R C Bhatta

एउटा गाउँमा एकदम चलाख र धूर्त जमिन्दार बस्थ्यो। ऊ गरिब र विपन्न मानिसहरूलाई सानो रकम ऋण दिन्थ्यो, तर त्यसमा ठूलो ब्याज थप्दै जान्थ्यो। धेरै मानिस अशिक्षित थिए, त्यसैले ऊ त्यसैको फाइदा उठाउँथ्यो। सुरुमा सानो ऋण लिएका मानिसहरू पछि ब्याजसहित रकम तिर्न नसक्दा आफ्नै जग्गा उसलाई सुम्पन बाध्य हुन्थे।
त्यो जमिन्दारको नजर अब उसको घर नजिकै बस्ने एक वृद्ध आमाको जग्गामा पर्‍यो। ती वृद्धा एक्लै बस्दथिन्, उनको परिवार थिएन। आफ्नै खेतमा अन्न फलाएर आत्मनिर्भर जीवन बिताइरहेकी थिइन्। जमिन्दारले उनलाई कसरी झुक्याउने भनेर धेरै उपाय खोज्यो तर सफल भएन। अन्ततः उसले गाउँकै सरकारी अधिकृतलाई घूस दिएर जग्गाको नक्कली कागज बनायो। दुवै जना ती वृद्धा आमाकहाँ गए र उनलाई जग्गा खाली गर्न सूचना दिए।
यो सुनेर वृद्ध आमा स्तब्ध भइन्। उनले करुण स्वरमा भनिन् — “म त यहाँ सानो हुँदा देखिनै बस्दै आएकी छु। यो जग्गा मेरा पूर्खाको हो, यही मेरो जीवन बितेको ठाउँ हो। कसरी अरूले यो जग्गा आफ्नै भनेर दाबी गर्न सक्छ? म यो जग्गा छोड्ने वाला छैन।” उनले अदालतमा सबै ठाउँ गुहारिन् तर अदालतका मानिसहरू पनि जमिन्दारकै पैसा खाएर बिकिसकेका थिए। अदालतले फैसला जमिन्दारकै पक्षमा गर्‍यो।
मनभरी पीडा बोकेर वृद्धा आमाले आफ्नो घरबारी छाड्ने तयारी गर्न थालिन्। जमिन्दार र उसका मान्छेहरू नजिकै उभिएका थिए। वृद्धा आमाले आँसु पुछ्दै भनिन्, “साहुजी, आज तपाईंले मेरो सबथोक खोस्नुभयो। मेरो सारा जीवन यही माटोमा बित्यो। यहीँ म खेल्दै हुर्केँ, यहीँ परिवारसँग बाँचेँ। यो माटो मेरो आत्मासँग जोडिएको छ।”
उनीले थपिन्, “ठिक छ यो जग्गा त हजूरले हडपेर लिनुभयो तर जाँदाजादै खै किन किन यो जग्गाको माटो प्रती माया लागेर आयो । कृपया मलाई एउटा टोकरीमा यो जग्गाको माटो भरेर लैजान दिनुहोस् न । यसैको सुगन्ध लिएर म शान्तिपूर्वक मर्नेछु।”
जमिन्दारले ठट्टा गर्दै हाँस्यो। उसले सोच्यो — सारा जग्गा त मेरो भयो, अब एक टोकरी माटो लिएर गई भने के बिग्रिन्छ र? उसले भन्यो, “हुन्छ, दिदी, टोकरी भर्नुस् र लैजानुस् माटो।”
वृद्धा आमाले टोकरी माटोले भरिन्, त्यसलाई काखमा राखेर उठाउन खोजिन् तर धेरै भारी भयो। उनले भनिन्, “साहुजी, कृपया यो टोकरी मेरो टाउकोमा राखिदिनुहोस् न।”
जमिन्दार अघि बढ्यो र भन्यो, “दिदी, तपाईंले त टोकरीमा धेरै माटो हाल्नुभएछ, लानै नसकिने गरी किन यति धेरै माटो टोकरीमा भर्नुभएको ?” आमाले आँखाभरि आँसु पार्दै शान्त स्वरमा भनिन्, “साहुजी, म अहिले जीवित छु र पनि म यस जग्गाको माटो एक टोकरी लैजान सक्दिनँ भने जब म मर्छु, तब पनि माटोको एउटा कण साथ लैजान सकूँली र ?? तपाईंले त कति मान्छेको कति जग्गा खोस्नुभयो, सोच्नुस् त— मर्नु अघि तपाईं यी सबै माटो कहाँ लैजानुहुन्छ? र मरेपछि पनि आफ्नै साथमा कति माटो बोकेर जानुहोला? तपाईंले पनि त सबै छोडेरै जाने हो।”
जमिन्दार एकछिन छक्क पर्यो। अनायासै उसका आँखा रसाए। उसको अन्तर्मनमा पश्चात्तापले हलचल मच्चायो। ऊ वृद्धा आमाका खुट्टामा ढोग गर्दै भन्यो, “दिदी, मलाई माफ गरिदिनुहोस्। तपाईं यहीँ खुशीसँग बस्नुस्।” अन्तमा जमिन्दारले वृद्धा आमाको जग्गा फर्काइदिन्छ।
लोभले मानिसलाई अन्धो बनाउँछ। जीवनमा जे छ, त्यसमा सन्तुष्ट हुन सिक्नुस् — अरूलाई दुख दिई कमाएको सम्पत्तिले कहिल्यै खुशी मिल्दैन।

