Osobiste ostatnie pożegnanie i Konsolacja

Opinie osób, z którymi pracuję w atmosferze wzajemnego szacunku i zaufania są jedynym słusznym świadectwem mojej pracy.

Co więcej pokazują one, jakie są potrzeby żałobników, które domagają się dostrzeżenia i zaopiekowania.

To one w połączeniu z moją naturą i wyczuciem dają kierunek mojej pracy.

I to dla mnie bardzo ważne, że ta praca wnosi realną wartość, tam gdzie ta wartość jest potrzebna.

Dziękuję za zaufanie i za możliwość realizowania mojej natury.

GOJENIE RANY UTRATY

"Być może jedynym pewnikiem dotyczącym utraty jest to, że czas leczy wszystkie rany. Niestety, to leczenie nie zawsze ma bezpośredni charakter i nie przypomina linii wznoszącej na wykresie, która w końcu zatrzyma się w najwyższym punkcie, oznaczającym pełnię. Przypomina raczej jazdę kolejką górską – powoli dążymy do pełni a potem nagle popadamy w rozpacz, wydaje nam się, że się cofamy, lecz nagle robimy duże postępy, a na koniec mamy wrażenie, że zaczynamy wszystko od początku. Na tym polega gojenie ran. Kiedy te się zagoją, powrócimy do pełni. Możemy nie odzyskać tego, co utraciliśmy, ale możemy dojść do siebie. "

Elizabeth Kuebler-Ross David Kessler "Lekcje życia"

Fot. Justin on Unsplash

Ostatnio po prowadzonej ceremonii osobistego pożegnania poprzedzonej tradycyjnie rozmową z rodziną, podeszłam do córki żegnanej pani Anny.

Chciałam m.in. podzielić się ciepłymi słowami uznania za postawę pani Joanny, która miała w sobie gotowość i siłę, by na cmentarzu podzielić się słowami prosto z serca na temat jej mamy.

W odpowiedzi usłyszałam słowa wdzięczności za rozmowę, która z jednej strony pozwoliła mi zebrać wywiad rodzinny niezbędny do przygotowania i poprowadzenia ceremonii a jednocześnie rodzinie pozwoliła się przygotować na zbliżające się pożegnanie.
Okazuje się, że choćby częściowe rozładowanie ładunku myśli i emocji związanych z bliską osobą i stratą, pozwala odzyskać odrobinę stabilności, spokoju i klarowności obrazu.

To ważne, że taka forma pracy wnosi wartość dla rodziny w stracie.

Fot. Courtney Hedger Unsplash

Czasami potrzebna jest cisza - w samotności lub z kimś. Czas, gdy nie zapełniamy przypadkowymi, grzecznościowymi słowami pustki, bezradności, bólu, frustracji. I wiem, że to może być niełatwe i jest jakiś wewnętrzny przymus ucieczki z takiego stanu, bo wydaje się niewygodny, straszny, może za dużo odsłonić, pokazać, uzysłowić.

Ale ten stan daje też wgląd, pozwala wybrzmieć (nomen omen) temu, co w nas żywe, co dobija się do głosu, pod skórą, w zakamarkach umysłu, a może w każdej komórce ciała.

Nie zagłuszajmy tego, nie uciekajmy przed tym, spróbujmy w tym choćby chwilę pobyć. Tak jakbyśmy siadali obok bliskiej osoby i po prostu przy niej byli...

Ja wczoraj tak chciałam, ale nie byłam pewna, czy to nie będzie za dużo. Usiadłam obok pana Marka, na ławeczce przy niszy kolumbarium, do której chwilę wcześniej została złożona urna z prochami jego ukochanej żoneczki, którą tak czule nazywał. Usiadłam i chyba powiedziałam, że chciałam cos powiedzieć, choć czasem nie trzeba słów. Nie wiem, czy to nie za dużo, może było to niezdarne, więc dziś na spokojnie mogę to jakoś sprawniej ubrać w słowa.

Może to komuś pomoże.

Foto: Amy Tran Unsplash

Moje życie składa się z odważnych kroków, również na grucie zawodowym. Ale ta odwaga nie jest celem samym w sobie, jest drogą do celu. A nim jest dotarcie do miejsc, do doświadczeń, które są ważne, choć może na danym etapie jeszcze nie zauważone albo trudne do zaopiekowania.

I o tym jest ten artykuł. Zapraszam do świątecznej lektury.

Jak podziękować osobie u kresu życia? Mówi celebrantka humanistyczna Dominika Hermanowicz od lat prowadzi pogrzeby humanistyczne w Trójmieście - ceremonie skupione zarówno na osobie żegnanej, jak i na potrzebach tych, którzy zostają. Obserwując rodziny w żałobie, zauważyła pewną lukę: ogromny ładunek emocji, które nie zdążyły wybrzmieć za życia bl...

Dzisiaj byłam na zaproszenie w https://www.facebook.com/share/1Aji5i51Yy/ w którym opowiadałam personelowi medycznemu o inicjatywie przygotowania i koordynowania Spotkania w Kręgu Bliskich dla ludzi u kresu życia.

Jestem wdzięczna za otwartość pani dyrektor Alicji Makowskiej, która jako jedyna reprezentantka pomorskich hospicjów wykazała gościnność i chęć poznania bliżej tematu.

To pokazuje wg mnie znaczącą i unikalną postawę zaangażowania w różnorodne inicjatywy, które mogą służyć podopiecznym hospicjum. Podopiecznym, którzy są w centrum uwagi i starań placówki.

Dziękuję za wspólny czas, za rozmowę na ważne, choć niełatwe tematy. Jestem pokrzepiona widząc, że nie brakuje ludzi, którzy działają ponad schematami dla dobra ludzi w potrzebie.

Zapraszam ludzi spoza woj. pomorskiego 🩵