18/07/2026
Hindi Habang Buhay ay Tatahimik na Lang Ako
May mga pagkakataon sa buhay na pinipili nating manahimik upang maiwasan ang gulo at mapanatili ang kapayapaan. Iniisip natin na mas mabuting magparaya kaysa makipagtalo. Ngunit dumarating ang panahon na ang labis na pananahimik ay nagiging dahilan upang hindi marinig ang ating panig at damdamin.
Ang pananahimik ay hindi palaging tanda ng kahinaan. Minsan, ito ay simbolo ng pagtitiis, paggalang, at pag-unawa. Pinipili nating huwag magsalita dahil umaasa tayong darating ang tamang pagkakataon upang maipahayag ang katotohanan nang may paggalang at karunungan.
Subalit hindi habang buhay ay tatahimik na lang ako. Kapag ang aking dignidad, karapatan, at katotohanan ay patuloy na minamaliit, kailangan kong magsalita. Ang pagpapahayag ng saloobin ay hindi nangangahulugang naghahanap ng away, kundi ipinaglalaban ang tama at ang nararapat.
Natutunan ko na ang bawat tao ay may boses na dapat pakinggan. Hindi dapat manaig ang takot sa paghusga ng iba kung ang layunin ay ipagtanggol ang sarili at itaguyod ang katotohanan. Ang matapang na pagsasalita ay dapat samahan ng paggalang, kababaang-loob, at pananagutan.
Sa huli, ang tunay na lakas ay hindi lamang nasusukat sa kakayahang manahimik kundi sa tamang paggamit ng sariling tinig. Hindi habang buhay ay tatahimik na lang ako, sapagkat darating ang araw na kailangan kong magsalita para sa aking sarili, sa katotohanan, at sa mga taong walang kakayahang ipagtanggol ang kanilang karapatan.