Daily Fiqh Al-Kāfi PH

📘 Ang Sukat ng Dalawang Qullah (القلتين)

Tungkol sa dami ng dalawang qullah, mayroong dalawang riwayah (salaysay) sa madhhab:

🔹 Unang Riwayah:

Ang dalawang qullah ay katumbas ng 400 rithl (ratl) ayon sa s**at ng Iraq.

Batayan: Isinalaysay mula kina Ibn Jurayj at Yahya ibn Aqil na ang isang qullah ay naglalaman ng dalawang qirbah (malaking sisidlan ng tubig).

Ang mga qirbah ng Hijaz ay malalaki, at bawat isa ay humahawak ng 100 rithl.

Kaya kung:

1 qullah = 2 qirbah
1 qirbah = 100 rithl

➡ 2 qullah = 4 qirbah = 400 rithl

🔹 Ikalawang Riwayah:

Ang dalawang qullah ay katumbas ng 500 rithl.
Batayan: Isinalaysay rin mula kay Ibn Jurayj na sinabi niya:

“Nakita ko ang mga qullah ng Hajar, at nakita ko na ang isang qullah ay naglalaman ng dalawang qirbah o dalawang qirbah at kaunti pa.”

Dahil dito, bilang pag-iingat (ihtiyāt), ang “kaunti” ay itinuring na kalahati.

Kaya ang bilang ay ginawang limang qirbah, na katumbas ng 500 rithl.

📌 Ang Tanong: Ito ba ay Eksaktong Sukat o Tinatayang Sukat Lamang?

Mayroong dalawang pananaw:

✅ Unang Pananaw (Mas Malakas / Mas Malinaw):

Ito ay tinatayang s**at lamang (taqrīb).
Ibig sabihin: Kung mabawasan ng isa o dalawang rithl, hindi ito makaaapekto sa hatol.

Dahilan:
Ang pagtakda ng 100 rithl bawat qirbah ay pagtatantiya lamang.

Ang pagdagdag ng “kalahati” ay ginawa lamang bilang pag-iingat.

Karaniwan, ang salitang “kaunti” ay mas mababa sa kalahati.

Samakatuwid, hindi ito eksaktong hangganan na kapag nabawasan nang kaunti ay magbabago agad ang hatol.

⚖ Ikalawang Pananaw:

Ito ay eksaktong s**atan (tahdīd).

Ibig sabihin: Kung ito ay mabawasan kahit kaunti lamang, ang tubig ay magiging marumi kapag tinamaan ng najasah.

Dahilan: Dahil itinuring natin ito bilang pag-iingat, at ang anumang bagay na naging obligado dahil sa pag-iingat ay nagiging parang fard (obligado), tulad ng paghuhugas ng bahagi ng ulo kasama ng mukha sa wudhu upang matiyak na nahugasan ang buong mukha.

📖Ang Tubig na Naging Najis (Bab al-Mā’ an-Najis)

Kapag may najāsah (karumihan) na nahulog sa tubig at nagbago ang kulay, lasa, o amoy nito, ang tubig ay nagiging najis (marumi) ayon sa ijmā‘ (walang pagtatalo ang mga ulama).

Sapagkat ang pagbabago ay palatandaan na kumalat na sa tubig ang bahagi ng karumihan.

Kung hindi naman nagbago ang tubig, may dalawang kalagayan:

🔹 Unang Kalagayan: Umabot ng Dalawang Qullah o Higit Pa

Kung ang tubig ay dalawang qullah pataas, ito ay mananatiling ṭāhir (malinis).

Batay ito sa hadith ni Ibn Umar (رضي الله عنهما):

Tinanong ang Propeta ﷺ tungkol sa tubig na pinupuntahan ng mga hayop at mababangis na hayop.
Sinabi niya:
“Kapag ang tubig ay umabot ng dalawang qullah, hindi ito nagdadala ng karumihan.”
(Isinalaysay nina Abu Dawud, Tirmidhi, Ibn Majah, at Ahmad)

Sa ibang riwayah:

“Hindi ito dinudumihan ng anumang bagay.”