विवाहित पुरुष मात्र दुई ठाउँबाट हार्छ विवाहित पुरुषहरू प्रायः बाहिरी संसारसँग जति नै लड्न सक्छन्, जति नै संघर्ष गर्न सक्छन्, समाजसँग, परिस्थितिसँग, कठिनाइसँग जति नै टक्कर खान सक्छन्, तर उनीहरूलाई सबभन्दा ठूलो हार भने घरभित्रै भोग्नुपर्छ।
पहिलो हार हुन्छ – आफ्नै घरको निरन्तर झगडाबाट। जब घरमा शान्ति हराउँछ, जब बोलीमा चोट हुन्छ, जब आपसी माया र समझदारी हराउँछ, तब पुरुषको मनभित्र हजारौं घाउ हुन्छन्। उनी घर फर्केर पनि शान्ति पाउँदैनन्, बरु अरू बढी पीडा बोकेर बाँच्न बाध्य हुन्छन्। घर त शान्तिको मन्दिर हुनुपर्ने हो, तर त्यही घर यदि झगडाको अखडा बन्छ भने, त्यो पुरुष दिनदिनै भित्रभित्रै मर्छ।

दोस्रो हार हुन्छ आफ्नै जीवनसाथीको नराम्रो व्यवहारबाट। श्रीमतीले आफ्नो श्रीमानलाई सम्मान र विश्वास दिन्छिन् भने पुरुष संसारसँग हारे पनि घरमा जितेको महसुस गर्छ। तर यदि श्रीमतीकै बोली तीतो हुन्छ, व्यवहार कठोर हुन्छ, समर्थन र माया हराउँछ भने त्यो पुरुष बाहिर लाखौं जितेर आए पनि भित्र भित्रै हार्छ।
किनकि पुरुषको सबैभन्दा ठूलो बलभनेकै घरभित्रको साथ हो, र सबैभन्दा ठूलो कमजोरी भनेकै त्यही साथको कमी हो।

पुरुषहरू प्रायः आफ्नो पीडा व्यक्त गर्दैनन्। उनीहरू हाँसीखुसी देखाउँछन्, तर मनभित्र एक्लै रोइरहेका हुन्छन्। संसारलाई देखाउन सक्दैनन् कि उनीहरू घरभित्रको असमझदारी र व्यवहारकै कारण छटपटीमा छन्। यही कारणले गर्दा विवाहित पुरुषहरू बाहिरभन्दा भित्र बढी पराजित हुन्छन्।

त्यसैले, घरलाई स्वर्ग बनाउन सक्ने शक्ति स्त्रीसँग छ।
स्त्रीको बोली, व्यवहार र समझदारीले पुरुषलाई जिताउन पनि सक्छ, हार्न पनि बाध्य पार्न सक्छ।
त्यसैले कहिल्यै बिर्सनु हुँदैन विवाहित पुरुषहरूलाई संसारले होइन, आफ्नै घरले हाराउने गर्छ

