabożeństwami kościelnymi, odprawianymi przez proboszcza parafii św. Barbary, Mariana Tomaszewskiego. W okresie Wielkiego Postu cała szkoła wspólnie przystępowała do komunii świętej wielkanocnej. Koło Rodzicielskie, począwszy od 1946 r., organizowało dla ubogich dzieci „święconkę” albo „gwiazdkę”. Na przykład 20 kwietnia 1946 r. około 60 dzieci otrzymało święconkę w postaci dwóch jaj, 125 g kiełbasy i pół blachy piekarskiej placka.
Ponieważ sporo starszych dzieci nie ukończyło z różnych względów szkoły powszechnej (przede wszystkim z powodu wojny), organizowano dla nich specjalne kursy uzupełniające. W dniach 6, 7 i 8 maja 1946 r. odbył się w Szkole dla Młodocianych w Żabikowie nr 1 egzamin nadzwyczajny z zakresu siedmiu klas szkoły powszechnej, który zdało 26 uczniów (19 stycznia 1947 r. zdało go kolejnych 27 uczniów).
19 listopada 1946 r. zorganizowano pierwszy wyjazd młodzieży do teatru. Dzieci z klas VI i VII oraz słuchacze kursu dla dorosłych obejrzeli w Teatrze Polskim komedię Korzeniowskiego „Majątek i ja”.
27 czerwca 1947 r. do szkoły przybyli przedstawiciele partii oraz dygnitarze miejscowych urzędów, by zbadać stan oświaty szkolnej pod kątem politycznym. Ocena zapewne wypadła niekorzystnie dla grona pedagogicznego, gdyż 1 września 1948 r. po raz ostatni rozpoczęto rok szkolny w połączeniu z uczestnictwem dzieci w nabożeństwie w kościele. Wydano zakaz prowadzania dzieci do kościoła, a pod koniec 1948 r. wykreślono lekcje religii z planu lekcji.
Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 1949/1950 miało już zupełnie inny charakter. Uczniowie zebrani na boisku szkolnym wysłuchali przemówień kierownika szkoły, sekretarza PZPR i przedstawiciela zarządu gminnego. Zapowiedziano przebudowę programów nauczania oraz „nowe” święta, które miały być uroczyście obchodzone. W październiku 1949 r. – zaplanowano działania służące pogłębianiu przyjaźni polsko – radzieckiej. 31 października miała się odbyć akademia ku czci 32 rocznicy Rewolucji Październikowej, 1 listopada – uroczystość ekshumacji żołnierzy radzieckich w Żabikowie, 6 grudnia – wycieczka dzieci do kina w celu obejrzenia filmu pt. „Lenin”. W szkole istniały w tym czasie następujące organizacje: Związek Harcerstwa Polskiego, Komitet Odbudowy Warszawy, Liga Morska, Polski Czerwony Krzyż, Towarzystwo Przyjaźni Polsko – Radzieckiej i Samorząd Szkolny.
W latach 1954 – 1956 zajęcia lekcyjne i uroczystości szkolne podporządkowane były propagandzie proradzieckiej. Urządzano częste akademie z okazji różnych wydarzeń dotyczących działalności politycznej PZPR. Od dnia 1 września 1954 r. codzienne zajęcia w szkole rozpoczynały się apelem. Przymusowe apele zniesiono dopiero 1 września 1956 r. W październiku, po VIII Plenum Komitetu Centralnego PZPR i po odrzuceniu tzw. „kultu jednostki”, w programach nauczania powstał wielki chaos. Każdy nauczyciel musiał odtąd opracowywać indywidualny materiał dydaktyczny, a więc odrzucić to wszystko, co było przepojone wspomnianym kultem. Aby tego dokonać, należało wycofać prawie wszystkie podręczniki i zdać je na makulaturę.
1 lutego 1957 r. po ponad ośmioletniej przerwie, na życzenie rodziców, przywrócono naukę religii.
