TUS story

Prawdziwe wygrywanie to... pomaganie innym! 🐢💚
Dzieci poznały właśnie moją absolutnie ulubioną książkę z całej cudnej serii od ! Przepiękna historia żółwinki Tuli i jej braciszka urzekła nas wszystkich od pierwszych stron. 📖✨

Ostatnio ta pozycja towarzyszyła mi w każdej grupie wiekowej i w każdej bez wyjątku okazała się absolutnym hitem! Dlaczego? Bo dzieci doskonale wyczuwają mądre, płynące z serca opowieści.

Rozmawialiśmy o tym, czym tak naprawdę jest sukces, rywalizacja i co czujemy, kiedy decydujemy się wyciągnąć do kogoś pomocną dłoń (a raczej: pomocną płetwę! 🐾).

Aby ta piękna lekcja empatii została z nami na dłużej, przeszliśmy do działania. Stworzyliśmy masę wyjątkowych żółwików. Każdy z nich jest inny, każdy ma swój charakter, ale wszystkie przypominają nam o morale płynącyj z książki.

W poszukiwaniu spokoju... 🧘‍♂️🐺

Ostatnie zajęcia upłynęły nam pod znakiem wyciszenia i szukania sposobów na gorszy dzień. A przecież każdy z nas – i mały, i duży – czasem taki miewa!

Zaczęliśmy od wspólnego czytania genialnej książki o wilku, który miał... no cóż, wyjątkowo kiepski humor. 🙈 Ta historia była świetnym punktem wyjścia do rozmowy o tym, że złość czy foch są nam potrzebne, ale warto wiedzieć, co z nimi zrobić.

Żeby rozładować napięcie i odnaleźć wewnętrzny spokój, przeszliśmy do działania:
✨ Było trochę uważnej jogi dla dzieci,
✨ Rozruszaliśmy ciała w ćwiczeniach ruchowych,
✨ Zamieniliśmy złą energię w dobrą zabawę i relaks,
✨ Odtwarzaliśmy emocje z bajki.

Większość nieporozumień u dzieci wynika z jednego przekonania: „Skoro ja tak myślę, to inni też muszą”.

To brak mentalizacji – umiejętności zrozumienia, że druga osoba ma inną perspektywę, inne intencje i własne uczucia. To, co bierzemy za złośliwość, to często po prostu trudność w „wejściu w czyjeś buty”.

💡 Wspierając mentalizację, uczymy dzieci:

Że moje „widzę” nie jest jedyną prawdą.

Jak unikać konfliktów wynikających z domysłów.

Autentycznej empatii zamiast wyuczonych regułek.

To fundament dobrych relacji i spokojniejszej pracy w grupie.

Podczas zajęć TUS weszliśmy na wyższy poziom wtajemniczenia – tworzyliśmy eliksiry emocji złożonych. 🧪✨

Dzieci odkrywały, że nasze stany wewnętrzne rzadko są jednowymiarowe. 

To lekcja uważności i rozumienia, co kryje się pod powierzchnią naszych reakcji. Kiedy dziecko potrafi nazwać składniki swojego „eliksiru”, zyskuje nad nimi realne sprawstwo.

Gdyby zebrać wszystkie pomysły na zajęcia z Kolorowym Potworem, powstałaby z tego praca doktorska. Ja dorzucam swój rozdział, w którym sprawdzamy, co emocje robią z naszymi zmysłami. Podczas TUSów nie tylko o nich mówimy – my je badamy:

🌈 Radość – jak właściwie pachnie? (Dla mnie bardzo słodko i cytrusowo)
💧 Smutek – jak wygląda oglądany pod lupą?
🍃 Spokój – jak brzmi? ( U mnie to kij deszczowy własnej roboty)
🌑 Strach – jaki jest w dotyku? (Miałem dwie opcje A) Sensoryczne robaczki z action B) ciecz nienewtonowska).
🔥 Złość – jak reaguje ciało, gdy ona nadchodzi? (Gdy "podlewamy" złość, to ona tylko rośnie -miałem chusteczki w tabletce ).
🧡 Miłość – czy zawsze jest ciepła i otulająca? (Ogrzewacz do dłoni miał problem, by do mnie wrócić 😁)

A na koniec najważniejsze pytanie: Co się dzieje, gdy w słoiku wszystkie te emocje zaczynają buzować jednocześnie?

W grze Atak Krakena zasada jest prosta: albo współpracujecie, albo statek idzie na dno. Tu nie ma miejsca na "ja", bo macki atakują z każdej strony.

Dla mnie ta gra to coś więcej niż planszówka – to poligon doświadczalny dla relacji, który idealnie pokazuje to, co robimy podczas zajęć TUS.

🌊 Sprawstwo w działaniu – każde dziecko ma swoją "szablę" (umiejętność), ale dopiero zsynchronizowany atak pozwala odeprzeć potwora.
🌊 Regulacja emocji – Uczymy się zachować spokój i planować ruchy pod presją.
🌊 Budowanie gniazda (bezpiecznej bazy) – wspólne łatanie burt to praca nad zaufaniem. Gdy pomagasz koledze, budujesz fundament Waszej wspólnej siły.

Wspólne zwycięstwo w tej grze smakuje inaczej niż w pojedynkę. To doświadczenie, że bezpieczna więź jest silniejsza niż jakikolwiek morski stwór. 🐙

Dziś Dzień Gołębia.
Choć kojarzą nam się z gwarem i bałaganem, gołębie historycznie były mistrzami... przekazywania wiadomości.

Podczas TUSów uczymy, jak stać się dobrym posłańcem własnych emocji. Bez brokatu i magii, za to z dużą ilością empatii i wiedzy:

Te słowa nie biorą się z nikąd. To nie jest „złe zachowanie” ani „brak kultury”. To głośny komunikat z wnętrza dziecięcego świata, który właśnie się rozpada.

Na zajęciach TUS te zdania padają częściej, niż mogłoby się wydawać. Za każdą z tych grafik kryje się inna strategia przetrwania:

🔴 Agresja, która jest maską dla lęku i bezsilności.
🔵 Wycofanie, gdy brak wiary w siebie paraliżuje każdy ruch.
⚪ Autodestrukcja, gdy poczucie bycia „beznadziejnym” staje się zbyt ciężkie.

TUS to nie tylko zabawa. To bezpieczna przestrzeń, w której te słowa mogą wybrzmieć bez oceniania. Dopiero gdy uznamy te trudne emocje za ważne, możemy zacząć proces ich regulacji i budowania realnego poczucia sprawstwa.

W TUS Story zamieniliśmy się w projektantów relacji! Tworzyliśmy bransoletki, które są czymś więcej niż tylko ozdobą – to nasze osobiste przypominajki o tym, co w przyjaźni najważniejsze.

Każdy kolor koralika to inny fundament.

Dzieciaki same wybierały, które wartości są dla nich kluczowe, by ich "bransoletka przyjaźni" miała wyjątkową moc. Teraz, gdy przyjdzie trudniejszy moment w relacji z rówieśnikiem, wystarczy jedno spojrzenie na nadgarstek, by przypomnieć sobie, o co warto dbać. 🤝🌈