Mayroon ding hadith mula kay Abu Sa'id al-Khudri (رضي الله عنه):

Tinanong ang Propeta ﷺ:

“O Sugo ng Allah, maaari ba kaming mag-wudu mula sa balon ng Buda‘ah, samantalang doon itinatapon ang mga basahang may regla, laman ng a*o, at iba pang maruruming bagay?”

Sumagot siya:

“Ang tubig ay malinis at walang anumang nakapagpapadumi rito.”

Ayon kay Imam Ahmad: Sahih ang hadith tungkol sa balon ng Buda‘ah.

Sinabi ni Abu Dawud na sinukat niya ang balon at ito ay humigit-kumulang anim o pitong siko ang lalim.

🔎 Paliwanag:
Ang maraming tubig ay mahirap bantayan at ingatan sa mga lalagyan, kaya ito ay pinatawad (may pagpapaluwag), tulad ng tubig na hindi kayang ubusin o salukin nang buo.

🔹 Ikalawang Kalagayan: Mas Mababa sa Dalawang Qullah.

Kung ang tubig ay mas mababa sa dalawang qullah, may dalawang opinyon sa madhhab:

📌 Unang Opinyon (Mas Malakas / Mas Kilala)

Ito ay nagiging najis kahit walang pagbabago.

Mga patunay:

1. Ang hadith:
“Kapag umabot ng dalawang qullah, hindi ito nagiging marumi.”
Ibig sabihin, kung hindi umabot, maaari itong madumihan.

2. Ang hadith tungkol sa a*o:
Isinalaysay nina Muhammad ﷺ sa Sahih al-Bukhari at Sahih Muslim:

“Kapag dumila ang a*o sa lalagyan ng isa sa inyo, hugasan niya ito nang pitong ulit.”

Ipinapakita nito na ang kaunting tubig sa lalagyan ay nagiging najis kahit hindi nagbago.

3. Ang kaunting tubig ay madaling ingatan sa mga lalagyan, kaya hindi ito binigyan ng kaparehong pagpapaluwag tulad ng maraming tubig.

At ang dalawang qullah ang ginawang hangganan sa pagitan ng kaunti at marami.

📌 Ikalawang Opinyon

Ito ay nanatiling ṭāhir hangga’t walang pagbabago sa kulay, lasa, o amoy.

Mga patunay:

1. Ang pangkalahatang hadith:

“Ang tubig ay malinis at walang anumang nakapagpapadumi rito.”

2. Ang hadith ni Abu Umamah:

“Ang tubig ay malinis at hindi ito nagiging marumi maliban kung mananaig sa kulay, lasa, o amoy nito (ang karumihan).”
(Isinalaysay ni Ibn Majah)

Dahil hindi naman ito nagbago, ito ay kahalintulad ng maraming tubig.

𝕂𝕀𝕋Ā𝔹 𝔸𝕥-𝕋𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸 #4

👉 Kapag ang isang taong may ḥadath (nawalan ng wudū’ o kailangang maligo dahil sa janābah) ay lumubog sa kaunting tubig (mā’ yasīr) na may layuning alisin ang kanyang ḥadath, ang tubig na iyon ay nagiging musta‘mal (ginamit na tubig).

Ito ay dahil ginamit na ito para sa pag-alis ng ḥadath. Subalit, hindi pa rin naaalis ang kanyang ḥadath sa paraang iyon.

Batayan dito ang sinabi ng Propeta ﷺ:

“Huwag umihi ang sinuman sa inyo sa nakatigil na tubig, at huwag siyang maligo rito habang siya ay junub.”
(Isinalaysay ni Muslim)

Ang pagbabawal (nahy) ay nagpapahiwatig na ang ipinagbabawal na gawain ay hindi tanggap o may kapintasan.

At dahil sa unang bahagi pa lamang ng katawan na humiwalay sa tubig, ang tubig ay nagiging musta‘mal na, kaya hindi na maiaangat ang ḥadath sa natitirang bahagi ng katawan.

👉 Ang anumang likido bukod sa tubig — tulad ng s**a, sabaw (mari), nabīdh, tubig ng rosas, o katas na piniga mula sa puno — ay hindi maaaring mag-alis ng ḥadath at hindi rin makapaglilinis ng najāsah (karumihan).

