Bagna i Szuwary

Poznaj członków naszego zespołu - dr inż. Dawid Kupka

Ekspert w dziedzinie hodowli lasu i gleboznawstwa, adiunkt w Katedrze Ekologii i Hodowli Lasu Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie.

🎓 W projekcie pełni rolę wykonawcy merytorycznego, koordynując działania związane z ochroną czynną siedlisk oraz współorganizując webinaria i działania edukacyjne.

🔬 Zakres badań:
✔️ reakcja młodego pokolenia głównych gatunków lasotwórczych na ocieplenie klimatu
✔️ wpływ zmian klimatu na właściwości i chemizm gleb leśnych
✔️ nowe strategie hodowlano-leśne w obliczu globalnych zmian środowiskowych

📚 Współautor 25 artykułów naukowych i rozdziałów w monografiach. Aktywnie uczestniczy w realizacji i koordynacji projektów badawczych. Laureat stypendium Ministra Nauki dla wybitnych młodych naukowców oraz programu START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.

Wiceprzewodniczący grupy roboczej Young and Early Career Scientists przy Międzynarodowej Unii Towarzystw Gleboznawczych (IUSS).

Jako nauczyciel akademicki prowadzi zajęcia z hodowli lasu oraz gleboznawstwa.

„Tam, gdzie szumią trzciny”
Wioletta Olechwirowicz

Laureatka konkursu w kategorii TEKST.

Gratulujemy i dziękujemy za podzielenie się tą pełną wrażliwości historią o pięknie bagien i szuwarów.

Każdego ranka, gdy otwierałam okno swojego pokoju, słyszałam ten sam dźwięk - cichy szelest trzcin kołysanych przez wiatr. Na obrzeżach mojej rodzinnej wsi, niedaleko niewielkiej rzeki, rozciągały się rozległe bagna. Dla wielu mieszkańców były to zwykłe mokradła, których lepiej unikać, ale dla mnie było to miejsce pełne życia i tajemnic. Gdy tylko miałam wolny czas, wybierałam się tam na spacery, obserwując ptaki ukryte w trzcinach i słuchając szumu wiatru kołyszącego gęste sitowie.
Wiosną woda lśniła tam jak lustro, odbijając chmury i pierwsze promienie słońca. Między kępami sitowia przemykały kaczki, a z trzcin dochodził śpiew niewidocznych ptaków. Każdy zakątek miał swoją historię. Stara wierzba pochylona nad wodą była strażniczką bagien, a niewielka wysepka pośrodku mokradeł skrywała legendę o skarbie, którego nikt nigdy nie odnalazł.
Najbardziej lubiłam odwiedzać bagna o świcie. Wtedy nad wodą unosiła się delikatna mgła, a cały krajobraz wyglądał jak z baśni. Czasem wydawało mi się, że za chwilę spomiędzy trzcin wyłoni się jakaś tajemnicza postać albo usłyszę głos strażnika tego niezwykłego miejsca. Zdarzało się również, że obserwowałam czaple cierpliwie stojące przy brzegu lub sarny, które ostrożnie podchodziły do wody. Każda taka chwila sprawiała, że jeszcze bardziej doceniałam piękno otaczającej mnie przyrody.
Pewnego letniego popołudnia postanowiłam wyruszyć głębiej niż zwykle. Ciekawość nie dawała mi spokoju, dlatego wybrałam wąską ścieżkę prowadzącą między trzcinami. Przedzierałam się przez wysokie szuwary, które szumiały jak morski przypływ. Im dalej szłam, tym bardziej czułam się jak odkrywczyni wkraczająca do nieznanego świata. Wokół panowała niezwykła cisza, przerywana jedynie pluskiem wody i odległym śpiewem ptaków. Nagle zauważyłam w wodzie dziwne światło. Początkowo pomyślałam, że może to być coś niezwykłego - może zagubiony przedmiot, a może nawet legendarny skarb, o którym opowiadali mieszkańcy wsi. Serce zabiło mi szybciej, gdy ostrożnie podeszłam bliżej. Zaintrygowana przyjrzałam się połyskującej tafli wody i odkryłam, że to nie skarb, lecz tysiące ważek unoszących się nad powierzchnią. Ich delikatne skrzydła błyszczały w słońcu niczym małe kryształy, a gdy poruszały się jednocześnie, wyglądały jak migocząca chmura srebrzystych iskier. Przez dłuższą chwilę stałam nieruchomo, zachwycona tym niezwykłym widowiskiem, które natura przygotowała specjalnie dla cierpliwych obserwatorów.
Usiadłam na brzegu i patrzyłam, jak życie toczy się własnym rytmem. Żaby koncertowały, wiatr tańczył w trzcinach, a woda cicho pluskała. Wtedy zrozumiałam, że największym skarbem bagien nie są ukryte kosztowności, lecz spokój i niezwykła przyroda, której nie można znaleźć nigdzie indziej.
Kiedy wracałam do domu, słońce powoli zaczynało chować się za horyzontem. Niebo przybierało odcienie różu i pomarańczu, a tafla wody odbijała te barwy niczym ogromne lustro. Przez chwilę zatrzymałam się, by jeszcze raz spojrzeć na rozciągające się przede mną szuwary. Miałam wrażenie, że bagna żegnają mnie swoim cichym szumem i zapraszają do kolejnej wizyty.
Od tamtej pory jeszcze częściej odwiedzałam te tereny, za każdym razem odkrywając coś nowego: ślady bobra, gniazdo ptaka albo kwitnące rośliny, których wcześniej nie zauważałam. I choć świat za granicą mokradeł ciągle się zmieniał, tutaj czas płynął wolniej, pozwalając wsłuchać się w naturę i jej opowieści.

