Army of Mary

Bakit Tayo Nag-a-antanda sa Noo, Labi, at Dibdib Bago Basahin ang Ebanghelyo?
(Maikling Katesismo)

Isa sa mga pinakamagandang tradisyon sa Banal na Misa na madalas nating ginagawa nang hindi namamalayan ay ang pag-sign of the cross gamit ang hinlalaki sa noo, labi, at dibdib tuwing ipinapahayag ng pari o diyakono ang Mabuting Balita. Tinatawag itong Small Sign of the Cross. Hindi lang ito isang nakasanayang ritwal, kundi isang tahimik na panalangin at tanda ng pagsusuko ng ating sarili upang maging handa sa pagtanggap, pagpapahayag, at pagsasabuhay ng Salita ng Diyos.

1. Ang Turo ng Katesismo Ukol sa Salita ng Diyos

Para mas maintindihan natin ang kahalagahan ng sandaling ito, balikan natin kung ano talaga ang Ebanghelyo para sa mga Katoliko. Ang Ebanghelyo ay mismong si Kristo na nangungusap sa Kanyang Simbahan.

Ayon sa Catechism of the Catholic Church (CCC 1154):

“Ang liturhiya ng Salita ay isang mahalagang bahagi ng mga pagdiriwang ng sakramento. Upang mapangalagaan ang pananampalataya ng mga mananampalataya, dapat bigyang-diin ang mga tanda na kasama ng Salita ng Diyos: ang aklat ng Salita (isang leksiyonaryo o isang aklat ng mga Ebanghelyo), ang pagsamba nito (prosesyon, insenso, kandila), ang lugar ng pagpapahayag nito (lektorin o ambo), ang naririnig at nauunawaang pagbabasa, ang pahayag ng ministro at ang proklamasyon nito. (mga aklamasyon, mga salmo ng pagninilay-nilay, mga litaniya, at pagpapahayag ng pananampalataya).”

Kaya bago bigkasin ng pari ang mga Salita ni Hesus, nag-aalay tayo ng isang maikling ngunit taimtim na panalangin gamit ang ating katawan. Sa ganitong paraan, mas nauunawaan natin kung paano nagiging buo ang ating pagtugon sa Ebanghelyo.

2. Ang Tatlong Krus at ang Kanilang Malalim na Kahulugan

* Sa Noo (“May Your Word be in my mind”): Ang unang krus ay inilalagay natin sa noo. Ito ay tanda ng ating hiling sa Diyos na linisin ang ating isipan at buksan ang ating talino para maunawaan ang Kanyang mga turo. Sabi ni San Pablo sa Roma 12:2: “Magbago kayo sa pamamagitan ng pagpapanibago ng inyong pag-iisip, upang mapatunayan ninyo kung alin ang mabuti, kalugud-lugod, at perpektong kalooban ng Diyos.” Sa krus na ito, hinihiling natin na hindi tayo maabala ng mga alalahanin sa mundo habang nagsasalita si Hesus. Sa ganitong paraan, inuuna natin ang pag-unawa bago ang pakikinig.
* Sa Labi (“May Your Word be on my lips”): Ang ikalawang krus ay inilalagay natin sa ating mga labi. Ito ay hango sa panalangin ni Haring David sa Awit 51:15: “O Panginoon, buksan mo ang aking mga labi, at ipahahayag ng aking bibig ang iyong kapurihan.” Hinihiling natin sa Diyos na ang Kanyang Salita ay manatili sa ating pananalita, para magkaroon tayo ng tapang na ipahayag ang katotohanan, ipagtanggol ang pananampalataya, at gamitin ang ating mga labi sa pagpapala, hindi sa tsismis o masasamang salita. Mula sa isip, dumadaloy ang Salita sa ating pananalita.
* Sa Dibdib/Puso (“May Your Word be in my heart”): Ang huling krus ay inilalagay natin sa ibabaw ng puso. Sabi sa Hebreo 4:12, ang Salita ng Diyos ay buhay, matalas, at kayang sumuri sa mga saloobin at motibo ng puso. Sa pagmumukurus sa dibdib, itinatanim natin ang Ebanghelyo sa ating puso, tulad ng ginawa ng Mahal na Birheng Maria na “iniingatan ang lahat ng mga bagay na ito, at pinagninilayan sa kanyang puso” (Lucas 2:19). Hinihiling natin na ang Salita ay hindi lang manatili sa isip bilang kaalaman, kundi bumaba sa puso para baguhin ang ating buhay. Dito nagtatapos ang paglalakbay ng Salita mula isip hanggang puso.

