https://youtube.com/@dipakbc1999?si=X_zcI-xwO7feZCW-

Golden Creator, Rolpa, Liwang (2026)

28/08/2026

💔 “बाढीले घर मात्र बगाएन… हजारौँ सपना पनि बगायो”

२६ अगस्ट २०२६…

नेपालले सायद कहिल्यै नबिर्सने एउटा दुःखद दिन।
तिब्बततर्फको उच्च हिमाली क्षेत्रबाट आएको अचानक ठूलो पानीको बहावले भोटेकोशी क्षेत्रमा यस्तो विनाश मच्चायो, जसले रसुवाको टिमुरे, रसुवागढी, स्याफ्रुबेँसी लगायतका क्षेत्रलाई मात्र होइन सिंगो नेपाल र नेपालीलाई गहिरो चोट दिएको छ।

तर यो केवल एउटा बाढीको समाचार होइन।
यो त… आफ्नो घर गुमाएको परिवारको वास्तविक कथा हो।
यो त… आफ्नो मान्छे हराएको आमाको आँसु हो।
यो त… वर्षौंको मेहनतले जोडेको सम्पत्ति एकैछिनमा बगेर गएको पीडा हो।

कसैले विदेशमा पसिना बगाएर पैसा पठाएको थियो, कसैले छोराछोरीको भविष्यका लागि घर बनाउँदै थियो, कसैले भर्खरै आफ्नो जीवनलाई नयाँ बाटोमा लैजाने सपना देख्दै थियो।
तर प्रकृतिको एउटा निर्मम प्रहारले कसैको घरसँगै सपना पनि भत्काइदियो।
आज गास सकियो
बास सकियो
आस सकियो
सास सकियो
आफैले मिहिनेत गरेर कमाएको सम्पत्ति सकियो
अन्त्यमा आफ्नै लास सकियो।

आज कसैको हातमा घरको चाबी छैन… तर भग्नावशेषभित्र आफ्ना सम्झनाहरू खोजिरहेको छ।
कसैको मोबाइल बजिरहेको छैन… तर मनले अझै पनि एउटै आशा गरिरहेको छ—
“सायद मेरो मान्छे कतै जीवित होला…”

सोच्नुहोस् त…
एउटा आमाले आफ्नो छोरालाई पर्खिरहेकी छिन्। एउटा बुबा आफ्नो परिवारलाई कसरी सुरक्षित राख्ने भनेर सोचिरहेका छन्। एउटा बच्चा आफ्नो घर किन छैन भनेर बुझ्न खोजिरहेको छ।

यी पीडाहरूलाई शब्दले मात्र बयान गर्न सकिँदैन।
बाढीले सडक र पुल भत्कायो, व्यापारिक क्षेत्र र संरचनामा ठूलो क्षति पुर्‍यायो, तर सबैभन्दा ठूलो क्षति त मानिसको मनमा भएको छ।
तर यही अँध्यारोबीच केही उज्याला हातहरू पनि देखिएका छन्।
सुरक्षाकर्मीहरू, उद्धारकर्मीहरू, स्थानीय बासिन्दाहरू, स्वयंसेवकहरू र सहयोगका लागि अघि बढिरहेका हजारौँ नेपाली हातहरू…
आफ्नो ज्यानको जोखिम मोलेर अरूको जीवन बचाउन दौडिरहेका छन्।

यही हो मानवता।
आज रसुवा मात्र होइन सिंगो नेपाल नै पीडामा छ।
आज त्यहाँका धेरै परिवारको भविष्य अनिश्चित छ।
तर हामीले उनीहरूको आशा मर्न दिनु हुँदैन।

