SKN Biologii Weterynaryjnej

ROBAK MIESIĄCA – MAJ 2026
Opuchlak truskawkowiec (Otiorhynchus sulcatus)

W majowym wydaniu naszego cyklu „Robak Miesiąca” przedstawiamy jednego z najbardziej rozpoznawalnych mieszkańców ogrodów i terenów zielonych – „opuchlaka”. Należy do klasy owadów (Insecta), rzędu chrząszczy (Coleoptera) i rodziny ryjkowcowatych (Curculionidae).

Dorosłe osobniki osiągają ok. 8 - 12 mm długości i mają charakterystyczne ciemnobrązowe lub czarne ubarwienie oraz wydłużony ryjek typowy dla ryjkowców. Tworzą często liczne populacje w ogrodach i szklarniach. Cechą diagnostyczną jest zrośnięcie pokryw skrzydłowych i brak zdolności lotu – mimo to świetnie radzą sobie w kolonizacji ogrodów. Opuchlak truskawkowiec ma aparat gębowy typu gryzącego, holometaboliczny rozwój (przeobrażenie zupełne), głównie nocny tryb życia i silne zachowania żerowe. Larwy rozwijają się w glebie, gdzie uszkadzają korzenie roślin, natomiast osobniki dorosłe wygryzają charakterystyczne półkoliste otwory na brzegach liści. Jest fitofagiem, żywiącym się tkankami wielu gatunków roślin, szczególnie ozdobnych i sadowniczych. Rozmnaża się najczęściej partenogenetycznie, co umożliwia szybkie zwiększanie liczebności populacji.

Czy trzeba go zabijać? To dobre pytanie – i nie ma jednej prostej odpowiedzi.

Z perspektywy ekologii: 1/ opuchlak jest częścią ekosystemu i nie „istnieje po to, żeby szkodzić”, 2/ jego obecność może być elementem naturalnych sieci troficznych, 3/ nie każdy osobnik musi oznaczać konieczność interwencji.

Z perspektywy ogrodnika: 1./ przy małej liczebności można go po prostu obserwować, 2/ przy silnym nasileniu staje się jednak realnym zagrożeniem dla roślin.

Dlatego najlepsze podejście to: „nie niszcz – obserwuj – reaguj, gdy równowaga zostaje zaburzona”.

Do zwalczania owadów najlepiej użyć metody biologicznej – nicienie Steinernema sp. i Heterorhabditis sp.

Kolejny sukces studentów reprezentujących SKN Biologii weterynaryjnej.

Podczas Ogólnopolskiej Konferencji „Akwarystyka i terrarystyka weterynaryjna – studenci dla studentów”, która odbyła się 23 maja 2026 r. w Lublinie:

Aleksandra Eckert zaprezentowała doniesienie pt. „Izopody w terrariach bioaktywnych”. Prezentacja dotyczyła roli izopodów w utrzymaniu bioaktywnych terrariów, ich funkcji w rozkładzie materii organicznej oraz znaczenia dla stabilności mikroekosystemu. Wystąpienie zostało wyróżnione nagrodą za najlepsze doniesienie konferencyjne sesji terrarystycznej.

Alexandra Anna Marie Faure zaprezentowała doniesienie pt. „Cone snails: how the most venomous gastropod is used to advance the field of medicine”. Prezentacja dotyczyła fascynujących właściwości jadu stożków oraz jego wykorzystania w rozwoju nowoczesnej medycyny i farmakologii. Wystąpienie zostało wyróżnione nagrodą za najlepsze doniesienie konferencyjne sesji akwarystycznej.

Wojciech Banaszkowski zaprezentował doniesienie pt. „Autotomia u Elysia marginata”. Wystąpienie dotyczyło niezwykłego zjawiska autotomii u morskiego ślimaka Elysia marginata oraz jego biologicznych i adaptacyjnych aspektów.

Serdecznie gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów naukowych.

Sukces podczas III Sympozjum Stowarzyszenia Terrarystów Polskich „Terrarystyka i herpetologia bez tajemnic”, które odbyło się w Lublinie w dniach 23–24 maja 2024 r.
Z ogromną przyjemnością informujemy, że Aleksandra Eckert otrzymała nagrodę za najlepsze doniesienie plakatowe pt. „Podstawy hodowli izopodów w warunkach kontrolowanych”.
Serdecznie gratulujemy tego wyróżnienia oraz życzymy dalszych sukcesów naukowych i kolejnych inspirujących projektów związanych z terrarystyką i herpetologią.