W roku szkolnym 1957/1958 szkoła prowadziła: szkołę dla pracujących, dwa zespoły przygotowawcze, punkt czytelniczy oraz zespół czytelnictwa wieczorowego.
Po dwóch latach od wydarzeń z 1956 r. PZPR znów silną ręką trzymała ster władzy w Polsce. W szkole nastąpiły kolejne wielkie zmiany programowe. W 1958 r. usunięto ze szkoły katechetów, a od 2 czerwca 1961 r. zabroniono nauki religii. Zapanował pewien stały wzorzec czczenia określonych dni w roku. Z analizy kroniki szkolnej z lat 1960 – 1970 wynika, że każde rozpoczęcie i zakończenie roku szkolnego było związane z aktualną polityką partii. Po roku 1965 pojawiły się uroczystości, których wcześniej nie świętowano, np. obchody rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego czy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Nauczyciele z dużym zaangażowaniem organizowali dla swoich uczniów wycieczki szkolne po okolicy oraz np. do Krakowa, Trójmiasta, Szczecina. Jednak największy rozmach miały liczne igrzyska i spotkania sportowe organizowane co najmniej dwa razy w roku. Często też odbywały się imprezy muzyczne.
Od roku 1959 na terenie placówki działało Społeczne Ognisko Muzyczne, którego ostatnim kierownikiem był Zbigniew Bieliński. Na zajęciach ogniska dzieci uczyły się gry na pianinie, skrzypcach oraz gitarze.
W 1975 r. dyrektorem szkoły został Zbigniew Jankowski. W kolejnym roku budynek został przebudowany. Mieszkania po nauczycielach zaadaptowano na świetlicę, zmywalnię naczyń i bibliotekę. Uzyskano też dodatkową salę lekcyjną. Na parterze wygospodarowano dwa pomieszczenia na toalety. Szkoła została podłączona do wodociągu miejskiego. Na początku lat 80-tych w budynku założono centralne ogrzewanie (piec na węgiel kamienny), natomiast ogrzewanie gazowe zainstalowano w roku 1990.
Na początku lat 80-tych uzyskano zgodę na budowę sali gimnastycznej. Powołano społeczny komitet budowy. Rozliczanie finansów powierzono śp. Elżbiecie Miałkas. Nazwiska członków społecznego komitetu sali gimnastycznej spisano i zalakowano w butelce, którą umieszczono w fundamencie ściany szczytowej obiektu. Wspomnieć należy duże zaangażowanie uczniów w budowę. Młodzież szkoły podstawowej kopała fundamenty i przenosiła cegły, a słuchacze Średniego Studium Ogrodniczego rozebrali stare ubikacje, które znajdowały się na dziedzińcu szkoły.
31 mają 1984 roku miało miejsce otwarcie sali gimnastycznej.
Do 2001 roku z powodu trudności lokalowych lekcje odbywały się nie tylko w budynku szkoły, ale także w pomieszczeniach parafialnych. W sali na plebani, gdzie dawniej mieściło się przedszkole, przebywały dzieci klas zerowych. Niektóre zajęcia przeprowadzane były także w salkach katechetycznych oraz w budynku wikariatu.
W „Jedynce”, jako pierwszej szkole w Luboniu, zorganizowano salę komputerową. Uczniowie klas ósmych, zamiast zajęć praktyczno–technicznych mieli zajęcia z informatyki. Pierwszymi komputerami w pracowni były ZX Spectrum, potem Commodore i IBM. Zajęcia informatyczne prowadziła wtedy pani Małgorzata Zgoła.
28 maja 2010 roku świętowano jubileusz – 100 lat istnienia szkoły. Na uroczystość przybyli liczni goście: przedstawiciele władz miasta, dyrektorzy zaprzyjaźnionych szkół i instytucji, żołnierze Armii Krajowej, dawni pracownicy szkoły, rodzice, absolwenci i uczniowie. Po części oficjalnej – występie młodzieży szkolnej, życzeniach i przemówieniach nadszedł czas na poczęstunek – urodzinowy tort. Piękna słoneczna pogoda sprzyjała spotkaniom po latach i snuciu wspomnień.