Batayan dito ang sinabi ni Allah:

“At kung hindi kayo makatagpo ng tubig, magsagawa kayo ng tayammum.”
(An-Nisā’: 43)

Ipinag-utos ang tayammum kapag walang tubig. Ipinapakita nito na ang tubig lamang ang maaaring gamitin sa pag-alis ng ḥadath.

Gayundin, sinabi ng Propeta ﷺ kay Asmā’ tungkol sa dugo ng regla na dumikit sa damit:

“Kuskusin mo ito, pagkatapos ay pisilin mo, pagkatapos ay budburan mo ng tubig, saka ka magdasal suot iyon.”
(Muttafaq ‘alayh – Bukhari at Muslim)

Ipinapakita nito na hindi pinahihintulutan ang paglilinis gamit ang iba pang likido bukod sa tubig.

والله تعالى أعلم

𝕂𝕀𝕋Ā𝔹 𝔸𝕥-𝕋𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸 #3

Kung ang tubig ay ginamit sa paghuhugas ng isang najāsah (karumihan), at ito ay humiwalay na nagbago dahil sa najāsah, o kaya’y humiwalay bago pa tuluyang mawala ang najāsah, kung gayon ito ay najis (marumi).

Sapagkat ito ay tubig na nagbago dahil sa najāsah, o kaya’y nakasalamuha ang najāsah na hindi pa nito nalilinis, kaya ito ay nagiging najis — tulad ng kung ang najāsah ay ibinuhos dito.

Ngunit ang tubig na humiwalay mula sa paghuhugas na siyang tuluyang naglinis sa lugar, habang ito ay hindi nagbago, ay ṭāhir (malinis) kung ang hinugasan ay lupa.

Ito ay batay sa utos ng Propeta ﷺ na buhusan ng isang timba ng tubig ang ihi ng isang Bedouin sa masjid. Isinalaysay nina Muhammad at iniulat sa Sahih al-Bukhari (220) at Sahih Muslim (284/99).

Kung ang tubig na humiwalay ay magiging najis, lalabas na para bang pinarami lamang ang najāsah.

Ngunit kung ang hinugasan ay hindi lupa (halimbawa: damit o sisidlan), mayroong dalawang pananaw:

Mas malinaw na pananaw: Ito ay malinis (ṭāhir), tulad ng tubig na humiwalay mula sa lupa. Sapagkat ang kahalumigmigan na natitira sa lugar ay malinis, at ang humiwalay na tubig ay bahagi lamang ng nakadikit dito, kaya ang hatol nito ay katulad ng sa naiwan.

Ikalawang pananaw: Ito ay najis, sapagkat ito ay kaunting tubig na nakasalamuha ng najāsah kaya ito ay naging najis — tulad ng kung ang najāsah ay ibinuhos dito.

Kung ating sasabihing ito ay malinis (ṭāhir), ang susunod na tanong:

Ito ba ay nananatiling nakapaglilinis (ṭahūr)?

Mayroon ding dalawang pananaw dito, batay sa dalawang riwāyah (salaysay) hinggil sa tubig na ginamit sa pag-alis ng ḥadath (ritwal na karumihan). Naipaliwanag na ang batayan ng dalawang pananaw na iyon sa naunang talakayan.

𝕂𝕀𝕋Ā𝔹 𝔸𝕥-𝕋𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸 #2
𝐓𝐮𝐛𝐢𝐠 𝐧𝐚 𝐆𝐢𝐧𝐚𝐦𝐢𝐭 𝐬𝐚 𝐏𝐚𝐠𝐥𝐢𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬 (الماء المستعمل)

1⃣ Kapag Ginamit sa Pag-aalis ng Hadath.

Kung ang tubig ay ginamit sa pag-aalis ng hadath (tulad ng wudhu o ghusl), ito ay malinis (ṭāhir).
📖 Patunay: Ang Muhammad ﷺ ay nagbuhos kay Jabir mula sa tubig ng kanyang wudhu. Iniulat ni Muhammad al-Bukhari (Hadith 194).

Dahil hindi ito tinamaan ng najasah, ito ay nananatiling malinis.

Ngunit ang tanong:
Nananatili pa rin ba itong panlinis (ṭahūr)?

May dalawang opinyon:

👉 Pinakapopular na opinyon:
Nawawala ang pagiging panlinis nito, dahil hindi na ito matatawag na ganap na “tubig” matapos gamitin sa pag-alis ng hadath.

