Shiva Subedi

शीर्षक: "एक हातले लेखिएको स्वर्ण इतिहास"
सन् 1938, युरोपको सुन्दर तर तनावग्रस्त भूभाग — हंगेरी। त्यहाँ थिए एक होशियार र लक्ष्यमा अडिग सैनिक — करोली टाकाक्स। उनी केवल सैनिक थिएनन्, उनी थिए विश्वकै सर्वश्रेष्ठ निशानेबाज बन्ने सपना देख्ने एउटा तेज आँखा भएका योध्दा। उनका साथीहरू उनलाई "ओलम्पिक स्वर्ण पदकको दावेदार" भनेर चिन्थे। त्यो पदक उनको सपना थियो, आशा थियो, र साँसजस्तै आवश्यकता पनि।

तर एक बिहान, सैनिक अभ्यासका क्रममा एक भयानक दुर्घटना भयो। हातमा बोकेको ग्रेनेड अकस्मात विस्फोट भयो, र करोलिको दायाँ हात सधैंका लागि गुम्यो।
संसार स्तब्ध भयो। साथीहरूले टाउको हल्लाउँदै भने —
"अब सकियो तिमीबाट! स्वर्ण अब सपना मात्रै रहने भयो।"

तर करोलिको मौनता एउटा आँधीको पूर्व संकेत थियो।
उनले आँखा भुइँतिर झुकाएनन्। उनले आँसु बगाएनन्।
उनी गायब भए – केही महिनाका लागि।
कसैले थाहा पाएन, उनले कहाँ गुमाएका थिए दायाँ हातको पीडा।
त्यो समयमा उनी बाँया हातले नयाँ जीवन सुरु गरिरहेका थिए — लुकेर, चुपचाप, अडिग भएर।
हरेक दिन उनले घण्टौँसम्म पिस्टल समात्थे, चलाउँथे, फेल हुन्थे — तर हार मान्दैनथे।

छ महिनापछि जब उनी राष्ट्रिय प्रतियोगितामा बाँया हातले प्रतिस्पर्धा गर्न आए, सबै चकित भए।
"यो त असम्भव हो!" भन्नेहरूको मुख बन्द भयो — जब उनले बाँया हातबाट नै सबैलाई हराए।

तर त्यो त केवल सुरुआत थियो।

सन् 1948 को लन्डन ओलम्पिकमा, उनी राष्ट्रको झन्डा बोकेर स्टेडियम छिर्छन् — र त्यही बाँया हातले सुनको पदक जित्छन्।
अनि चार वर्षपछि, फेरि अर्को ओलम्पिकमा पनि स्वर्ण जित्छन् —
उनी बन्छन् इतिहासमै पहिलो अपाङ्ग खेलाडी, जसले दुई ओलम्पिक स्वर्ण जितेका छन्।
सन्देश:
करोलीले हामीलाई सिकाएका छन् —
जीवनमा कहिलेकाहीँ हात गुम्छ, तर हिम्मत कहिल्यै गुम्नु हुँदैन।
दुर्घटना त शरीरमा हुन्छ, पराजय त आत्मामा हुन्छ।
हामी कहाँ लड्ने आँट गर्छौं, त्यहीँबाट हाम्रो भविष्य सुरु हुन्छ।