W lipcu 2014 roku rozpoczęły się prace związane z powstaniem nowego budynku, który w znacznym stopniu poprawi warunki lokalowe szkoły. W związku z tym wydarzeniem w specjalnie zabezpieczonej tubie został umieszczony akt erekcyjny, materiały dokumentujące historię oraz życie szkoły a także podpisy uczniów i pracowników. 21 października 2014 r. tuba wraz z zawartością została wmurowana w ścianę budowanego gmachu.
Nieprzerwanie od 1975 roku na terenie szkoły organizowane są w okresie wakacji letnich i zimowych półkolonie dla dzieci ( tzw. małe formy wypoczynku). Ponadto wspólnie z oddziałem PTTK w Luboniu szkoła zorganizowała wiele obozów letnich i zimowych (głównie w polskie góry), w których uczestniczyli uczniowie naszej szkoły oraz dzieci pracowników lubońskiej oświaty.
Kierownikami lub dyrektorami Szkoły nr 1 w okresie powojennym byli:
Józef Neubauer 10.02.1945 – 1.02.1946 r.
Teresa Majcherczakowa 1.02.1946 – 31.08 1946 r.
Franciszek Sytniejewski 1.09.1946 – 22.06.1968 r.
Irena Ulanowska 1.09.1968 – 31.01.1973 r.
Elżbieta Ratajczak 1.02.1973-20.08.1975 r.
Zbigniew Jankowski od 21.08.1975-31.8.2013 r.
Grzegorz Anioła od 1.09.2013 r.
Od 1971 roku wicedyrektorem szkoły była pani Cecylia Jurewicz. W związku z ciągle rosnącą liczbą uczniów w 1984 roku drugą wicedyrektor została pani Bożena Nowak. Po przejściu pani Cecylii Jurewicz na emeryturę w szkole pozostał jeden wicedyrektor, z wyjątkiem roku szkolnego 1998/1999, kiedy stanowisko to sprawowała również pani Anna Krzyżaniak. W 2006 roku pani Bożena Nowak przeszła na emeryturę, wówczas wicedyrektorem została pani Aleksandra Flagmańska. Od 1.09.2013 r. funkcję tę pełni Zbigniew Czekała.
Sekretariat szkoły od 1 września 1982 roku do 9 sierpnia 2016 roku prowadziła pani Gizela Skałecka, która zastąpiła na tej posadzie panią Danutę Piestrzyńską. Natomiast od 10 sierpnia 2016 roku sekretariat szkoły prowadzi Pani Anna Kierzynka.