👉 Ikalawang opinyon:
Hindi nawawala ang pagiging panlinis nito, sapagkat hindi naman nagbago ang katangian ng tubig.

2️⃣ Kapag Ginamit sa Sunnah na Paglilinis.

Halimbawa:

•Pag-uulit ng wudhu (tajdid)
•Paliligo sa Jumu‘ah
•Ikalawa at ikatlong paghuhugas sa wudhu.

Sa ka*ong ito, ang tubig ay nananatiling ganap na tubig (ṭahūr), sapagkat hindi ito ginamit sa pag-aalis ng hadath o najasah.

Ngunit may isa pang salaysay mula kay Imam Ahmad na nagsasabing:
Ito ay hindi na panlinis, sapagkat ginamit ito sa isang lehitimong (shar‘i) paglilinis.

𝕂𝕀𝕋Ā𝔹 𝔸𝕥-𝕋𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸 #1
𝐇𝐚𝐭𝐨𝐥 𝐬𝐚 𝐓𝐮𝐛𝐢𝐠 𝐧𝐚 𝐌𝐚𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬 (Ṭā𝐡𝐢𝐫).

Pinahihintulutan ang paggamit ng anumang tubig na bumaba mula sa langit para sa:
pag-aalis ng ḥadath (ritwal na karumihan gaya ng pagkawala ng wudū’ o obligasyon ng ghusl),

at pag-aalis ng najāsah (pisikal na dumi),
gaya ng:

• ulan
• natunaw na niyebe
• natunaw na yelo.

Batayan nito ang sinabi ng Allah:
“At nagpapababa Siya sa inyo ng tubig mula sa langit upang linisin kayo nito.”
(Al-Anfāl: 11)

At ang sinabi ng Propeta ﷺ:
“O Allah, linisin Mo ako sa pamamagitan ng tubig, niyebe at yelo.”
(Iniulat nina al-Bukhārī at Muslim)

Pinahihintulutan din ang paggamit ng anumang tubig na nagmumula sa lupa,
tulad ng:
• tubig mula sa mga bukal
• tubig-dagat
• tubig-balon.

Batayan nito ang ḥadīth ni Abū Hurayrah (raḍiyallāhu ‘anhu):
May isang lalaki na nagsabi:
“O Sugo ng Allah, kami ay naglalayag sa dagat at kakaunti lamang ang dala naming tubig. Maaari ba kaming magsagawa ng wudū’ gamit ang tubig-dagat?”
Sumagot ang Propeta ﷺ:
“Ang tubig nito ay panlinis (ṭahūr), at ang patay dito ay halal kainin.”

Ibig sabihin:
Ang tubig-dagat ay maaaring gamitin sa wudū’ at ghusl.

Ang mga hayop-dagat na namatay nang hindi kinatay ay halal kainin.
Sinabi ni al-Tirmidhī: Ito ay ḥadīth na ḥasan ṣaḥīḥ.

Napatunayan din na ang Propeta ﷺ ay nagsasagawa ng wudū’ mula sa balon ng Bidā‘ah.

1️⃣ 𝐊𝐚𝐩𝐚𝐠 𝐚𝐧𝐠 𝐭𝐮𝐛𝐢𝐠 𝐚𝐲 𝐧𝐚𝐢𝐧𝐢𝐭𝐚𝐧 𝐧𝐠 𝐚𝐫𝐚𝐰 𝐨 𝐧𝐠 𝐢𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬 𝐧𝐚 𝐛𝐚𝐠𝐚𝐲.

Halimbawa:
• tubig na nakabilad sa araw
• tubig na pinainit sa malinis na palayok.

👉 Hindi makrūh (hindi bawal) ang paggamit nito sa wudū’ o ghusl.
Sapagkat ang pag-init at paglamig ay likas na katangian lamang ng tubig.

2️⃣ 𝐊𝐚𝐩𝐚𝐠 𝐧𝐚𝐢𝐧𝐢𝐭𝐚𝐧 𝐢𝐭𝐨 𝐝𝐚𝐡𝐢𝐥 𝐬𝐚 𝐢𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐣ā𝐬𝐚𝐡 (𝐝𝐮𝐦𝐢) 𝐧𝐚 𝐦𝐚𝐚𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐮𝐦𝐚𝐛𝐨𝐭 𝐝𝐢𝐭𝐨.