„Martwy las”
Piotr Dras

Laureat konkursu w kategorii FOTOGRAFIA.

Nagrodzone zdjęcie stanowi część otwartego cyklu „Polska nieoczywista”, realizowanego głównie z perspektywy drona. Fotografia została wykonana w okolicach Giżycka, na bagnie położonym w środku lasu.

Jak napisał autor:
„Większość z obrazów stanowią ujęcia pionowe w dół obiektów, które często z poziomu ziemi nie stanowią żadnej wizualnej atrakcji. Tak samo zadziałało w sytuacji tego zdjęcia. Dopiero po wzbiciu się do góry zobaczyłem kolory oraz niespotykane ornamenty wyrysowane przez Słońce pniami uschniętych drzew.”

Gratulujemy i dziękujemy za podzielenie się tym nieoczywistym spojrzeniem na polską przyrodę.

A co Wy sądzicie o zwycięskiej pracy?

WYNIKI KONKURSU 🏆
"Moje Bagna i Szuwary"

Lista laureatów
📸 FOTO: "Martwy las", Piotr Dras
📽 WIDEO: "Życie na mokradłach", Agnieszka Lange
✍️ TEKST: "Tam, gdzie szumią trzciny", Wioletta Olechwirowicz

Z przyjemnością ogłaszamy zwycięzców naszego konkursu. W każdej z kategorii otrzymaliśmy dużo wspaniałych zgłoszeń, więc wybór nie był prosty. Pokazaliście nam mokradła, jakich dotąd nie widzieliśmy. Zwycięskie prace były kwintesencją tematu, o czym przekonacie się w najbliższych dniach, kiedy to będziemy publikować na naszej tablicy każdą z prac.

Postanowiliśmy dodatkowo wyróżnić trzy prace, które mimo że nie zdobyły 1 miejsca, szczególnie zapadły nam w pamięci.
"Mglisty początek dnia", Agnieszka Dowgier
"Szuwarów szept", Elżbieta Chomik
"Susza w Wielkim Lesie", Małgorzata Siuta

Laureaci oraz autorzy wyróżnionych prac otrzymają od nas wiadomość e-mail z dalszymi informacjami.

Wszystkim dziękujemy za udział w konkursie i zapraszamy na kolejne!

Jaki temat konkursu związany z bagnami i szuwarami byłby dla Was ciekawy? Podzielcie się z nami swoimi pomysłami :)

WOLONTARIAT z Bagna i Szuwary

W ubiegły czwartek nad rzeką Bóbr koło Nielestna odbył się wolontariat poświęcony ochronie siedlisk łęgowych.

