Pani Madzia - pedagog do zadań specjalnych

Na tym profilu jeszcze nie publikowałam osobistych przemyśleń, ale tym razem muszę się nimi podzielić. Nie wiem, do jak szerokiego grona trafią, nie jestem influenserką, żeby prosić o lajki i udostępnienia. Dla mnie to ważne, więc piszę. Będzie długo...

Mój syn prawdopodobnie uratował komuś wczoraj jeśli nie życie, to na pewno zdrowie. Podjął dorosłą, odpowiedzialną decyzję i poprosił mnie o pomoc. Może i bał się „przypału”, ale wiedział, że zareaguję natychmiast i bez oceniania. Zaufał mi i przyszedł, choć mógł próbować sobie radzić na własną rękę.
Zaufał – to słowo klucz. Czy Wasi nastolatkowie Wam ufają? Przychodzą do Was, kiedy dzieje się coś, z czym młody mózg nie radzi sobie sam?

Czasem, kiedy moi uczniowie dzielą się swoimi trudnościami słyszę: „tylko niech pani nie mówi mamie, mama się wścieknie, mama i tak nic nie zrobi”… Wiecie co, przeraża mnie to!
Właśnie mama, tata – my jesteśmy od tego, żeby COŚ zrobić!
Przewijaliśmy te nieporadne ludziki, karmiliśmy, nie spaliśmy po nocach, bo trzeba było tulić, kołysać, koić płacz.
Dlaczego teraz, kiedy nasze dzieci potrzebują nas tak samo mocno, część rodziców już tego nie robi?

Nastolatek to nie jest mały dorosły – nastolatek to duże małe dziecko! W jego mózgu zmiany zachodzą tak szybko i gwałtownie, że co kilka tygodni budzą się z nowym zestawem neuronów a co za tym idzie – nowym „wszystkim”. Może nam się wydawać, że nastolatkowi co jakiś czas totalnie zmienia się osobowość – i dokładnie tak jest! Jako dorośli sami się w tym gubimy – a co ma powiedzieć młody człowiek, któremu mózg przewraca się na lewą stronę, nadnercza, szyszynka, podwzgórze i inne organy produkują kosmiczne ilości nowych hormonów? W dodatku miłości, rozstania, klasówki z matmy i nasze oczekiwania sprawiają, że życie przeraża, przytłacza i jedynym rozwiązaniem wydaje się ucieczka (w samotność, w świat wirtualny, używki)?

Gdzie wtedy jesteśmy – my tacy „wszystkowiedzący, słodkopierdzący” (cytując Tomka Zielińskiego) dorośli?!
Kryzys psychiatrii dziecięcej jest faktem: kolejki na NFZ kosmiczne, prywatne wizyty również w kosmicznych cenach – ale do cholery! Po coś jest to 800+!

Poza tym to my – rodzice jesteśmy pierwszą linią frontu. To my powinniśmy pierwsi zauważyć, że nasze dziecko przeżywa trudności. Zauważyć i zareagować.
Jednak często tą pierwszą linią staje się nie rodzic, a szkolny pedagog/psycholog. Nie możemy przejąć roli rodzica, ale możemy mu dokładnie i profesjonalnie wyjaśnić, czego potrzebuje jego własne dziecko (brzmi jak paradoks, ale często w gabinecie wyjaśniam rodzicom „oczywiste oczywistości” a oni się dziwią i pytają, skąd wiem, że właśnie tak to wszystko wygląda u nich w domu. Ano wiem…).
Są rodzicie, którzy biorą problem na klatę: szukają wsparcia, pomocy, często też diagnozy, terapii i widać efekty, bo to naprawdę działa.
Ale zdarzają się też tacy, którzy problemu nie widzą absolutnie i o wszystko obwiniają szkołę.
Jednak – jak powiedziała pewna Bardzo Mądra Osoba „my jesteśmy z państwa dziećmi kilka godzin dziennie, przez kilka lat. Państwo zostają z nimi na resztę życia”…

Grafika: Ai, freepik.