3. Ang Pagtanggap ng Salita Nang may Buong Pagkatao

Ang tatlong bahagi ng katawan na ito ay sumisimbolo sa kabuuan ng buhay ng isang Kristiyano. Sabi ng Simbahan, ang pananampalataya ay hindi lang emosyon o teorya; dapat itong kilalanin ng isip, ipahayag ng bibig, at isabuhay ng puso. Kaya ang maliit na krus ay paalala ng ating buong pagtugon.

Ayon sa Catechism of the Catholic Church (CCC 2716), ang puso ang lugar ng katotohanan, kung saan tayo nagpapasya para sa Diyos. Sa pagmamarka ng Krus ni Kristo sa tatlong sentro ng ating pagkatao, ipinapahayag natin sa Kaaway na ang ating isip, salita, at damdamin ay selyado at pag-aari ng Panginoon. Sa ganitong paraan, nagkakaisa ang ating loob at kilos para sa Diyos.

---

Ang Pangwakas na Katotohanan

Sa susunod na tatayo ka sa Misa para sa pagbasa ng Ebanghelyo, huwag mong madaliin ang pagmumukhaan. Gawin mo ito nang may dahan-dahan, paggalang, at panalangin, para maiugnay mo ang iyong kilos sa iyong pakikinig.

Habang dumarating ang Salita ng Diyos, ialay mo ang iyong buong sarili sa Kanya. Hayaan mong ang Krus ni Kristo ang maglinis ng iyong mga iniisip, magpabanal ng iyong mga sinasabi, at magpanatili ng alab ng pag-ibig sa iyong puso. Sa ganitong paraan, hindi ka lang basta nakikinig sa Ebanghelyo. Hinahayaan mo si Kristo na manahan at kumilos sa buong buhay mo, simula sa mismong sandaling ito ng pakikinig.

This is not the first time Pura Luka Vega has performed a blasphemous act against the Holy Eucharist. It is concerning that he continues to receive significant support for this. How can one advocate for acceptance and respect for the LGBTQ+ community while also mocking the beliefs of others?

Statement by NJ of

Paano Naging Ina at Birhen si Maria sa Iisang Pagkakataon?
(Maikling Katesismo)

Marami sa ating mga kapatid mula sa ibang sekta ang nagtataka, at may ilan pa nga na pinagtatawanan tayo kapag sinasabi nating, "Si Maria ay nanatiling birhen, maging pagkatapos niyang isilang si Hesus." Para sa kanila, imposible ito at parang hindi kapani-paniwala. Madalas nilang maitanong, "Paano magiging ina ang isang babae nang hindi nawawala ang kanyang pagkabirhen?" Ngunit ang katotohanan ay “ang hindi kayang gawin ng tao ay posible sa Diyos” at ito mismo ang dakilang tanda ng Kanyang plano ng kaligtasan.

Birhen Bago, Habang, at Pagkatapos Manganganak

Itinuturo ng Simbahang Katolika ang katotohanang pinaniniwalaan ng mga unang Kristiyano, ng mga Ama ng Simbahan, at ng Banal na Kasulatan. Una, bago pa isilang si Hesus, naglihi si Maria nang walang kasamang lalaki. Nang tanungin niya ang anghel sa Lucas 1:34-35, "Paano mangyayari ito gayong ako'y isang birhen?" sumagot ang anghel, "Bababa sa iyo ang Espiritu Santo, at liliman ka ng kapangyarihan ng Kataas-taasang Diyos." Pangalawa, habang nangyayari ang pagsilang, natupad ang hula ni Propeta Isaias sa Isaias 7:14, "Maglilihi ang isang birhen at manganganak ng isang lalaki at tatawagin itong Emmanuel." Kinumpirma ito sa Mateo 1:22-23 na si Maria ay nanatiling birhen sa paglilihi at sa panganganak. Pangatlo, pagkatapos ng pagsilang, hindi na nagkaroon ng ibang anak si Maria at nanatiling tapat sa Diyos ayon sa Katesismo ng Simbahang Katolika (CCC 499–501).

Ang Pag-iisang Dibdib ng Pagkabirhen at Pagiging Ina

Sa karaniwang pag-unawa ng tao, magkasalungat ang pagkabirhen at pagiging ina; hindi sila maaaring mangyari nang sabay. Kapag naging ina ang isang babae, nawala na ang kanyang pagkabirhen. Ngunit kay Maria, dahil sa kapangyarihan ng Diyos, nagsama ang dalawang ito nang walang sagabal. Ito ay sumasalamin sa misteryo ni Kristo: si Hesus ay naging tao ngunit nanatiling Diyos. Sa parehong paraan, naging Ina si Maria nang hindi nawala ang kanyang pagiging Birhen.