खान मन छैन नखाऔं – खान मन नलाई नलाई खाईयो भने त्यो विष समान हुन्छ।
खानै परे पछि यसरी खाऔं, हामीले खाएको देखेर अरुलाई पनि खाऔं खाऔं लागोस्।

गर्न मन छैन नगरौं – गर्नको लागि अर्को मान्छौ आउँछ।
गर्नै परे पछि यसरी गरौं, हामीले गरेको देखेर अरुलाई पनि हामीले गरेको काम गरौं गरौं लागोस्।
यसको नियमित अभ्यासले हाम्रो “कर्ममा निपुणता” आउन थाल्छ।

आईफ़ोनका निर्माता स्टिभ जब्सका जीवनका अन्तिम शब्दहरू - ५६ वर्षको उमेरमा एक अर्बपतिको प्रतिबिम्ब

"म व्यापारिक संसारमा सफलताको शिखरमा पुगेँ।

धेरै मानिसहरूको नजरमा, मेरो जीवन अन्तिम विजय थियो।

तर कामभन्दा बाहिर ... धेरै कम साँचो आनन्द थियो।

अब, अस्पतालको ओछ्यानमा पल्टेर, मेरो जीवनलाई फर्केर हेर्दा, म यसलाई फरक तरिकाले देख्छु।

मैले एक पटक यति गर्व गरेको सबै मान्यता र सम्पत्ति ...

मृत्युको अनुहारमा फिक्का र फिक्का।

तपाईं आफ्नो कार चलाउन वा आफ्नो आर्थिक व्यवस्थापन गर्न कसैलाई भाडामा लिन सक्नुहुन्छ। तर तपाईं आफ्नो लागि आफ्नो रोग सहन कसैलाई भाडामा लिन सक्नुहुन्न न तपाईंको ठाउँमा मर्न।

हराएको भौतिक चीजहरू प्रायः फेरि फेला पार्न सकिन्छ तर त्यहाँ एउटा कुरा छ जुन हराएमा, सधैंको लागि हराउँछ - त्यो हो जीवन।

तपाईं आफ्नो यात्रामा जहाँ भए पनि, एक दिन आउनेछ जब पर्दा खस्नेछ।

त्यसैले, आफ्नो परिवारलाई माया गर्नुहोस् , आफ्नो पार्टनर, आफ्ना बच्चाहरू, आफ्ना साथीहरूलाई कदर गर्नुहोस्।

तिनीहरूको ख्याल राख्नुहोस्। तिनीहरूको कदर गर्नुहोस्।

उमेरसँगै स्पष्टता आउँछ। र तपाईं सुरु गर्नुहुन्छ बुझ्नुहोस्:

🕰 $३० को घडी र $३०० को घडीले उही समय देखाउँछ।
🚗 $३०,००० को कार र $१५०,००० को कारले उही सडक चलाउँछन् र उही गन्तव्यमा पुग्छन्।
🍷 $१० को वाइनको बोतल र $१,००० को बोतल दुवैले तपाईंलाई टाउको दुखाइ दिन सक्छन्।
🏡 १०० वर्ग वर्गको घर र १,००० वर्ग वर्गको हवेलीले तपाईंलाई एक्लोपनबाट बचाउन सक्दैन।
✈️ र यदि विमान सबैजनासँगै खसिरहेको छ भने बीजनेस क्लासमा बसेको चाही बच्ने छैन

वास्तविक खुशी सरल छ।
यो हाँस्न, कुरा गर्न, अँगालो हाल्न, मौन बस्न,
सँगै सम्झन ... वा केवल सँगै रहन कोही हुनु हो।

र सबैभन्दा माथि:
आफ्ना बच्चाहरूलाई धनी हुन नसिकाउनुहोस्।
तिनीहरूलाई खुशी हुन सिकाउनुहोस्।
किनभने जब तिनीहरू ठूला हुन्छन्, तिनीहरूले चीजहरूको महत्व जान्नुपर्छ - केवल तिनीहरूको मूल्य होइन।