SPOTKANIE
Poranek był ciepły, a asfalt pachniał ziemią i kurzem. Szedłem powoli ulicą, gdy nagle między pęknięciami chodnika zobaczyłem małego wędrowca — Porcellio scaber.
Nie spieszył się.
Nie uciekał.
Szedł tak, jakby znał sens swojej drogi.
Przystanąłem.
Patrzyłem na niego i zastanawiałem się:
„Czy on wie, że istnieje?”
„Czy czuje świat?”
„Czy wie, że właśnie stał się częścią mojego życia?”
„I czy ja stałem się częścią jego?”
I wtedy wydało mi się, że cała ziemia oddycha jednym oddechem.
Że świadomość może nie jest światłem zapalonym tylko w ludzkiej głowie.
Może jest raczej rzeką płynącą przez wszystko — przez ludzi, zwierzęta, drzewa, bakterie, deszcz i kamienie.
Jedni zanurzeni są w niej głęboko, inni ledwie muskają jej powierzchnię.
Ale wszyscy płyniemy.
Ja widziałem prosionka.
Lecz może i on widział mnie — nie jako człowieka, lecz jako cień, drganie ziemi.
Może w jego maleńkim istnieniu pojawiło się krótkie pytanie bez słów:
„Coś wielkiego właśnie stanęło obok mnie.”
I może to wystarczy, aby spotkanie było prawdziwe.
Bo czy istnienie nie zaczyna się właśnie wtedy, gdy ktoś — choćby na chwilę — staje się świadkiem naszego życia?
Ludzie często myślą, że są oddzieleni od reszty świata.
Nadają nazwy.
Budują miasta.
Piszą książki.
Patrzą w gwiazdy.
Ale prosionek nie zna słowa „wszechświat”, a jednak jest jego częścią tak samo jak my.
Nie zna słowa „ja”, ale chroni swoje ciało przed bólem.
Nie zna słowa „życie”, ale uparcie trwa przy życiu.
Nie zna filozofii, ale każdego dnia odpowiada swoim istnieniem na największe pytanie świata:
„Czy warto być?”
I odpowiada:
„Tak. Jeszcze jeden krok.”
Stałem tak przez chwilę, a potem każde z nas poszło w swoją stronę.
Ja ku ludziom, światłom i myślom.
On ku wilgotnej ziemi i ciemności pod kamieniami.
A jednak od tamtej chwili już nigdy nie byliśmy sobie całkiem obcy.
Bo we wszechświecie istnieją spotkania tak małe, że prawie niewidzialne —
a mimo to zmieniają kształt duszy.
I może właśnie tym jesteśmy:
chwilowym przebudzeniem materii,
która na moment potrafi spojrzeć na inną materię
i powiedzieć w milczeniu:
„Widzę cię.
Istniejesz razem ze mną.”
LG

Kowal bezskrzydły (Pyrrhocoris apterus Linnaeus, 1758) potocznie zwany „tramwajarzem” jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych pluskwiaków w Europie Środkowej. Należy do klasy owadów (Insecta), rzędu pluskwiaków (Hemiptera), rodziny kowalowatych (Pyrrhocoridae). Jest gatunkiem modelowym w badaniach ekologicznych, fizjologicznych i ewolucyjnych owadów. W ciepłe dni często obserwowany jest na nasłonecznionych powierzchniach, takich jak mury i ściany budynków. Pojawił się już na murku, na ul. Rektora Henryka Raabego w Lublinie. SKN nadało mu zaszczytny tytuł „Robak Miesiąca – Kwiecień 2026”.
Dorosłe osobniki osiągają ok. 10 mm długości i mają charakterystyczne czerwono-czarne ubarwienie ostrzegawcze (aposematyczne). Tworzą często liczne agregacje przy pniach drzew, szczególnie lip. Cechą diagnostyczną jest redukcja skrzydeł (apteria) co ma znaczenie adaptacyjne w siedliskach stabilnych ekologicznie. Kowal bezskrzydły ma aparat gębowy typu kłująco-ssącego, hemimetaboliczny rozwój (przeobrażenie niezupełne), silne zachowania agregacyjne i społeczne. Przeprowadza długotrwałą kopulację (od kilku godzin nawet do kilka dni). Jest wszystkożercą, żywiącym się głównie nasionami lip, fakultatywnie wykorzystującym detrytus, soki roślinne oraz martwe owady i inne bezkręgowce jako uzupełnienie źródła pokarmu.
Jest jednym z najczęstszych owadów synantropijnych Europy, dobrze adaptowanym do środowisk miejskich. NIE NISZCZ – PODZIWIAJ !