Paano Ba Ito Mangyayari?

Kung ang Anak ng Diyos ay pumasok sa sinapupunan ni Maria nang walang binhi ng lalaki kundi sa pamamagitan ng Espiritu Santo, kaya rin Niyang lumabas mula rito nang hindi nasisira ang selyong iniingatan ng Diyos. Ito ay nakita ni Propeta Ezekiel sa kanyang pangitain sa Ezekiel 44:2: "Ang pintuang ito'y mananatiling nakasara; hindi ito bubuksan at walang dadaan ditong sinuman, sapagkat ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, ay pumasok sa pamamagitan nito; kaya't ito'y mananatiling nakasara."

Walang Sakit, Walang Pagdanak ng Dugo

Ayon sa batas ng mga Judio, ang panganganak ay nagdudulot ng ritwal na karungisan dahil sa sakit at pagdanak ng dugo (Levitico 12:2-4). Ngunit kakaiba ang panganganak ni Maria dahil isinilang niya ang Banal na Anak ng Diyos na dumating upang mag-alis ng kasalanan, hindi upang magdala ng karungisan. Kaya isinilang niya si Hesus nang walang sakit, dahil ang sumpa kay Eva sa Genesis 3:16 ("Sakit ang titiisin mo sa panganganak") ay hindi umabot sa Bagong Eva. Isinilang niya si Hesus nang walang pagdanak ng sariling dugo, dahil ang Anak na Kanyang isinilang ay hindi dumating upang kumuha ng dugo mula sa iba, kundi upang ibuhos ang Kanyang sariling Dugo sa Krus. Ang malinis at walang sakit na pagsilang na ito ay isang propesiya: darating ang araw na ang Kanyang Anak ang magpapasan ng koronang tinik, mga pako, at sibat, upang dalhin ang lahat ng sakit at ibuhos ang Kanyang dugo para sa ating kaligtasan. Ang dugo ni Maria ay hindi nadanak upang bigyan Siya ng buhay, dahil ang misyon ni Hesus ay ibuhos ang Kanyang dugo upang bigyan tayo ng buhay.

Bakit ito mahalaga sa atin?

Ang Perpetual Virginity o permanenteng pagkabirhen ni Maria ay hindi lang tungkol sa kanya, kundi patunay din ito ng pagkakakilanlan ni Kristo. Kaya nanatiling selyado ang kanyang sinapupunan bago, habang, at pagkatapos ng pagsilang bilang isang buhay na tanda na si Hesus ay tunay na Anak ng Diyos. Ipinapakita nito na ang kaligtasan ay gawa ng Diyos, hindi ng tao, at na si Hesus, na dumating sa mundo nang may kalinisan, ay magliligtas sa mundo sa pamamagitan ng kalinisan.

Ang Pangwakas na Katotohanan

Kaya, tunay na si Maria ay parehong Birhen at Ina. Dinala niya ang Diyos sa kanyang katawan nang hindi nawala ang kanyang pagkabirhen, tulad ng muling pagkabuhay ni Kristo mula sa libingan na ang bato ay nanatiling nakaselyo. Purihin natin ang Diyos sa pagkakaloob sa atin ng ganitong Ina at pasalamatan si Maria sa kanyang pagtanggap sa plano ng Diyos.

She kept it all in her heart.

I think about Mary a lot. How she carried all that pain and never once asked for an easier road.

I wonder what it was like for her. To lose Him in the temple and spend days searching in fear. To watch people reject Him, mock Him, hate Him. To see Him carry the Cross. To stand there, unable to stop the suffering, unable to take the pain away. To look at her Son and know that this was the will of God. I don’t know how she did it.

Because if I’m being honest, there are pains in my own life that already feel too heavy. Some wounds that make me want to run, questions that make me tired, sorrows that I wish God would just take away.

And yet when I look at Mary, I see someone who knew what it meant to carry a heart full of both love and sorrow.

She wasn’t strong because she didn’t feel pain. She was strong because she felt it all. Every heartbreak. Every fear. Every moment of not understanding. And still, she stayed close to God.

She didn’t have all the answers. She didn’t know how everything would unfold. She didn’t get spared from grief just because she was holy. She simply kept trusting. She kept surrendering. She kept choosing God, even when following Him led her to the foot of the Cross.

And maybe that’s why her heart was so beautiful. Not because it never broke, but because it never stopped loving.

I think many of us are carrying things in our hearts that nobody sees. Quiet griefs. Unspoken fears. Prayers that seem unanswered. Questions we don’t know how to bring to God.