Dzień Pluszowego Misia 🥰
Wszyscy się uczymy 💛

Dzień życzliwości na TUSie :)

Zamiast klocków LOGO - pomoc DIY: drewniane klamerki (z Tedi), kartoniki (serduszka wycięte dziurkaczem) + klej na gorąco.
Układanie wyrazów, głoskowanie, sylabizowanie, przekraczanie linii środka ciała.

Świetna zabawa niewielkim kosztem :)

Praca pedagoga specjalnego to nie tylko diagnoza i terapia :)

Kleimy, lepimy, masujemy - rozwój małej motoryki do absolutna podstawa do dalszej pracy 💪

Z okazji Dnia Nauczyciela chciałam złożyć wszystkim osobom związanym z edukacją krótkie - ale najszczersze życzenia:

Dzisiaj, w ramach Miesiąca Świadomości ADHD kolejna porcja wiedzy. Tym razem po prostu link do świetnego artykułu, który w bardzo jasny i przystępny sposób wyjaśnia, dlaczego nie stworzyłam tego posta wcześniej...

Prokrastynacja w ADHD: Przyczyny, wyzwalacze, rozwiązania ADHD i prokrastynacja to dobre połączenie... ale to nie znaczy, że musimy się z tym zmagać! Przeczytaj artykuł, aby poznać zawiłości prokrastynacji wywołanej przez ADHD i dowiedzieć się, jak pokonać ją raz na zawsze.

Dbajcie o siebie!

Październik miesiącem świadomości ADHD.
Z tej okazji (na początek) krótkie zestawienie najbardziej popularnych mitów i obalających je faktów.
O ADHD w tym miesiącu będzie więcej!
(Trzeba otworzyć grafikę, żeby wyświetliła się cała).

I pamiętajcie - mutyzm to nie choroba, to zaburzenie lękowe.

PAŹDZIERNIK JEST MIESIĄCEM ŚWIADOMOŚCI O MUTYZMIE WYBIÓRCZYM
z tego powodu przypominamy tak od podstaw czym jest MW, bo nadal jest mylony z nieśmiałością.

1. Czym jest mutyzm wybiórczy?
Mutyzm wybiórczy to zaburzenie lękowe, które powoduje, że dziecko nie jest w stanie mówić w określonych sytuacjach społecznych, mimo że w innych np. w domu – mówi swobodnie.

2. Różnica między MW a nieśmiałością
👉 Mutyzm wybiórczy to zaburzenie lękowe,
a nieśmiałość to cecha temperamentu, chwilowy brak odwagi.
👉 Nieśmiałość to niepewność – dziecko może mówić, choć z trudnością.
👉 MW nie minie samo – potrzebuje cierpliwości, wsparcia i braku presji.

3. Najważniejsze fakty
- MW to zaburzenie lękowe, nie wybór dziecka.
- Może dotyczyć przedszkola, szkoły, sytuacji społecznych.
- Wczesne wsparcie zwiększa szanse na pokonanie lęku.
- Dziecko z MW nie jest niegrzeczne ani leniwe.

Zrozum dziecko - mutyzm wybiórczy to bariera, a nie wybór.

Dzisiaj odbyło się pierwsze spotkanie z cyklu "Zrozumieć, wesprzeć, rozwinąć - uczeń z trudnościami edukacyjnymi".

Miałam przyjemność przedstawić nauczycielom łódzkich szkół teoretyczne i praktyczne zagadnienia związane z tematem dysleksji rozwojowej. Temat wzbudził zainteresowanie i żywą dyskusję co świadczy o tym, jak mało w edukacji nauczycieli poświęca się czasu metodom pracy z uczniami z trudnościami.

6 listopada zapraszamy na część warsztatową zatytułowaną "Mała motoryka - wielkie możliwości. Praca z uczniem z zaburzeniami percepcyjno - motorycznymi".

Link do zapisów: https://ecentrum.lcdnikp.edu.pl/zglosz.../new/idCourse/82005