किनकि…
घर फेरि बनाउन सकिन्छ।
सम्पत्ति फेरि कमाउन सकिन्छ।
सडक फेरि बनाउन सकिन्छ।
तर गुमेको एउटा जीवन कहिल्यै फर्काउन सकिँदैन।
त्यसैले यो समय दोष खोज्ने समय होइन।
यो समय एकअर्काको हात समाउने समय हो।
आज रसुवाका लागि प्रार्थना गरौँ। 🙏
प्रभावित परिवारको पीडा बुझौँ। उद्धारमा खटिएका सबैलाई सम्मान गरौँ। र सम्भव भएसम्म सहयोगको हात बढाऔँ।
किनकि विपत्ति आउँदा हामी धनी–गरिब, पूर्व–पश्चिम, पहाड–तराई भनेर छुट्टिँदैनौँ।
हामी सबैभन्दा पहिले नेपाली हौँ। 🇳🇵
बाढीले धेरै कुरा बगाएर लग्यो होला… तर उनीहरूको आशा हामीले बग्न दिनु हुँदैन। ❤️🙏

14/08/2026

"उसको मुस्कान हेरेर कसैले सोध्दैन— भित्र कति दुखेको छ भनेर…"
परदेशमा ऊ हाँस्छ, तर त्यो हाँसो सधैँ खुशीको हुँदैन।
बिहान उठ्छ, काममा जान्छ, दिनभरि पसिना बगाउँछ… अनि रात परेपछि आफ्नो कोठाको एक कुनामा बसेर आफ्नै जिन्दगीसँग कुरा गर्छ।
मनमा एउटै प्रश्न घुमिरहन्छ— "म साँच्चै ठीक छु त?"
परिवारको जिम्मेवारी छ, घरको खर्च छ, ऋण छ, भोलिको चिन्ता छ… आफ्ना मान्छेहरूको आशा छ।
कहिलेकाहीँ आफ्नो मनले भन्छ— "अब पुग्यो… अलिकति आराम गर।" तर जिम्मेवारीले फेरि भन्छ— "अझै धेरै गर्न बाँकी छ।"
त्यसैले ऊ आफ्नो पीडा लुकाउँछ। घरमा फोन गर्दा "म ठीक छु" भन्छ… तर फोन काटेपछि त्यही मान्छे चुपचाप आफ्नो आँसु पुछ्छ।
कहिलेकाहीँ anxiety ले छाती भारी बनाउँछ, निद्रा हराउँछ, मन अशान्त हुन्छ… तर भोलिपल्ट फेरि उही अनुहारमा मुस्कान राखेर काममा निस्कन्छ।
किनकि उसलाई थाहा छ— उसको कमजोर हुने अधिकारभन्दा परिवारको आवश्यकता ठूलो छ।
छातीमाथि ढुंगा राखेजस्तो पीडा बोकेर पनि ऊ मुस्कुराउन खोज्छ… अरूलाई देखाउन होइन, आफूलाई नै सम्झाउन— "म अझै हारिसकेको छैन।"
तर परदेशमा संघर्ष गरिरहेका ती हजारौँ मानिसलाई एउटा कुरा कसैले सोधिदिए हुन्थ्यो—
"पैसा त कमाइरहेका छौ… तर तिमीभित्रको मान्छे चाहिँ कस्तो छ?"
किनकि कहिलेकाहीँ परदेशीलाई पैसा होइन, एउटा साँचो आवाज चाहिन्छ— "तिमी थाकेका छौ भने केही बेर रोऊ, तिमी एक्ला छैनौ।" ❤️‍🩹
परदेशको सबैभन्दा ठूलो कमाइ पैसा होइन… आफ्नो मनलाई जोगाउँदै घर फर्किन सक्नु हो।"उसको मुस्कान हेरेर कसैले सोध्दैन— भित्र कति दुखेको छ भनेर…"
परदेशमा ऊ हाँस्छ, तर त्यो हाँसो सधैँ खुशीको हुँदैन।
बिहान उठ्छ, काममा जान्छ, दिनभरि पसिना बगाउँछ… अनि रात परेपछि आफ्नो कोठाको एक कुनामा बसेर आफ्नै जिन्दगीसँग कुरा गर्छ।
मनमा एउटै प्रश्न घुमिरहन्छ— "म साँच्चै ठीक छु त?"
परिवारको जिम्मेवारी छ, घरको खर्च छ, ऋण छ, भोलिको चिन्ता छ… आफ्ना मान्छेहरूको आशा छ।
कहिलेकाहीँ आफ्नो मनले भन्छ— "अब पुग्यो… अलिकति आराम गर।" तर जिम्मेवारीले फेरि भन्छ— "अझै धेरै गर्न बाँकी छ।"
त्यसैले ऊ आफ्नो पीडा लुकाउँछ। घरमा फोन गर्दा "म ठीक छु" भन्छ… तर फोन काटेपछि त्यही मान्छे चुपचाप आफ्नो आँसु पुछ्छ।
कहिलेकाहीँ anxiety ले छाती भारी बनाउँछ, निद्रा हराउँछ, मन अशान्त हुन्छ… तर भोलिपल्ट फेरि उही अनुहारमा मुस्कान राखेर काममा निस्कन्छ।
किनकि उसलाई थाहा छ— उसको कमजोर हुने अधिकारभन्दा परिवारको आवश्यकता ठूलो छ।
छातीमाथि ढुंगा राखेजस्तो पीडा बोकेर पनि ऊ मुस्कुराउन खोज्छ… अरूलाई देखाउन होइन, आफूलाई नै सम्झाउन— "म अझै हारिसकेको छैन।"
तर परदेशमा संघर्ष गरिरहेका ती हजारौँ मानिसलाई एउटा कुरा कसैले सोधिदिए हुन्थ्यो—
"पैसा त कमाइरहेका छौ… तर तिमीभित्रको मान्छे चाहिँ कस्तो छ?"
किनकि कहिलेकाहीँ परदेशीलाई पैसा होइन, एउटा साँचो आवाज चाहिन्छ— "तिमी थाकेका छौ भने केही बेर रोऊ, तिमी एक्ला छैनौ।" ❤️‍🩹
परदेशको सबैभन्दा ठूलो कमाइ पैसा होइन… आफ्नो मनलाई जोगाउँदै घर फर्किन सक्नु हो।