Halimbawa:
• may dumi malapit sa tubig
• maaaring tumalsik ngunit hindi tiyak kung tumalsik nga.

👉 Ang hatol:
Ang tubig ay mananatiling malinis, dahil ang pangunahing prinsipyo ay: ang tubig ay malinis hangga’t walang katiyakang nadumihan ito.
Ngunit makrūh gamitin dahil may posibilidad ng karumihan.

May isa pang salaysay na nagsasabing:
👉 Hindi ito makrūh, dahil ang batayang prinsipyo ay walang pagbabawal hangga’t walang katiyakan.

3️⃣ 𝐊𝐚𝐩𝐚𝐠 𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐣ā𝐬𝐚𝐡 𝐚𝐲 𝐤𝐚𝐫𝐚𝐧𝐢𝐰𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐢𝐧𝐝𝐢 𝐧𝐚𝐦𝐚𝐧 𝐮𝐦𝐚𝐚𝐛𝐨𝐭 𝐝𝐢𝐭𝐨.

Halimbawa:
• malayo ang dumi
• imposibleng maabot ng tubig.

May dalawang pananaw:
👉 Makrūh pa rin, dahil may posibilidad.
👉 Hindi makrūh, dahil napakalayo ng posibilidad.✅

Ang ikalawang pananaw ay mas malinaw sa lohika ng teksto.

4️⃣ 𝐊𝐚𝐩𝐚𝐠 𝐚𝐧𝐠 𝐭𝐮𝐛𝐢𝐠 𝐚𝐲 𝐧𝐚𝐡𝐚𝐥𝐮𝐚𝐧 𝐧𝐠 𝐢𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬 𝐧𝐚 𝐛𝐚𝐠𝐚𝐲.

Halimbawa:
• may bakas ng harina
• may bahagyang sabon
• may dahon.

Kung:
1. hindi nagbago ang kulay
2. hindi nagbago ang amoy
3. hindi nagbago ang lasa

👉 Maaari pa rin itong gamitin sa paglilinis.

Batayan: Ang Propeta ﷺ ay naligo kasama ang kanyang asawa mula sa isang lalagyan na may bakas ng minasa na harina.

5️⃣ 𝐊𝐮𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐲 𝐬𝐚𝐩𝐚𝐭 𝐧𝐚 𝐭𝐮𝐛𝐢𝐠 𝐩𝐚𝐫𝐚 𝐬𝐚 𝐤𝐚𝐧𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐩𝐚𝐠𝐥𝐢𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬.

Kung ang isang tao ay may sapat na tubig para sa kanyang wudū’ o ghusl, at dinagdagan niya ito ng ibang likido (na malinis) at hindi nabago ang katangian ng tubig,

👉 at siya ay naglinis gamit nito — tama at balido ang kanyang paglilinis.
Dahil nananatili pa rin itong “tubig” sa kanyang orihinal na katangian.

6️⃣ 𝐊𝐮𝐧𝐠 𝐚𝐧𝐠 𝐭𝐮𝐛𝐢𝐠 𝐚𝐲 𝐡𝐢𝐧𝐝𝐢 𝐬𝐚𝐩𝐚𝐭 𝐩𝐚𝐫𝐚 𝐬𝐚 𝐤𝐚𝐧𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐩𝐚𝐠𝐥𝐢𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬.

Kung ang tubig ay kulang, at dinagdagan niya ito ng malinis na likido upang maging sapat,

👉 ganito rin ang hatol: balido ang paglilinis
Dahil ang idinagdag na likido ay “nawalan ng hiwalay na katangian” at nasanib sa tubig — katulad ng naunang ka*o.

Ngunit may isa pang pananaw:

❗ Hindi raw ito maaaring gamitin sa ṭahārah,
dahil kinumpleto niya ang paglilinis gamit ang hindi purong tubig.
Ikinumpara ito sa sitwasyong: Kung hinugasan niya ang ilang bahagi ng katawan gamit ang hindi tubig, hindi ito magiging sapat. Kapag ang malinis na bagay ay nagbago sa katangian ng tubig.

