Pracownia Dziejów Ormian Polskich im. Sadoka Barącza

ℹ 12 stycznia 1886 roku Malwina wyszła za męża w kościele św. Andrzeja we Lwowie, na mocy dyspensy, gdyż państwo młodzi byli ciotecznym rodzeństwem. Jej mąż, elegancki, wysportowany, energiczny, kochający życie, tryumfował na wyścigach konnych i na salonach. Ona sama była damą Krzyża Gwiaździstego i gospodynią przyjęć, na których byli ministrowie i ambasadorowie. W 1891 roku sportretował ją Teodor Axentowicz 🎨

Cios nadszedł od brata Malwiny, Mariana. Jego afery obyczajowe i majątkowe doprowadziły do skandalu...

💕 Młodość i miłość 💕

ℹ We Lwowie lat siedemdziesiątych XIX wieku młoda Malwina tańczy, rozmawia po francusku wśród najlepszego towarzystwa. Uczennica pensji pani Zinkowskiej, bywalczyni salonowych przyjęć. W 1882 roku - na amatorskich deskach teatralnych w Litatynie - poznaje kuzyna, Stanisława Pieńczykowskiego. Był to początek wielkiej miłości i nowego rozdziału życia. 💫

👉 Poznajcie Malwinę z Rosco-Bogdanowiczów Pieńczykowską, którą w 1891 r. na przepięknym obrazie uwiecznił Teodor Axentowicz 🎨

ℹ Ziemiankę z galicyjskiej rodziny ormiańskiego pochodzenia, kobiety, której życie przeplatało piękno i tragedię.

✍️ Urodzona w 1863 roku, już jako małe dziecko doświadczyła skutków, które doszczętnie strawił rodzinny dwór w Czahrowie. W wigilię Bożego Narodzenia 1866 roku stracił rodzinę wszystko - zachowali tylko życie. Mimo to, odbudowany dom stał się domem gości, nauki i radości.

ℹ O katastrofie i sile tej rodziny opowiemy w trzech kolejnych wpisach. Zapraszamy! 🕯️

🎨 Aleksander Augustynowicz po wybuchu pierwszej wojny światowej opuścił Lwów i przeniósł się do Zakopanego. Tam powstała imponująca pod względem ilościowym seria akwarel z widokami górskich krajobrazów i folkloru 🌄

👉 Następnie zamieszkał w Poznaniu. W 1936 r. z okazji 50-lecia pracy twórczej Augustynowicza w Towarzystwie Sztuk Pięknych w Poznaniu odbyła się wystawa jubileuszowa. Zaprezentowano wówczas 71 obrazów olejnych i akwarel artysty. W 1939 r. przeniósł się do Warszawy - tam zginął tragicznie w Powstaniu Warszawskim.

🖌 Obrazy Aleksandra Augustynowicza zachwycają do dzisiaj. Wyjątkowo upodobał sobie górskie krajobrazy i życie górali - z okresu zakopiańskiego pochodzi wiele jego dzieł 🥰

🎨 Aleksander Augustynowicz (1865–1944) – malarz o ormiańskich korzeniach, uczeń Jana Matejki i jeden z najwybitniejszych portrecistów przełomu XIX i XX wieku.

Wywodził się z rodziny ormiańskiej związanej z Kamieńcem Podolskim, a artystyczną drogę rozpoczął w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Tworzył we Lwowie, Zakopanem, Poznaniu i Warszawie, pozostawiając po sobie niezwykłe portrety, pejzaże oraz akwarele inspirowane folklorem i kulturą Karpat. 🖌️

Największy rozgłos przyniosły mu lwowskie lata twórczości oraz nagrodzony złotym medalem w Berlinie „Autoportret” z 1895 r. W swoich pracach często przedstawiał środowiska ziemiańskie i inteligencję pochodzenia ormiańskiego.

Zginął tragicznie podczas Powstania Warszawskiego w sierpniu 1944 r.

📚 W przygotowanej serii grafik przypominamy sylwetkę artysty i jego wkład w kulturę polską oraz dziedzictwo Ormian polskich.

😍 W ubiegłym tygodniu została podpisana umowa, na mocy której pan Hraczja Bojadżjan, prezes Ormiańsko-Polskiego Komitetu Społecznego, przekazał do biblioteki Pracownia Dziejów Ormian Polskich im. Sadoka Barącza bardzo ciekawy i różnorodny zbiór książek 😇 Dziękujemy za hojność - literatura ormiańska wesprze nasze badania! 🇦🇲

❗Zachęcamy do lektury artykułu o inauguracji działalności Pracownia Dziejów Ormian Polskich im. Sadoka Barącza w najnowszym numerze Alma Mater 😍
🔗 tutaj 👉 https://tiny.pl/m1vngnx14

📚 Biblioteka Pracownia Dziejów Ormian Polskich im. Sadoka Barącza wzbogaciła się o wyjątkowy zbiór armeniców – wydawnictw mechitarystów z Wiednia 🇦🇲

❗Do naszych zbiorów trafiło ponad 80 publikacji, w większości w języku ormiańskim, z których najstarsze pochodzą jeszcze z końca XIX wieku ⏳

W kolekcji znajdują się m.in.:
📖 katalogi rękopisów klasztoru mechitarystów,
🏛️ opracowania dotyczące historii i kultury ormiańskiej,
⛪ publikacje poświęcone dziejom Kościoła ormiańskiego i monastycyzmowi,
🌍 studia nad diasporą ormiańską w Armenii, Transylwanii, na Bukowinie, w Smyrnie, Konstantynopolu, Persji, Gruzji oraz krajach Europy Zachodniej.

ℹSzczególną wartość dla badań nad dziejami Ormian w dawnej Rzeczypospolitej mają prace takich badaczy jak Grzegorz Petrowicz i Zdzisław Obertyński, a także książka H. Kalemkerian poświęcona dawnemu prawu ormiańskiemu w Polsce ⚖️

🆕 Nowy zbiór stanowi niezwykle cenne źródło do badań nad historią, kulturą i dziedzictwem społeczności ormiańskiej w Europie Środkowo-Wschodniej 📚✨

Czego nie wiemy o ojcu Sadoku Wincentym Barączu? 🤔 Wiele kwestii nadal pozostaje otwartych 👇

📚 Niepełna spuścizna
Jego rękopisy i materiały są rozproszone między różnymi instytucjami (m.in. Wrocław, Lwów), a część wciąż nie została opracowana.

📝 Nieznany pełny dorobek
Barącz tworzył ogromne zbiory materiałów (np. do planowanych monografii), które często nigdy nie zostały opublikowane.

🔍 Warsztat pod znakiem zapytania
Wiemy, z jakich źródeł korzystał, ale nie zawsze potrafimy odtworzyć, jak dokładnie pracował i selekcjonował materiał.

📖 Fragmentaryczne świadectwa
Nawet jego autobiografia i korespondencja nie dają pełnego obrazu jego działalności i sieci kontaktów.

➡️ To oznacza jedno: badania nad Barączem wciąż są otwarte i wiele pozostaje jeszcze do odkrycia 😇