29/07/2026
Kapag may batang nagsabing gusto niyang maging doktor, g**o, sundalo, negosyante, o inhinyero paglaki, wala kang maririnig na nagsasabing, "Pangarap kong maging mahirap."
Dahil ang totoo, walang Pilipinong nangangarap ng kahirapan.
Walang gustong matulog na walang laman ang sikmura. Walang magulang ang gustong hindi maipadala sa paaralan ang kanilang anak. Walang manggagawa ang gustong mabuhay nang isang kahig, isang tuka. At walang senior citizen ang gustong umasa na lamang sa tulong ng iba para mabuhay.
Ngunit hindi rin sapat na sisihin lamang ang isang panig. May pananagutan ang bawat isa.
May tungkulin ang pamahalaan na lumikha ng mas maraming disenteng trabaho, palakasin ang edukasyon, agrikultura, kalusugan, at suportahan ang maliliit na negosyo upang mas maraming Pilipino ang magkaroon ng pagkakataong umangat sa sariling pagsisikap. Ang pinakamagandang programa ay hindi lamang ang nagbibigay ng pansamantalang ayuda, kundi ang nagbibigay ng kakayahan at oportunidad para hindi na kailangang umasa habambuhay.
Kasabay nito, may tungkulin din tayong mga mamamayan na gamitin nang maayos ang mga oportunidad na dumarating, pagbutihin ang ating trabaho o hanapbuhay, matutong mag-ipon, magplano, at patuloy na matuto. Hindi natin kontrolado ang lahat ng sitwasyon, ngunit marami tayong desisyong maaari nating pagbutihin araw-araw.
Ang tunay na tagumpay ay kapag mas marami nang Pilipino ang hindi na nabubuhay dahil lamang sa tulong, kundi dahil sa sarili nilang kakayahan, sipag, at mga oportunidad na sama-samang binuo ng isang responsableng pamahalaan at isang responsableng mamamayan.
Dahil ang layunin ay hindi lang mabawasan ang kahirapan—kundi mabigyan ang bawat Pilipino ng pagkakataong makabangon at mamuhay nang may dignidad.