— स्टीव जब्स 🕊

विद्वान् कालीदास एउटी महिलाको आँगनमा पुग्छन्।
कालीदास :- ए हजुर, मलाई धेरै प्यास लागेको छ, पिउने पानी दिनुहोस न।
महिला :- म तिमीलाई चिन्दिन, पहिला आफ्नो परिचय देऊ। म अवश्य पानी दिन्छु।
कालीदास :- म यात्री हुँ।
महिला :- तिमी यात्री कसरी हुनसक्छौ? यात्री त केवल दुई मात्र छन् - सूर्य र चन्द्रमा, जो कहिल्यै रोकिन्नन्, हमेशा चलिरहन्छन्। साँचो बताऊ, तिमी को हौ ?
कालीदास :- म पाहुना हुँ।
महिला :- तिमी पाहुना कसरी हुन्छौ? संसारमा दुई जना मात्र पाहुना छन्। पहिलो धन र दोस्राे यौवन। यिनीहरूलाई जान समय लाग्दैन। भन को हाौ तिमी?
कालीदास :- म सहनशीलता हुँ। अब त पानी दिनुहाेस्।
महिला :- नाईँ, सहनशीलता त दुई मात्र छन्। पहिलाे, धर्ती जो पापी - धर्मात्मा सबैकाे बोझ सहन्छिन्, जसको छाती चिरेर बीज राखिदिँदा अन्नकाे भण्डार दिन्छिन्। अनि, दाेस्राे हाे रूख जसलाई पत्थरले हिर्काए पनि मिठो फल दिन्छ। साँच्चै भन त काे हाै तिमी?
कालीदास :- म हठी हुँ।
महिला :- फेरि असत्य। हठी त दुई मात्र छन्।
पहिलाे नङ र दाेस्राे केश।
जति काटे पनि फेरि फेरि निक्लिरहन्छन्। सत्य बोल , को हौ तिमी?
(कालीदास आफूलाई अपमानित र पराजित महशुस गर्दछन्)
कालीदास :- म मूर्ख हुँ।
महिला :- होइन तिमी मूर्ख कसरी हुनसक्छौ? मूर्ख त दुई मात्र छन्। पहिलो शासक जो विनायोग्यता पनि सबैलाई शासन गर्न सकेउ उसका सल्लाहकार जो शासकलाई प्रसन्न बनाउन उसका गलत क्रियाकलापलाई पनि तर्क दिएर सही सिद्ध बनाउने चेष्टा गर्छन्।
(उत्तर दिँदा दिँदा हैरान बनेका कालीदास केही बोल्नै नसक्ने भए। आफ्नो फरक फरक परिचय दिएका कारण उनी महिलाको गोडा समाउँदै याचना गर्छन्। )
कालीदास: म कालीदास हुँ।
महिला :- उठ कालीदास। खासमा म सरस्वती माता हुँ।
(आवाज सुनेर माथि हेर्दा त साक्षात् माता सरस्वती त्यहाँ हुनुहुन्थ्यो।)
माता सरस्वती :- शिक्षाबाट ज्ञान आर्जन हुन्छ न कि अहंकार। तिमीले शिक्षाको बलमा प्राप्त गरेको मान र प्रतिष्ठालाई आफ्नो उपलब्धि मान्यौ र अहंकारको सिँहासनमा बस्यौ। यसैले तिम्रो चक्षु खोल्नको लागि मैले यो नाटक गर्नुपर्यो।
कालीदासलाई आफ्नो गल्ती महशुस हुन्छ र अन्ततः पानी पिएर प्यास मेटाउँछन्। त्यसैले विद्वत्ता उपर कहिल्यै घमण्ड नगरौँ, घमण्डले विद्वत्तालाई नष्ट गरिदिन्छ।