Uczniowie i nauczyciele z lokalnych szkół uczyli się rozpoznawania gatunków inwazyjnych oraz prowadzili ich inwentaryzację na terenie obszaru Natura 2000 „Ostoja nad Bobrem”. Wspólnie poszukiwaliśmy m.in. niecierpka gruczołowatego, klonu jesionolistnego i innych gatunków mogących stanowić zagrożenie dla rodzimych siedlisk.

Dziękujemy wszystkim uczniom, nauczycielom oraz szkołom za zaangażowanie i aktywny udział w wydarzeniu:
📍 Społeczność Zespołu Szkół Budowlanych w Bolesławcu
📍 Zespół Szkół Przyrodniczo-Usługowych i Bursy Szkolnej w Jeleniej Górze
📍 Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych im. Jana Pawła II w Gryfowie Śląskim
📍 Zespół Szkół im. Świętej Jadwigi Śląskiej we Wleniu
📍 Szkoła Podstawowa nr 1 w Lwówku Śląskim

Dziękujemy również Nadleśnictwo Lwówek Śląski za pomoc we współorganizacji wolontariatu.

Czy interesuje Was temat gatunków inwazyjnych? Dajcie znać w komentarzach, a przygotujemy więcej materiałów o ich rozpoznawaniu.

Trwa kolejny zjazd terenowy studiów podyplomowych z siedliskoznawstwa realizowanych w ramach projektu Wetlands.pl

Tym razem uczestnicy odwiedzili torfowiska przejściowe w okolicach Cycowa oraz torfowisko Bagno Staw na terenie Poleski Park Narodowy w województwie lubelskim.

Bagno Staw wraz z sąsiednim Bagnem Bubnów tworzy jeden z największych i najlepiej zachowanych kompleksów torfowisk węglanowych w Europie, stanowiący ostoję wielu rzadkich gatunków roślin i zwierząt.

Podczas zajęć studenci prowadzą obserwacje terenowe, poznają charakterystyczne cechy siedlisk mokradłowych oraz pobierają próbki gleb.

Zajęcia prowadzą Jan Kucharzyk oraz Izabela Jaszczuk z Centrum Ochrony Mokradeł

W dniach 3-5 czerwca prof. Jarosław Lasota oraz prof. Ewa Błońska uczestniczyli w konferencji Woody Roots Conference, organizowanej na Uniwersytecie Insubrii (Università degli Studi dell’Insubria) w Como we Włoszech.

Konferencja poświęcona była badaniom systemów korzeniowych drzew i krzewów oraz ich znaczeniu dla funkcjonowania ekosystemów.

Choć korzenie pozostają zwykle niewidoczne, odgrywają kluczową rolę również w siedliskach mokradłowych. To właśnie pod powierzchnią gleby zachodzą procesy odpowiedzialne za magazynowanie węgla i tworzenie torfu. Korzenie roślin torfowiskowych, takich jak turzyce czy wełnianki, obumierają, a ich szczątki gromadzą się przez lata, tworząc kolejne warstwy torfu i przyczyniając się do rozwoju tych wyjątkowych ekosystemów.

Konferencja była okazją do wymiany doświadczeń oraz zapoznania się z najnowszymi wynikami badań dotyczącymi funkcjonowania systemów korzeniowych i ich znaczenia dla środowiska.

Przypominamy o seminarium online „Lasy łęgowe - pod presją zmian. Funkcjonowanie i współczesne wyzwania”.

Lasy łęgowe należą do najbardziej dynamicznych i jednocześnie najbardziej zagrożonych ekosystemów związanych z dolinami rzecznymi. Jak funkcjonują? Jakie zmiany zachodzą w ich glebach? Co obecnie najbardziej im zagraża?

O tym porozmawiamy już w środę podczas naszego seminarium.

📅 10.06.2026
🕑 godz. 14:00
💻 online
📢 udział bezpłatny

🔗 Link do wydarzenia w komentarzu 👇