Tranquil Motions

"𝗡𝗮𝗸𝗮𝗸𝗮𝗽𝗮𝗴𝗼𝗱 𝗻𝗴𝘂𝗺𝗶𝘁𝗶 𝗯𝘂𝗼𝗻𝗴 𝗮𝗿𝗮𝘄… 𝗹𝗮𝗹𝗼 𝗻𝗮 𝗸𝘂𝗻𝗴 𝗺𝗮𝘆 𝗱𝗶𝗻𝗮𝗱𝗮𝗹𝗮 𝗸𝗮."

Si Ate Liza, 27 anyos, saleslady sa isang mall sa Bacolod.
12 hours nakatayo. Bawal umupo. Bawal ang tamad.
Ngumiti ka, kahit may iniisip.
Maging magalang, kahit minamaliit.

Sweldo? Minimum wage.
Kulang, pero dapat pagkasyahin.
Paminsan, wala nang pambili ng sariling damit—kahit surrounded siya ng panindang magaganda.

Pero bakit siya tuloy pa rin?
𝗞𝗮𝘀𝗶 𝗺𝗮𝘆 𝗻𝗮𝗻𝗮𝘆 𝘀𝗶𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗺𝗮𝘆 𝗺𝗮𝗶𝗻𝘁𝗲𝗻𝗮𝗻𝗰𝗲.
𝗠𝗮𝘆 𝗸𝗮𝗽𝗮𝘁𝗶𝗱 𝘀𝗶𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗲𝘀𝘁𝘂𝗱𝘆𝗮𝗻𝘁𝗲.
At may pangarap siyang balang araw, hindi na lang siya taga-benta—kundi siya na ang bibili para sa sarili.

Sa tuwing natatapos ang shift niya, sabay buntong hininga at panalangin:
“𝑺𝒂𝒍𝒂𝒎𝒂𝒕, 𝑳𝒐𝒓𝒅… 𝒊𝒔𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒓𝒂𝒘 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒍𝒂𝒎𝒑𝒂𝒔𝒂𝒏. 𝑺𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒖𝒌𝒂𝒔 𝒖𝒍𝒊𝒕, 𝒎𝒂𝒚 𝒍𝒂𝒌𝒂𝒔 𝒑𝒂.”

Walang masyadong papuri. Walang recognition.
Pero sa bawat ngiting pinipilit, sa bawat pagtitiis—nagmumukha siyang tahimik na mandirigma.

Kung isa ka mang saleslady, o isang taong nagsusumikap sa tahimik,
ang Panginoon ang nakakakita ng bawat sakripisyo mo.

𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗸𝗮 𝗺𝗮𝗻 𝗽𝗶𝗻𝗮𝗽𝗮𝗻𝘀𝗶𝗻 𝗻𝗴 𝗺𝘂𝗻𝗱𝗼, 𝗺𝗮𝘆 𝗗𝗶𝘆𝗼𝘀 𝗻𝗮 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗸𝗮 𝗸𝗮𝗶𝗹𝗮𝗻𝗺𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗸𝗮𝗸𝗮𝗹𝗶𝗺𝘂𝘁𝗮𝗻.

“𝘛𝘩𝘦 𝘓𝘰𝘳𝘥 𝘪𝘴 𝘤𝘭𝘰𝘴𝘦 𝘵𝘰 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘳𝘰𝘬𝘦𝘯𝘩𝘦𝘢𝘳𝘵𝘦𝘥 𝘢𝘯𝘥 𝘴𝘢𝘷𝘦𝘴 𝘵𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘸𝘩𝘰 𝘢𝘳𝘦 𝘤𝘳𝘶𝘴𝘩𝘦𝘥 𝘪𝘯 𝘴𝘱𝘪𝘳𝘪𝘵.”
—Psalm 34:18