And whenever I remember Mary, I remember that faith is not the absence of pain. Faith is staying. Faith is remaining when everything in you wants to leave. Faith is placing your broken heart into God’s hands and trusting that He can hold what you cannot.

May we learn from her.

And when life becomes too heavy, may we have the courage to do what she did—to stay close to Jesus, to keep saying yes, and to trust that even at the foot of the Cross, God is still at work.

LENT OR NOT, LET US PRESERVE THE REVERENCE OF THE HOLY MASS

“Who would have clapped at Calvary? Would the Blessed Mother and John the Beloved have clapped?” – Bishop Socrates Villegas

The Holy Mass is the re-presentation of Christ’s sacrifice on Calvary. It is first and foremost an act of worship directed to God, not a performance to be applauded. For this reason, many Catholics encourage maintaining an atmosphere of prayerful reverence before, during, and after Mass.

While applause may sometimes arise from joy or gratitude, we are invited to remember that the liturgy always points us toward Christ. Silence, prayer, and recollection allow us to enter more deeply into the sacred mysteries being celebrated.

This is especially emphasized during Lent—a season of penance, contemplation, and conversion—but reverence in the liturgy is not limited to one season alone. Whether in Lent, Easter, Ordinary Time, or any other season of the Church year, our gestures and actions should reflect humility, devotion, and awe before the Eucharistic Lord.

May our participation in the Holy Mass always draw us closer to Christ, helping us worship with sincere hearts and encounter Him truly present in the Blessed Sacrament.



A small pastoral note: the Church does not have a universal prohibition against applause at Mass. The emphasis is on ensuring that any gesture—including applause—does not overshadow the sacred focus of the liturgy, which is always Christ and His sacrifice.

He (Jesus) said to the disciple: Behold thy mother. - John 19

Let us behold what sort of a woman Christ gave us in His mother, the mother of all faithful Christians. Our perfect model, she stands as the very antithesis Eve.

𝐅𝐞𝐚𝐬𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐈𝐦𝐦𝐚𝐜𝐮𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐌𝐚𝐫𝐲 💙
Today, we honor the Immaculate Heart of Mary—a heart filled with unwavering faith, humble obedience, and perfect love for God. As our Mother and Refuge, she continually leads us closer to the Sacred Heart of her Son, Jesus.

In consecrating ourselves to Mary, we place our hearts, our families, our joys, and our struggles under her motherly care. Like her, may we say "yes" to God's will each day, remain faithful to our baptismal promises, and courageously live out our Catholic faith.

May the Immaculate Heart of Mary teach us to love more deeply, trust more fully, and serve more generously, so that the Kingdom of Christ may reign in our hearts and in the world.

𝙄𝙢𝙢𝙖𝙘𝙪𝙡𝙖𝙩𝙚 𝙃𝙚𝙖𝙧𝙩 𝙤𝙛 𝙈𝙖𝙧𝙮, 𝙥𝙧𝙖𝙮 𝙛𝙤𝙧 𝙪𝙨 𝙖𝙣𝙙 𝙡𝙚𝙖𝙙 𝙪𝙨 𝙖𝙡𝙬𝙖𝙮𝙨 𝙩𝙤 𝙅𝙚𝙨𝙪𝙨

Are you single? Pray this prayer to Saint Anthony de Padua ⤵️

Glorious Saint Anthony of Padua,
you who are the protector of lovers
and the helper of those who seek true love,
I humbly ask you to intercede for me before the Lord.

You know the longings of my heart.

If it be God's will,
guide me to a holy spouse
with whom I may share a life of sincere, faithful love.

Help me to grow in virtue
and prepare my heart
for the vocation God desires for me.

Saint Anthony,
guide my steps along the path
of pure and lasting love.

Entrust my desires to God,
and help me accept His will
with faith and peace.

I trust in your powerful intercession before God,
and I place this intention in His hands.

Amen.

🙏

ℹ️ Many Catholics ask Saint Anthony of Padua to intercede for those seeking a holy spouse. While he is best known as the patron saint of lost things, popular devotion also associates him with helping people discern the vocation of marriage. Rather than "finding the one," praying through Saint Anthony is about asking God to prepare your heart, guide your steps, and lead you according to His will. As Saint Anthony's feast day approaches on June 13 📅, it's a beautiful time to entrust your desire for a faithful, Christ-centered marriage to his prayers.

🔁 Share this with someone who longs for the vocation of marriage.

💬 Do you believe God has one specific person chosen for you, or is lasting love built through choice and commitment?