Pani Aleksandra Eckert (studentka I roku Wydziału Medycyny Weterynaryjnej), reprezentująca SKN Biologii Weterynaryjnej, wzięła udział w VII Międzynarodowym Sympozjum Studenckich Kół Naukowych „Środowisko–Roślina–Zwierzę–Produkt” (Lublin, 16 kwietnia 2026 r.), gdzie wygłosiła referat pt. „Terrestrial isopods as multi-parameter bioindicators of soil environmental stress.”
Prelegentka omówiła rolę lądowych równonogów jako bioindykatorów stresu środowiskowego, ze szczególnym uwzględnieniem bioakumulacji metali ciężkich oraz wpływu wilgotności i pH gleby na ich fizjologię i aktywność.
LG

V Ogólnopolska Studencka Konferencja Weterynaryjna „Dzika Weterynaria” – 21 marca 2026

Podczas wydarzenia Aleksandra Eckert – reprezentująca SKN Biologii weterynaryjnej - zaprezentowała interesujące doniesienie pt. „Wolbachia pipientis jako bakteria modyfikująca płeć u izopodów lądowych”.

Wystąpienie dotyczyło roli bakterii Wolbachia pipientis w manipulowaniu mechanizmami determinacji płci u skorupiaków lądowych Isopoda.

Jak to działa w skrócie:

Wolbachia pipientis jest endosymbiotyczną bakterią przekazywaną głównie wertykalnie, z matki na potomstwo, która manipuluje mechanizmami determinacji płci u izopodów lądowych. U samców infekcja prowadzi do zaburzenia różnicowania androgenicznego gruczołu, co skutkuje feminizacją genetycznych samców i zwiększeniem liczby fenotypowych samic w populacji. Taki mechanizm pozwala bakterii na skuteczną transmisję do kolejnych pokoleń i stanowi przykład pasożytniczej manipulacji reprodukcyjnej, mającej istotne znaczenie w kontekście ewolucji systemów determinacji płci oraz interakcji pasożyt–gospodarz.

Prelegentka przedstawiła aktualny stan wiedzy oraz znaczenie tych zjawisk w kontekście ekologii, ewolucji i interakcji pasożyt–gospodarz.

Gratulujemy wystąpienia i dziękujemy za inspirujący wykład!

Dzień Otwarty Wydziału Medycyny Weterynaryjnej!
19 marca 2026 r. Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie otworzył swoje drzwi dla wszystkich miłośników nauki, innowacji i odkryć. W wydarzeniu aktywnie uczestniczyło SKN Biologii Weterynaryjnej, prezentując pasjonujące zagadnienia z zakresu biologii i medycyny weterynaryjnej.
Dziękujemy organizatorom, współuczestnikom oraz wszystkim za odwiedziny i wspólne odkrywanie nauki!
Razem startujemy w sUPer przyszłość!

Każdy koniec jest tylko inną formą początku.

Karolina Szarek i Michał Torbicz ukończyli studia na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej.

Jako członkowie założyciele SKN Biologii Weterynaryjnej byli aktywni, obecni, zaangażowani – tam, gdzie wiedza spotyka się z sensem.

Teraz idą dalej – tą samą drogą życia, lecz innym krokiem.

Życzymy im jasnego umysłu, spokojnych decyzji i dobrych spotkań –w pracy, w nauce i w tym, co pomiędzy. Odwagi w zadawaniu pytań, pokory wobec złożoności świata żywego oraz wielu sukcesów - zarówno osobistych, jak i zawodowych
LG

W najnowszym numerze kwartalnika uczelnianego “Aktualności” Uniwersytetu Przyrodniczego pojawił się właśnie tekst poświęcony pracy Studenckiego Koła Naukowego Biologii Weterynaryjnej.

Jest to swoiste podsumowanie naszej działalności trzech ostatnich lat istnienia.

Tekst o nas mogą Państwo znaleźć na stronie 32 w dziale poświęconym Studenckim Kołom Naukowym w numerze 4/122/2025.

Dziękujemy za opublikowanie!