Nazwa szkoły
Szkoła w swej historii kilkakrotnie zmieniała nazwę. W latach 1909 – 1918 była to szkoła dla dzieci niemieckich wyznania ewangelickiego – Evangelische Schule In Zabikowo. Po I wojnie światowej określano ją jako Szkoła nr 1 w Żabikowie, a od 1928 r. po połączeniu ze szkołą katolicką w Żabikowie zjednoczone szkoły aż do 1934 roku używały wspólnej nazwy Siedmioklasowa Szkoła Powszechna w Żabikowie. W 1934 r. po rozdziale, szkoła występowała do 1939 r. jako Publiczna Szkoła Powszechna nr 1 w Żabikowie. Podczas II wojny światowej w budynku mieściła się ponownie szkoła niemiecka pod nazwą Deutsche Volksschule Poggenburg. Od 1949 r. zaczęto używać nazwy Szkoła Podstawowa nr 1 w Żabikowie, a po utworzeniu miasta Luboń w 1954 r. – Szkoła Podstawowa nr 1 w Luboniu. Dnia 1 czerwca 1979 roku odbyła się uroczystość nadania szkole imienia. Jej patronem został Roman Pasikowski. 31 maja 1980 roku wręczono szkole sztandar. Od 14 października 2014 roku. szkoła ma nowego patrona. Po rocznych konsultacjach przeprowadzonych wśród uczniów, rodziców i pracowników szkoły wybrany nim został Bł. Edmund Bojanowski. W Dniu Komisji Edukacji Narodowej odbyła się uroczystość, w której wzięło udział wielu zaproszonych gości. Przybyli ksiądz biskup Grzegorz Balcerek, wicekurator oświaty, władze miasta, Matka Generalna Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny s. M. Rafała Kisiel, dyrektorzy zaprzyjaźnionych szkół, przedstawiciele Rady Rodziców, pracownicy a także uczniowie naszej szkoły. Burmistrz Miasta Luboń pan Dariusz Szmyt przeczytał akt nadania imienia Szkole Podstawowej nr 1 W Luboniu. Odtąd nazywa się ona: Szkoła Podstawowa nr 1 im. Bł. Edmunda Bojanowskiego. Ksiądz biskup odsłonił i poświęcił ufundowaną przez Radę Rodziców tablicę z wizerunkiem Bł. Edmunda Bojanowskiego. We wrześniu 2015 roku została zamontowana na elewacji frontowej nowo powstałego budynku szkoły.
W opracowaniu historii Szkoły Podstawowej nr 1 w Luboniu wykorzystano obszerne fragmenty książki pt. „200 lat oświaty w Luboniu” autorstwa panów Stanisława Malepszaka oraz Piotra Pawła Ruszkowskiego.
Dyrekcja Szkoły Podstawowej nr 1 w Luboniu serdecznie dziękuje autorom.
Powstanie szkoły i czasy wojenne
Na początku XX wieku część ziem dawnego Żabikowa została wykupiona przez Bank Berliński w celu założenia na tym obszarze osady niemieckiej. W 1905 roku rozpoczęto sprzedaż działek. Po pięciu latach kolonia niemiecka liczyła już 875 osób, w tym 214 dzieci szkolnych. W 1910 roku oddano do użytku budynek szkoły, który służył dzieciom niemieckim wyznania ewangelickiego aż do 1918 roku.
Po I wojnie światowej większość niemieckich osadników opuściła Żabikowo, a w szkole zaczęto nauczać w języku polskim. Nie wiadomo, kto był pierwszym polskim nauczycielem oraz ile osób liczyło grono nauczycielskie. Nieznana też jest początkowa liczba uczniów, ponieważ wszystkie dokumenty z tamtego okresu zostały spalone przez Niemców w czasie II wojny światowej. W 1920 roku do szkoły uczęszczało 250 uczniów narodowości polskiej oraz 60 narodowości niemieckiej. Uczyło ich wtedy czworo nauczycieli. W 1935 r. dzięki staraniom ówczesnego kierownika szkoły Wojciecha Dydy, Towarzystwo Budowy Publicznych Szkół Powszechnych pokryło koszt nadbudowy drugiego piętra. Dzięki temu szkoła dysponowała ośmioma izbami lekcyjnymi.
W 1939 r. zapisano do niej 400 polskich dzieci i 10 narodowości niemieckiej. Grono pedagogiczne liczyło wówczas dziewięć osób. Jednak już 12 września 1939 r. budynek szkoły został zajęty przez oddział Wermachtu i przekształcony w koszary. Następnie (w grudniu 1939 r.) utworzono w nim szkołę wyłącznie dla dzieci niemieckich. Dzieci polskie otrzymały surowy zakaz wstępu do niej, a władze niemieckie utworzyły dla nich namiastkę szkoły w budynku obecnej Szkoły Podstawowej nr 2. W 1943 r. uczniów niemieckich ulokowano w pastorówce, tj. budynku stojącym naprzeciw szkoły. Opróżnione sale lekcyjne przeznaczono na warsztaty stolarskie i teletechniczne. Na parterze pozostawiono tylko ochronkę, a dawniejszą kancelarię przerobiono na toalety. Założono również wodociąg. W grudniu 1944 r. szkołę ponownie zajęło wojsko niemieckie. W czasie styczniowych walk o Żabikowo w 1945 roku budynek szkoły mocno ucierpiał. Trzy pociski artyleryjskie uszkodziły pół dachu od strony zachodniej i szczyt ze strony północnej. Szyby zostały wybite, drzwi zniszczone. Nie było ani jednej całej szafy czy stołu. Z mieszkań nauczycieli wykradziono meble.