Les Brown, एक अश्वेत बालक, गरिबीको गर्भबाट जन्मिएका थिए । विद्यालयमा उनलाई “मानसिक रूपमा कमजोर” भनेर चिनिन्थ्यो, शिक्षकहरूले उनलाई सधैं पछाडि राख्थे । तर त्यो केटो भित्र एउटा अद्भुत आगो सल्किरहेको थियो — सपनाको, संघर्षको र सफलताको आगो । एकदिन उनले नजिकैको रेडियो स्टेशनमा गएर सानो काम मागे । म्यानेजरले भने, “हामीलाई कोही चाहिएको छैन ।” भने तर Les हार मानेनन् । उनी भोलिपल्ट फेरि गए, अनि त्यसपछि पनि दिनहुँ गएर सोधिरहे, “के तपाईंलाई अहिले कोही चाहिएको छ?” अन्ततः, म्यानेजरले एकदिन झर्कँदै भने, “तँ किन बारम्बार आउँछस्?” Les ले मुस्कुराउँदै उत्तर दिए, “किनभने म भोकाएको छु, सर । म अवसरको भोको छु ।” उनको त्यो जिद्दी, त्यो आगो देखेर म्यानेजरले उनलाई फ्लोर सफा गर्ने सानो काम दिए । Les ले त्यो काम पनि सपना पूरा गर्ने ढोका सम्झेर समर्पणसाथ गरे । उनले खाली समयहरूमा उद्घोषण सिके, रेडियो स्क्रिप्टहरू अभ्यास गरे, र अन्ततः एकदिन जब स्टुडियोको उद्घोषक मादक पदार्थ सेवन गरेर नबोल्ने अवस्थामा पुगे, Les ले पहिलोपटक माइक समात्ने मौका पाए । त्यही दिनबाट उनी रेडियोको आवाज बने, अनि समयसँगै संसारकै सर्वश्रेष्ठ प्रेरक वक्ताहरूमा एक बने । यो कथाले हामीलाई के सिकाउँछ भने — यदि तपाईं साँच्चिकै सफल हुन चाहनुहुन्छ भने, केवल इच्छा मात्र होइन, तपाईंभित्र त्यो सपना पुरा गर्न “भोक” हुनुपर्छ । त्यो भोक नै तपाईँलाई असम्भव देखिएका पर्खालहरू चिरेर अघि बढ्न प्रेरित गर्छ । Les Brown भन्छन्, “तपाईंको सपना, तपाईंको भविष्य, तपाईंको आवाज – यी सबै तब मात्रै जीवित रहन्छन् जब तपाईं साँच्चिकै भोकाएको हुनुहुन्छ ।”

एकपटक प्रसिद्ध प्रेरक वक्ता जिग जिग्लर बिहानको समयमा एउटा सानो पसलमा पसे, जहाँ काउन्टरमा बसेकी महिला निकै बेरुखी देखिन्थिन्, उसको अनुहारमा न त मुस्कान थियो, न त आत्मीयता। जब जिगले ऊसँग बिहानको शुभकामना साटे, महिलाले चिसो स्वरमा गुनासो गर्न थाली — “यहाँका मानिसहरू रिसाएर मात्रै आउँछन्, मलाई त सधैं झर्को लाग्छ।” त्यो सुनिसकेपछि जिग मुस्काउँदै बोले, “बहिनी, तपाईं ऐनामा हेर्नुहुन्छ होला नि? जब तपाईं ऐनामा मुस्काएर हेर्नुहुन्छ, ऐनाले पनि मुस्काएर फर्काउँछ; तर रिसाएर हेर्नुभयो भने, ऐनाले पनि रिसाएर नै फर्काउँछ। मानिसहरू पनि ऐनाजस्तै हुन् — तपाईं जस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ, उनीहरू पनि त्यस्तै फर्काउँछन्।” यो सरल तर गहिरो कुरा ती महिलाको मनमा गयो। त्यस दिनदेखि उनले हरेक ग्राहकलाई हाँसीखुसी स्वागत गर्न थालिन्। केही दिनमै उनको काउन्टर पसलको सबैभन्दा प्रिय ठाउँ बन्यो — किनभने त्यहाँ मुस्कान बस्थ्यो, मानवीयता बोल्थ्यो। यो कथाले हामीलाई सिकाउँछ — जीवनमा सबै कुरा दृष्टिकोणमा निर्भर हुन्छ। यदि हामी आफ्ना व्यवहारमा मुस्कान, नम्रता र सकारात्मकता बोच्छौं भने, संसारले पनि हामीलाई त्यही स्वरूपमा फर्काउँछ। ऐना जस्तै, मानिसहरूको मन पनि हामीले देखाएको भावमै झल्किन्छ।