13/08/2026

"आज राति पनि निद्रा लागेन…"

मलाई थाहा छैन किन,
रात परेसँगै मन अझै भारी हुँदै जान्छ।

दिनभरि काममा व्यस्त रहन्छु,
शरीर थाकेको हुन्छ,
तर रात परेपछि मनमा अनगिन्ती विचारहरू आउन थाल्छन्।

आफैँलाई प्रश्न गर्छु—
"आजको रात कसरी बिताउने?"

मोबाइल हातमै हुन्छ,
तर कुरा गर्ने कोही हुँदैन।

घरको सम्झना आउँछ,
आफन्तहरूको याद आउँछ,
र सबैभन्दा बढी
तिम्रो सम्झना आउँछ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ,
पैसा कमाउन परदेश आएको भए पनि,
यसको बदलामा मेरो निद्रा, मेरो खुशी,
र आफ्ना मान्छेसँग बिताउने समय
बिस्तारै टाढिँदै गएको छ।

तिम्रो फोन कहिलेकाहीँ मात्र आउँछ,
तर त्यो छोटो कुराकानीले पनि
मेरो सम्पूर्ण दिनलाई सकारात्मक रूपमा परिवर्तन गरिदिन्छ।

मलाई धेरै कुरा गर्नु छैन,
केवल केही समय
तिम्रो आवाज सुन्न पाए हुन्थ्यो भन्ने लाग्छ।

आज फेरि रात लामो हुँदैछ,
आँखा निद्राको खोजीमा छन्,
तर मन भने
तिम्रो फोनको प्रतीक्षामा छ।

परदेशमा आम्दानी गर्न सकिएला,
तर आफ्ना मान्छे बिना रात बिताउनु
साँच्चै नै कठिन अनुभव हुँदो रहेछ।

05/08/2026

प्रदेशीको कथा बेथा…

पर्देशको चम्किलो बत्तीभित्र पनि धेरै अँध्यारा कथा लुकेका हुन्छन्।

म पनि त्यही कथाको एउटा पात्र हुँ।
जति कमाउँछु, त्यो मेरो लागि होइन।

कसैको ऋण तिर्न, कसैको साहुको हिसाब मिलाउन, कसैको जिम्मेवारी पूरा गर्न खर्च हुन्छ।
कहिलेकाहीँ लाग्छ...