Kierownikami lub Dyrektorami Szkoły nr 1 w tym okresie byli:
Ludwik Boczoń ok. 1920 – 1924 r. (prawdopodobnie)
Józef Pelczer ok. 1924 – 1927 r. (prawdopodobnie)
Leon Łukaszewski 1928 – 1930 r.
Antoni Formanowski 1931 – 1932 r.
Wojciech Dydo 1932 – 1939 r.
Szkoła w okresie powojennym
10 lutego 1945 r. przedwojenny nauczyciel szkoły, Józef Neubauer, z własnej inicjatywy zajął się organizacją nauczania. Na jego prośbę stawili się do pracy nauczyciele: Leon Ranke, Aleksander Pietrzak, Bolesława Mullerówna i Urszula Walczakówna. 26 i 27 lutego 1945 r. urządzono zapisy do szkoły, a 28 lutego, po wysłuchaniu uroczystej Mszy św., rozpoczęto naukę. W połowie lutego 1945 szkoła miała sześć izb lekcyjnych i ośmiu nauczycieli.
Lata 1946 – 1948 były dla szkoły bardzo korzystne, ponieważ cieszyła się ona jeszcze względną swobodą w planowaniu zajęć i wychowania patriotycznego. W tym okresie święta 1 i 3 maja, 11 listopada, Boże Narodzenie, początek i zakończenie roku szkolnego, uroczystości na terenie obozu żabikowskiego i na cmentarzu żabikowskim połączone były zawsze z nabożeństwami kościelnymi, odprawianymi przez proboszcza parafii św. Barbary, Mariana Tomaszewskiego. W okresie Wielkiego Postu cała szkoła wspólnie przystępowała do komunii świętej wielkanocnej. Koło Rodzicielskie, począwszy od 1946 r., organizowało dla ubogich dzieci „święconkę” albo „gwiazdkę”. Na przykład 20 kwietnia 1946 r. około 60 dzieci otrzymało święconkę w postaci dwóch jaj, 125 g kiełbasy i pół blachy piekarskiej placka.
Ponieważ sporo starszych dzieci nie ukończyło z różnych względów szkoły powszechnej (przede wszystkim z powodu wojny), organizowano dla nich specjalne kursy uzupełniające. W dniach 6, 7 i 8 maja 1946 r. odbył się w Szkole dla Młodocianych w Żabikowie nr 1 egzamin nadzwyczajny z zakresu siedmiu klas szkoły powszechnej, który zdało 26 uczniów (19 stycznia 1947 r. zdało go kolejnych 27 uczniów).
19 listopada 1946 r. zorganizowano pierwszy wyjazd młodzieży do teatru. Dzieci z klas VI i VII oraz słuchacze kursu dla dorosłych obejrzeli w Teatrze Polskim komedię Korzeniowskiego „Majątek i ja”.
27 czerwca 1947 r. do szkoły przybyli przedstawiciele partii oraz dygnitarze miejscowych urzędów, by zbadać stan oświaty szkolnej pod kątem politycznym. Ocena zapewne wypadła niekorzystnie dla grona pedagogicznego, gdyż 1 września 1948 r. po raz ostatni rozpoczęto rok szkolny w połączeniu z uczestnictwem dzieci w nabożeństwie w kościele. Wydano zakaz prowadzania dzieci do kościoła, a pod koniec 1948 r. wykreślono lekcje religii z planu lekcji.
Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 1949/1950 miało już zupełnie inny charakter. Uczniowie zebrani na boisku szkolnym wysłuchali przemówień kierownika szkoły, sekretarza PZPR i przedstawiciela zarządu gminnego. Zapowiedziano przebudowę programów nauczania oraz „nowe” święta, które miały być uroczyście obchodzone. W październiku 1949 r. – zaplanowano działania służące pogłębianiu przyjaźni polsko – radzieckiej. 31 października miała się odbyć akademia ku czci 32 rocznicy Rewolucji Październikowej, 1 listopada – uroczystość ekshumacji żołnierzy radzieckich w Żabikowie, 6 grudnia – wycieczka dzieci do kina w celu obejrzenia filmu pt. „Lenin”. W szkole istniały w tym czasie następujące organizacje: Związek Harcerstwa Polskiego, Komitet Odbudowy Warszawy, Liga Morska, Polski Czerwony Krzyż, Towarzystwo Przyjaźni Polsko – Radzieckiej i Samorząd Szkolny.
W latach 1954 – 1956 zajęcia lekcyjne i uroczystości szkolne podporządkowane były propagandzie proradzieckiej. Urządzano częste akademie z okazji różnych wydarzeń dotyczących działalności politycznej PZPR. Od dnia 1 września 1954 r. codzienne zajęcia w szkole rozpoczynały się apelem. Przymusowe apele zniesiono dopiero 1 września 1956 r. W październiku, po VIII Plenum Komitetu Centralnego PZPR i po odrzuceniu tzw. „kultu jednostki”, w programach nauczania powstał wielki chaos. Każdy nauczyciel musiał odtąd opracowywać indywidualny materiał dydaktyczny, a więc odrzucić to wszystko, co było przepojone wspomnianym kultem. Aby tego dokonać, należało wycofać prawie wszystkie podręczniki i zdać je na makulaturę.
1 lutego 1957 r. po ponad ośmioletniej przerwie, na życzenie rodziców, przywrócono naukę religii.
W roku szkolnym 1957/1958 szkoła prowadziła: szkołę dla pracujących, dwa zespoły przygotowawcze, punkt czytelniczy oraz zespół czytelnictwa wieczorowego.
Po dwóch latach od wydarzeń z 1956 r. PZPR znów silną ręką trzymała ster władzy w Polsce. W szkole nastąpiły kolejne wielkie zmiany programowe. W 1958 r. usunięto ze szkoły katechetów, a od 2 czerwca 1961 r. zabroniono nauki religii. Zapanował pewien stały wzorzec czczenia określonych dni w roku. Z analizy kroniki szkolnej z lat 1960 – 1970 wynika, że każde rozpoczęcie i zakończenie roku szkolnego było związane z aktualną polityką partii. Po roku 1965 pojawiły się uroczystości, których wcześniej nie świętowano, np. obchody rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego czy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Nauczyciele z dużym zaangażowaniem organizowali dla swoich uczniów wycieczki szkolne po okolicy oraz np. do Krakowa, Trójmiasta, Szczecina. Jednak największy rozmach miały liczne igrzyska i spotkania sportowe organizowane co najmniej dwa razy w roku. Często też odbywały się imprezy muzyczne.
Od roku 1959 na terenie placówki działało Społeczne Ognisko Muzyczne, którego ostatnim kierownikiem był Zbigniew Bieliński. Na zajęciach ogniska dzieci uczyły się gry na pianinie, skrzypcach oraz gitarze.