Kung ang isang malinis na bagay ay nakapagpabago sa tubig, may apat na sitwasyon:

🔹 𝐔𝐧𝐚𝐧𝐠 𝐔𝐫𝐢
Mga bagay na:
kapareho ng tubig sa pagiging panlinis (tulad ng lupa),
o ang pinagmulan ay tubig (tulad ng asin na nabuo mula sa tubig-dagat).

👉 Hindi nito pinipigilan ang paggamit sa ṭahārah.
Dahil ang katangian nito ay kauri ng tubig,
katulad ng yelo (na tubig din sa pinagmulan).

🔹 𝐈𝐤𝐚𝐥𝐚𝐰𝐚𝐧𝐠 𝐔𝐫𝐢
Mga bagay na hindi tunay na nahahalo sa tubig, tulad ng:
• langis
• kapur
• kahoy na oud.

👉 Hindi nito pinipigilan ang ṭahārah.
Dahil ang pagbabago ay dahil lamang sa “pagkakadikit” o paglapit,
hindi tunay na paghahalo.
Ikinumpara ito sa tubig na nagbago ang amoy dahil sa may bangkay (jīfah) na malapit dito —
(nagbago dahil sa kapaligiran, hindi dahil nahaluan)

🔹 𝐈𝐤𝐚𝐭𝐥𝐨𝐧𝐠 𝐔𝐫𝐢
Mga bagay na hindi maiiwasan sa tubig, tulad ng:
• lumot (ṭaḥlab)
• mga halamang tumutubo sa tubig
• asupre, alkitran, at iba pang dinaraanan ng tubig
• mga dahon na nalalaglag sa ilog o imbakan
• mga damo o dayami na tinatangay ng hangin o baha.

👉 Hindi nito pinipigilan ang ṭahārah.
Dahil imposibleng mapangalagaan ang tubig laban sa mga ito.

🔹 𝐈𝐤𝐚𝐚𝐩𝐚𝐭 𝐧𝐚 𝐔𝐫𝐢
Lahat ng iba pang malinis na bagay, tulad ng:
• safron
• ashnaan (panlinis na halaman noon)
• mineral na asin
• mga insektong hindi nagiging najis kapag namatay (gaya ng salagubang at putakti),
at iba pang bagay na pinapatawad kapag mahirap iwasan — ngunit sinadyang ihulog sa tubig.

🔸 Kung ito ay nanaig sa tubig
Halimbawa:
• ginawang pangkulay
• ginawang tinta
• pinakuluan dito ang pagkain

👉 nawawala ang pagiging panlinis nito (wala nang ṭahūriyyah).
Walang pagtatalo rito,
dahil hindi na ito tinatawag na “tubig” —
ito ay naging parang s**a (na hindi na tubig).

🔸 Kung nabago lamang ang isang katangian
Halimbawa:
1. nagbago ang lasa
2. nagbago ang kulay
3. nagbago ang amoy
ngunit hindi ito pinakuluan at hindi naging ibang likido —

👉 Karamihan ng mga salaysay mula kay Imām Aḥmad ay nagsasabing: Hindi nito pinipigilan ang ṭahārah. (Ibig sabihin pwedi itong gamiting pang wudū o gusl).

Batayan: Sinabi ng Allah:
“At kung hindi kayo makatagpo ng tubig, mag-tayammum kayo.”
(Al-Nisā’: 43)

Ibig sabihin: Hangga’t ito ay tinatawag pa ring “tubig”, maaari itong gamitin.

Dahil:
• nahaluan ito ng malinis na bagay
• hindi nawala ang pangalan nitong “tubig”
• hindi nawala ang likido nitong katangian
• at hindi tumigil sa pagdaloy.
Kaya kahalintulad ito ng ibang uri na nabanggit.

Ngunit may isa pang salaysay mula kay Imām Aḥmad:

❗ Hindi maaaring gamitin sa ṭahārah
dahil nawala ang “ganap na pangalan ng tubig”.
Inihalintulad ito sa: tubig na pinakuluan kasama ng sitaw o beans (tulad ng sabaw ng munggo), na hindi na maituturing na purong tubig.

Ito ang pinili ni al-Khiraqī at ng karamihan sa mga Ḥanbalī na iskolar.