एक दिन थोमस एल्बा एडिसन नाम गरेको प्राइमरी स्कुल पढ्दै गरेको फुच्चे केटा स्कुलबाट आयो र आफ्नी आमालाई एउटा चिठी दियो । चिठी उसका शिक्षकले उसकी आमाका लागि पठाएका थिए । आमाले छिटो छिटो स्कुलले पठाएको चिठी खोलिन र पढ्न थालिन् । अचम्म, आमाका आँखा अनायाशै रसाउन थाले । थोमसले सोध्यो- आमा आमा हजुर यसरी किन रूनु भएको ? चिठीमा खास के कुरा लेखेको छ र ? आमाले हतार हतार आफ्ना आँशु पुच्छ्दै भनिन- छोरा चिठीमा निकै खुसीको कुरा लेखिएको छ, तिम्रा शिक्षकहरूका अनुसार तिमी निक्कै चलाख र तिक्ष्ण दिमाग भएको बालक छौ । तिमीलाई साधारण स्कुलमा पढाउन मुस्किल भएको हुनाले भोलिबाट तिमी घरमै बसेर आफ्नै आमासँग पढ्ने छौ । आमाका कुरा सुनेर थोमस निक्कै खुसी भयो । अब थोमसले आफ्नै घरमा बसेर स्वअध्ययन गर्न सुरु गर्‍यो । उसले निक्कै प्रगती गर्‍यो निक्कै आविस्कार गरेर नाम दाम इज्जत सबै कुरा कमायो, उसले इतिहास रच्यो । यतिञ्जेल सम्म त उसकी आमाको पनि स्वर्गवास भैसकेको थियो । एक दिन एडिसनले आफ्नो पूरानो थोत्रो बाकस उघार्यो । उसले त्यही पूरानो चिठी भेट्टायो जुन उसको स्कुलबाट पठाइएको थियो । उसले चिठी खोलेर पढ्न थाल्यो । चिठीमा लेखिएको थियो- " तपाईंको छोरा निक्कै मन्द बुध्दिको छ, यसलाई पढाएर केही काम छैन । उसलाई भोलिबाट स्कुल पठाउनु को सट्टा घरमै कामधन्दामा लगाउनु होला ।" थोमस एल्वा एडिसनका आँखा अनायाशै रसाउन थाले । उनले बल्ल आफ्नी आमाको महानता बुझे । यौटी आमाको हौसलाले एक मन्द बुध्दी भनिएको बच्चाले संसार हल्लाउन सफल भयो ।

आदरणीय गुरु अभि सुवेदीले बालबालिकाका नाममा लेखेको खुला पत्र एकपटक सबैले पढौँ!!

प्यारा भाइबहिनीहरु,
नमस्कार !

तिमीहरू के राम्रो, के नराम्रो छुट्याउन सक्ने भएका छैनौ । त्यसैले ठुलाको अर्ति र उपदेश ध्यानपूर्वक सुन्ने र अनुशरण गर्ने गर्नुपर्छ । कहिलेकाहीँ त्यस्ता सल्लाहहरू दिक्कलाग्दा पनि हुन सक्छन् तर, त्यस्ता उपदेशमा जीवन बदल्न सक्ने शक्ति र सामर्थ्य लुकेका हुन्छन्

हामी सबैको पहिलो गुरु आमा हुन् । उनको अर्ति सधैं शिरोपर गर्नुपर्छ । म पनि मेरी आमाको प्रेरणाले यहाँसम्म आइपुगेको हुँ । त्यहि प्रभावले आज पनि झण्डै ४६ वर्षदेखि मैले विश्वविद्यालयमा पढाएका संसारभर छरिएका मेरा विद्यार्थी र इष्टमित्रको मायामा रमाइरहेको छु । समाजमा अनेक खाले मान्छे बस्छन् । कोहि गलत बाटोमा हिँडिरहेका हुन्छन् । ति गलत मानिसको संगत गर्नुहुँदैन । असल मित्र बिस्तारै थपिँदै जान्छन् ।

म पूर्वी नेपालको तेह्रथुम जिल्लाको साब्लाखुमा २००२ सालमा जन्मिएँ । मेरो बाल्यकाल र अहिले तिमीहरू हुर्कँदै गरेको समयमा धेरै फरक छ । हाम्रो पालामा पढ्ने किताबसम्म हुँदैनथे । खरीले कालो पाटीमा लेख्नुपथ्र्यो । अहिले तिमीहरूले पाउनेजस्ता थरिथरिका शैक्षिक सामाग्री कहाँ थिए र ? त्यतिबेला आजको जस्तो कम्प्युटर,मोवाइल,टेलिभिजनको कल्पनासम्म पनि गर्न सकिँदैनथ्यो।