W 1975 r. dyrektorem szkoły został Zbigniew Jankowski. W kolejnym roku budynek został przebudowany. Mieszkania po nauczycielach zaadaptowano na świetlicę, zmywalnię naczyń i bibliotekę. Uzyskano też dodatkową salę lekcyjną. Na parterze wygospodarowano dwa pomieszczenia na toalety. Szkoła została podłączona do wodociągu miejskiego. Na początku lat 80-tych w budynku założono centralne ogrzewanie (piec na węgiel kamienny), natomiast ogrzewanie gazowe zainstalowano w roku 1990.
Na początku lat 80-tych uzyskano zgodę na budowę sali gimnastycznej. Powołano społeczny komitet budowy. Rozliczanie finansów powierzono śp. Elżbiecie Miałkas. Nazwiska członków społecznego komitetu sali gimnastycznej spisano i zalakowano w butelce, którą umieszczono w fundamencie ściany szczytowej obiektu. Wspomnieć należy duże zaangażowanie uczniów w budowę. Młodzież szkoły podstawowej kopała fundamenty i przenosiła cegły, a słuchacze Średniego Studium Ogrodniczego rozebrali stare ubikacje, które znajdowały się na dziedzińcu szkoły.
31 mają 1984 roku miało miejsce otwarcie sali gimnastycznej.
Do 2001 roku z powodu trudności lokalowych lekcje odbywały się nie tylko w budynku szkoły, ale także w pomieszczeniach parafialnych. W sali na plebani, gdzie dawniej mieściło się przedszkole, przebywały dzieci klas zerowych. Niektóre zajęcia przeprowadzane były także w salkach katechetycznych oraz w budynku wikariatu.
W „Jedynce”, jako pierwszej szkole w Luboniu, zorganizowano salę komputerową. Uczniowie klas ósmych, zamiast zajęć praktyczno–technicznych mieli zajęcia z informatyki. Pierwszymi komputerami w pracowni były ZX Spectrum, potem Commodore i IBM. Zajęcia informatyczne prowadziła wtedy pani Małgorzata Zgoła.
28 maja 2010 roku świętowano jubileusz – 100 lat istnienia szkoły. Na uroczystość przybyli liczni goście: przedstawiciele władz miasta, dyrektorzy zaprzyjaźnionych szkół i instytucji, żołnierze Armii Krajowej, dawni pracownicy szkoły, rodzice, absolwenci i uczniowie. Po części oficjalnej – występie młodzieży szkolnej, życzeniach i przemówieniach nadszedł czas na poczęstunek – urodzinowy tort. Piękna słoneczna pogoda sprzyjała spotkaniom po latach i snuciu wspomnień.
W lipcu 2014 roku rozpoczęły się prace związane z powstaniem nowego budynku, który w znacznym stopniu poprawi warunki lokalowe szkoły. W związku z tym wydarzeniem w specjalnie zabezpieczonej tubie został umieszczony akt erekcyjny, materiały dokumentujące historię oraz życie szkoły a także podpisy uczniów i pracowników. 21 października 2014 r. tuba wraz z zawartością została wmurowana w ścianę budowanego gmachu.
Nieprzerwanie od 1975 roku na terenie szkoły organizowane są w okresie wakacji letnich i zimowych półkolonie dla dzieci ( tzw. małe formy wypoczynku). Ponadto wspólnie z oddziałem PTTK w Luboniu szkoła zorganizowała wiele obozów letnich i zimowych (głównie w polskie góry), w których uczestniczyli uczniowie naszej szkoły oraz dzieci pracowników lubońskiej oświaty.
Kierownikami lub dyrektorami Szkoły nr 1 w okresie powojennym byli:
Józef Neubauer 10.02.1945 – 1.02.1946 r.
Teresa Majcherczakowa 1.02.1946 – 31.08 1946 r.
Franciszek Sytniejewski 1.09.1946 – 22.06.1968 r.
Irena Ulanowska 1.09.1968 – 31.01.1973 r.
Elżbieta Ratajczak 1.02.1973-20.08.1975 r.
Zbigniew Jankowski od 21.08.1975-31.8.2013 r.