आफ्नो खुसीका लागि बाँच्ने पालो त कहिल्यै आएन।
आफ्नो रहर पूरा गर्ने दिन पनि सायद कतै बाटोमै हरायो कि जस्तो लाग्यो

पर्देशमा पैसा कमाउनु सजिलो छैन।
हरेक पसिना, हरेक निद्राविहीन रात र हरेक पीडाको पछाडि एउटा परिवारको आशा लुकेको हुन्छ।

सायद एक दिन सबै ऋण सकिनेछ।
तर त्यो दिनसम्म जतिसुकै दु:ख पिर भए पनि म खुसी भईरहने प्रयास गरिरहनेछु, किनकि हार मान्नु जिन्दगी मा विकल्प होइन रहेछ।
Golden Creator

03/08/2026

समय सबैको आउँछ…बाँकी अन्तिमसम्म पढ्नु होला।

कतिपय दिन यस्ता पनि आए, जब आफ्नै सपना टाढिँदै गएको जस्तो लाग्यो। आफ्नै मान्छेले पनि विश्वास गरेनन्, परिस्थितिले पनि साथ दिएन।

तर एउटा कुरा कहिल्यै मरेन—आशा। आज म संघर्ष गर्दैछु, भोलि यही संघर्ष मेरो सफलताको कथा बन्नेछ।
किनकि समय सबैको आउँछ… मेरो पनि आउनेछ। 🥹
यदि यो कुरा तपाईलाई मन पर्छ भने like गरेर follow गर्न नबिर्सनु होला।

01/08/2026

धेरै मान्छेहरु भन्ने गर्दछन् पुरुषहरु रुदैनन् रुनु पनि हुदैन तर
पुरुष त त्येतिबेला रुन्छन्...

तर हरेक पटक आँसु झारेर होइन,
कहिलेकाहीँ मौन भएर।
मुस्कानभित्र पीडा लुकाएर,
जिम्मेवारीको भारी बोकेर,

आफ्ना सपना त्यागेर अरूको खुसी रोजेर।
उनीहरू पनि थाक्छन्,
उनीहरू पनि टुट्छन्,
उनीहरू पनि रुन चाहन्छन्...

तर समाजले सधैं भन्छ—
"पुरुष भएर पनि रुन्छौ?"
सायद त्यसैले
धेरै पुरुषका आँसु आँखाबाट होइन,
मनभित्रै बगिरहन्छन्। 🖤

बाहिर खुसी देखिन्छन् तर मन भित्र भित्रै आँसु को आधी बगिरहेको हुन्छ।

यदि यो कुरा तपाईलाई मन पर्छ भने like गरी मलाई follow गर्न नबिर्सनु होला।

धन्यवाद मेरो Post पढ्नु भएकोमा।

31/07/2026

"Creating with passion, smiling with purpose. Welcome to Golden Creator.

😊 मुस्कान निःशुल्क हुन्छ, तर यसको मूल्य धेरै ठूलो हुन्छ।
Keep smiling. Keep growing.

20/07/2026

in the annyvarsery of company

17/07/2026

"A new country, far away from family. But these friends make every moment unforgettable and every day worth living." I'm feeling exciting and good moments...

Golden Creator

28/08/2026

14/08/2026

13/08/2026

05/08/2026

03/08/2026

01/08/2026

31/07/2026

20/07/2026

17/07/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request