मेरो समयमा पढ्ने सामान नपाएर हैरान हुन्थ्यो, अहिले छान्न नजानेर समस्या थपिएको छ।

लगातार टेलिभिजन हेरेर बस्नु राम्रो होइन । टेलिभिजन हेर्न निश्चित समय छुट्याउनुपर्छ । टिभीमा के हेर्ने भन्नेबारे आफुभन्दा ठुलासँग सल्लाह गर्नुपर्छ । बहादुरीका कथा,दया र कल्याणका कथा हेर्नुपर्छ। संयोगान्त कथाहरू हेर्नुपर्छ । धर्मका विषयमा चाख लाग्छ भने अभिभावकसँग बसेर महाभारत हेर्ने गर्‍यो भने तिमीहरूको ज्ञानको दायरा बढ्छ । कोठाभित्र एक्लै कम्प्युटर र मोबाइलमा गेम खेलेर बस्नु स्वास्थ्यका दृष्टिले पनि भयानक हुन्छ । खेल्दा समुह बनाएर खेल्नुपर्छ । प्रकृृति पनि एउटा पाठशाला हो । त्यसकारण घर र विद्यालय हाता बाहिरको वातावरण बारे पनि ज्ञान हुन उत्तिकै जरुरी छ। कुनै पनि काम जानेर बेफाइदा हुँदैन । तिमीहरूले सिकेको कुरा संस्कार भयो भने मात्रै उपयोगी हुन्छ ।

किताबमा भएका कविता भाका हालेर पढ्न सिक्नुपर्छ । कविता कण्ठस्थ पार्ने बानीको विकास सानैदेखि भयो भने ठुला कक्षामा जस्तोसुकै सुत्र पनि हाउगुजी लाग्दैनन् । तिमीहरूसँग भेट भएका बखत मैले सानैमा पढेका कविताहरू सुनाउँला । अक्षरहरू सफा र चट्ट पारेर लेख्ने गर्नुपर्छ, यो जीवनभर काम लाग्ने हुन्छ । भाषामा दख्खल राख्नुपर्छ ।

पैसा फुरमास गर्ने बानी पटक्कै राम्रो होइन नि ! दक्षिणा, उपहार आदी बाट प्राप्त रुपैयाँ, खेलौना, लुगाकपडा जस्ता सामानमा भरसक खर्च गर्नु हुँदैन । त्यसलाई जोगाएर किताब किन्ने बानीको विकास गर्नुपर्छ । भविष्यमा एउटा ठुलो लाइब्रेरी आफ्नै घरमा बनाउँछु भन्ने अठोट लिएर अघि बढे सम्भव हुन्छ । किताबहरू जहिले पनि काम लाग्छन् । मेरो लाईब्रेरीमा म आफैँले लेखेका, विश्वविद्यालयमा पढाएका र अन्य हजारौं देशी-विदेशी किताब छन्। मैले घरैमा पढ्न शुरु गर्दा मेरी आमाले भेला गरिदिनुभएका किताब पनि मेरो घरको लाइब्रेरिमा छन् । आजकल मेरो कोठा कक्षाकोठा जस्तै भएको छ । रिटायर्ड लाइफमा किताबहरू मेरा गुरु र साथी भएका छन् ।

तिमीहरूको उमेर जीवनको सुरुवाती अवस्था हो । यस्तो उर्जाशील समयमा कुनै पनि कुराले दुखी र विचलित हुनु हुँदैन । हामीले आफ्नो समयमा केहि नयाँ र असल काम गर्न सक्यौं भने मात्र यो क्षणभङ्गुर जीवनले सार्थकता पाउँछ । तिमीहरूले नराम्रो र असजिलो लागेका कुराहरू नजिकका दौँतरी, अभिभावक र नातेदारलाई सुनाएर समाधान गर्नुपर्छ । आफ्नो रुची खुलस्त भन्नुपर्छ । कहिलेकाहीँ अभिभावकको मात्र चाहना र करकापले गरेको कामले सही परिणाम नदिन पनि सक्छ ।

तिमीहरूलाई माया गर्ने,
अभि सुवेदी

जब भारतीय अर्बपति रतन टाटालाई टेलिफोन अन्तर्वार्तामा रेडियो प्रस्तोताले सोधे — सर, जीवनमा सबैभन्दा खुसी पाउँदा के सम्झनुहुन्छ ?