Grzegorz Anioła od 1.09.2013 r.
Od 1971 roku wicedyrektorem szkoły była pani Cecylia Jurewicz. W związku z ciągle rosnącą liczbą uczniów w 1984 roku drugą wicedyrektor została pani Bożena Nowak. Po przejściu pani Cecylii Jurewicz na emeryturę w szkole pozostał jeden wicedyrektor, z wyjątkiem roku szkolnego 1998/1999, kiedy stanowisko to sprawowała również pani Anna Krzyżaniak. W 2006 roku pani Bożena Nowak przeszła na emeryturę, wówczas wicedyrektorem została pani Aleksandra Flagmańska. Od 1.09.2013 r. funkcję tę pełni Zbigniew Czekała.
Sekretariat szkoły od 1 września 1982 roku do 9 sierpnia 2016 roku prowadziła pani Gizela Skałecka, która zastąpiła na tej posadzie panią Danutę Piestrzyńską. Natomiast od 10 sierpnia 2016 roku sekretariat szkoły prowadzi Pani Anna Kierzynka.
Nazwa szkoły
Szkoła w swej historii kilkakrotnie zmieniała nazwę. W latach 1909 – 1918 była to szkoła dla dzieci niemieckich wyznania ewangelickiego – Evangelische Schule In Zabikowo. Po I wojnie światowej określano ją jako Szkoła nr 1 w Żabikowie, a od 1928 r. po połączeniu ze szkołą katolicką w Żabikowie zjednoczone szkoły aż do 1934 roku używały wspólnej nazwy Siedmioklasowa Szkoła Powszechna w Żabikowie. W 1934 r. po rozdziale, szkoła występowała do 1939 r. jako Publiczna Szkoła Powszechna nr 1 w Żabikowie. Podczas II wojny światowej w budynku mieściła się ponownie szkoła niemiecka pod nazwą Deutsche Volksschule Poggenburg. Od 1949 r. zaczęto używać nazwy Szkoła Podstawowa nr 1 w Żabikowie, a po utworzeniu miasta Luboń w 1954 r. – Szkoła Podstawowa nr 1 w Luboniu. Dnia 1 czerwca 1979 roku odbyła się uroczystość nadania szkole imienia. Jej patronem został Roman Pasikowski. 31 maja 1980 roku wręczono szkole sztandar. Od 14 października 2014 roku. szkoła ma nowego patrona. Po rocznych konsultacjach przeprowadzonych wśród uczniów, rodziców i pracowników szkoły wybrany nim został Bł. Edmund Bojanowski. W Dniu Komisji Edukacji Narodowej odbyła się uroczystość, w której wzięło udział wielu zaproszonych gości. Przybyli ksiądz biskup Grzegorz Balcerek, wicekurator oświaty, władze miasta, Matka Generalna Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny s. M. Rafała Kisiel, dyrektorzy zaprzyjaźnionych szkół, przedstawiciele Rady Rodziców, pracownicy a także uczniowie naszej szkoły. Burmistrz Miasta Luboń pan Dariusz Szmyt przeczytał akt nadania imienia Szkole Podstawowej nr 1 W Luboniu. Odtąd nazywa się ona: Szkoła Podstawowa nr 1 im. Bł. Edmunda Bojanowskiego. Ksiądz biskup odsłonił i poświęcił ufundowaną przez Radę Rodziców tablicę z wizerunkiem Bł. Edmunda Bojanowskiego. We wrześniu 2015 roku została zamontowana na elewacji frontowej nowo powstałego budynku szkoły.
W opracowaniu historii Szkoły Podstawowej nr 1 w Luboniu wykorzystano obszerne fragmenty książki pt. „200 lat oświaty w Luboniu” autorstwa panów Stanisława Malepszaka oraz Piotra Pawła Ruszkowskiego.
Dyrekcja Szkoły Podstawowej nr 1 w Luboniu serdecznie dziękuje autorom.