रतन टाटाले भने — मैले जीवनमा खुशीका चार चरण पार गरेको छु, र यी चार चरण पश्चात खुसीको अर्थ बुझ्न सके ।

पहिलो चरणमा धन र सम्पति कमाउनु थियो । तर यो चरणमा मैले चाहेको खुशी पाउन सकिन ।

त्यसपछि दोस्रो चरणमा आफूलाई मन परेका महंगा र वहुमुल्य सामन जोड्नु, सोख पुरा गर्नु थियो । तर यो कुराको प्रभाव पनि क्षणिक हुन्छ र बहुमूल्य वस्तुको चमक धेरै दिन टिक्दैन भन्ने बुझेँ ।

त्यसपछि तेस्रो चरणमा ठूलो परियोजना प्राप्त गर्नु थियो । त्यो बेला भारत र अफ्रिकामा डिजेल सप्लाई गर्ने प्रोजेक्ट पाए । म भारत र एशियाको सबैभन्दा ठूलो स्टिल कारखानाको मालिक पनि थिएँ। तर यहाँ पनि मैले सोचे जस्तो खुशी पाउन सकिन ।

चौथो चरण थियो जब मेरो एक साथीले मलाई अपाङ्गता भएका बालबालिकाका लागि ह्वीलचेयर किन्न आग्रह गरे । साथीको आग्रहमा मैले तुरुन्तै ह्वीलचेयरहरू किनें ।

तर साथीले मलाई उनीसँगै गएर बच्चाहरूलाई ह्वीलचेयर वितरण गरिदिन आग्रह गरे। म तयार भएँ र उनीसँगै गएँ । त्यहाँ मैले यी बालबालिकाहरूलाई आफ्नै हातले ह्वीलचेयर दिएँ । ती बालबालिकाको अनुहारमा अनौठो खुशीको चमक देखेँ । मैले ती सबैलाई ह्वीलचेयरमा बसेर, घुमफिर गरेको र रमाइलो गरेको देखेँ ।

मैले आफू भित्र साँच्चै खुशी महसुस गरें।

जब कार्यक्रम सकियो र म फर्कन लागेको थिए, एउटा बच्चाले मेरो खुट्टा समात्यो। मैले बिस्तारै खुट्टा छोड्ने कोसिस गरें, तर बच्चाले मेरो अनुहार हेर्यो र मेरो खुट्टालाई समातिरह्यो । मैले झुकेर बच्चालाई सोधें — तिमीलाई अरू केही चाहिन्छ?

यो केटाले दिएको जवाफले मलाई स्तब्ध बनाएको मात्र होइन, जीवनप्रतिको मेरो दृष्टिकोणलाई पूर्ण रूपमा परिवर्तन गरिदियो ।

यो बच्चाले भन्यो — "म तपाईको मुहारलाई हेरेर सम्झन चाहन्छु ताकि जब म तपाईलाई स्वर्गमा भेट्नेछु, त्योबेला म तपाईलाई चिन्न सकूँ र फेरि एकपटक धन्यवाद दिन सकूँ।"

Motivating the SEE appearing students

7 Things to Remember When People Don’t Support You

1. Your passion is a priority.

A lot of people go through the motions in life, not doing what they love. They end up constantly looking back, asking themselves, “What if?”

Whether people support you or not, do you really want to look back in regret one day down the line? To not know what could have happened if you tried to do what you really wanted to do?

This love of yours is one of the most important things in your life. Follow your heart, and not the words of others just to live up to their expectations.

2. Life is short.

It may be a little disheartening to have people around you discourage you, but remember, life is short.

Do you really want to spend your time feeling down over others’ words when they’re completely unwarranted, baseless, and probably not making any kind of sense?

Do you really want to pull back on following your dream or doing what you want because of others, and start living a life that probably doesn’t fulfill your potential?

Remember that life is short, and it will be easier to stick to your own convictions when other people disagree with your choices or put you down.

3. Others may not fully understand.

People who don’t support you and discourage you may not actually be bad people who intentionally want to destroy your dreams.

Sometimes they just don’t understand why you do what you do, so they voice out their concerns, which may make them seem dissenting.

I personally try not to take it to heart when people discourage me. I see it as they need a little education and explanation. Or sometimes, I just ignore them.

If anything, since they don’t fully understand, I don’t see why it’s something to be upset over.

4. Sometimes others are insecure.

Sometimes when people don’t support what you’re doing, it may be more about them than you.

It could be plain ignorance or even jealousy, but some people tend to attack things that are new to them.

So again, don’t take their words to heart. If their criticism isn’t constructive in any way, they may be discouraging you because of their own fears and insecurities.

5. Anything is possible.

Nobody can predict the future for certain.

The people who don’t support you might paint a gloomy picture of what’s to come if you do what you want to do.

You don’t know the future either, but do you want to listen to others instead of believing in yourself?

Don’t let objections from others become your truth and limit you from creating what you want in life.

Anything is possible if you believe in yourself and work hard.

6. You can do this without their support.

It’s natural to want support and encouragement from the people around you, but it is possible to do what you want to do without it.

Just think of how many successful, inspiring people took the road less traveled.

You’re a very powerful being, just by yourself. Believe in that, don’t give up, and you’ll go a long way, whichever road you take.

7. You can’t please everyone in life.

You can’t. It’s impossible. And a lot of people forget that.

If you try to please everyone, it’s going to be next to impossible. So don’t bother. Keep your focus on what you want to do and why.

40 SUCCESS QUOTES:

1. "Success is not the key to happiness. Happiness is the key to success. If you love what you are doing, you will be successful." - Albert Schweitzer

2. "Success is not in what you have, but who you are." - Bo Bennett

3. "Success is not final, failure is not fatal: It is the courage to continue that counts." - Winston Churchill

4. "Success is not the absence of failure; it's the persistence through failure." - Aisha Tyler

5. "Success is not about the destination, but the journey." - Zig Ziglar

6. "Success is not measured by money, but by the impact you have on others." - Unknown

7. "Success is not about being the best, but becoming your best self." - Unknown

8. "Success is not about how much you accomplish, but how you inspire others to accomplish." - Unknown

9. "Success is not about luck, it's about hard work and dedication." - Unknown

10. "Success is not about the applause, but the satisfaction of knowing you gave it your all." - Unknown

11. "Success is not about the number of times you fall, but the number of times you get back up." - Unknown

12. "Success is not about being perfect, but embracing your imperfections." - Unknown

13. "Success is not about what you have, but who you become in the process." - Unknown

14. "Success is not about the size of your bank account, but the size of your heart." - Unknown

15. "Success is not about the destination, but the lessons learned along the way." - Unknown

16. "Success is not about winning every battle, but choosing the battles worth fighting for." - Unknown

17. "Success is not about the accolades, but the impact you make on others." - Unknown

18. "Success is not about the possessions you accumulate, but the memories you create." - Unknown

19. "Success is not about the title, but the influence you have on others." - Unknown

20. "Success is not about the quantity, but the quality of your relationships." - Unknown

21. "Success is not about the fame, but the fulfillment of living your purpose." - Unknown

22. "Success is not about the destination, but the person you become in the process." - Unknown

23. "Success is not about the material possessions, but the intangible values you hold dear." - Unknown

24. "Success is not about the external validation, but the internal satisfaction." - Unknown

25. "Success is not about the shortcuts, but the long-term commitment." - Unknown

26. "Success is not about the competition, but the collaboration." - Unknown

27. "Success is not about the quantity of your achievements, but the quality of your character." - Unknown

28. "Success is not about the destination, but the growth you experience along the way." - Unknown

29. "Success is not about the size of your dreams, but the determination to pursue them." - Unknown

30. "Success is not about the applause, but the fulfillment of knowing you gave it your all." - Unknown

31. "Success is not about the destination, but the lessons learned from the journey." - Unknown

32. "Success is not about the number of followers, but the impact you have on their lives." - Unknown

33. "Success is not about the recognition, but the satisfaction of knowing you made a difference." - Unknown

34. "Success is not about the destination, but the person you become in pursuit of it." - Unknown

35. "Success is not about the possessions, but the experiences that enrich your life." - Unknown

36. "Success is not about the external validation, but the internal fulfillment." - Unknown

37. "Success is not about the shortcuts, but the perseverance through challenges." - Unknown

38. "Success is not about the competition, but the collaboration that leads to greatness." - Unknown

39. "Success is not about the quantity of achievements, but the quality of your character." - Unknown

40. "Success is not about the destination, but the growth and transformation you undergo.”