Praktijk de Zilveren Maanvlinder

06/08/2026

𝐈𝐬 𝐞𝐫 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐧𝐨𝐠 𝐰𝐞𝐥 𝐫𝐮𝐢𝐦𝐭𝐞 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐥𝐞𝐫𝐞𝐧?

Er wordt ontzettend veel geschreven en gesproken over wat kinderen allemaal zouden moeten leren. En over motivatie en executieve functies. Over eigenaarschap en passend onderwijs en inclusief onderwijs. Over het ontwikkelen van talenten en methodes. Enzovoorts...

Maar het lijkt mij echt belangrijk om eerst eens een andere vraag te stellen:

𝐻𝑒𝑒𝑓𝑡 𝑑𝑖𝑡 𝑘𝑖𝑛𝑑 𝑜𝑝 𝑑𝑖𝑡 𝑚𝑜𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑒𝑖𝑔𝑒𝑛𝑙𝑖𝑗𝑘 𝑛𝑜𝑔 𝑤𝑒𝑙 𝑟𝑢𝑖𝑚𝑡𝑒 𝑜𝑚 𝑡𝑒 𝑙𝑒𝑟𝑒𝑛?

Want een kind dat (bijna) voortdurend overprikkeld is, zich te veel en te vaak aanpast, alert is op de sfeer en allerlei andere zaken, zijn eigen lichaams/stress signalen onderdrukt (of zelfs (nog) niet herkend, de hele dag probeert het goed te doen en daarna uitgeput thuiskomt, heeft vaak geen leerprobleem. Het probleem is, dat het worstelt met energie en waar die energie wel en niet naar toe gaat.

Als een zenuwstelsel voortdurend bezig is met overleven, blijft er minder ruimte over voor nieuwsgierigheid, creativiteit en ontwikkeling. Dan zien we misschien een kind dat afhaakt, uitstelt, naar droomt, regelmatig boos wordt of (letterlijk) op zijn tenen loopt, etc. Maar het gedrag dat we zien is de uitkomst van iets wat al veel langer gaande is.

Daarom begin ik in mijn onderwijs- en ontwikkelanalyses niet met wat een kind niet kan. Ik start met het onderzoeken waar de energie van dit kind weglekt, waarom dat zo is en hoe dat zo is ontstaan.

Want pas wanneer we begrijpen wat een kind dagelijks van binnen ervaart en wat het een kind allemaal kost om overeind te blijven, kunnen we ook begrijpen waarom iets aan de buitenkant niet meer lukt.

Als je een kind een passend aanbod wilt doen om wat dan ook te leren, is het van belang te starten bij de moed om naar de binnenwereld van het kind te kijken dat al lange tijd heeft geprobeerd mee te blijven doen.

En, dat is ook de gedachte achter mijn 𝐆𝐫𝐨𝐞𝐢𝐛𝐫𝐢𝐞𝐯𝐞𝐧𝐬𝐞𝐫𝐢�

05/08/2026

28/07/2026

'Wat had ik als kind graag toegang gehad tot deze informatie. Het had mijn eigen reis op aarde een stuk makkelijker gemaakt en het zou me zeker geholpen hebben om mezelf en de wereld om me heen beter te begrijpen. Wat een zegen dat ik dit nu met mijn kinderen kan lezen.

In deze tijd, waarin het schoolsysteem hen niet altijd dient en de wereld om hen heen vol afleiding en ruis is, is het van essentieel belang dat kinderen in contact blijven met hun hart en hun innerlijke wijsheid. Dit boek kan daarbij van onmiskenbare waarde zijn.

In Zenna Zonnig gaan we mee op een buitengewone reis vol vragen, antwoorden en magische ontmoetingen. Zenna, een fijnbesnaard meisje, deelt haar zoektocht met ons. Haar vragen zijn herkenbaar en universeel. Ze resoneren met ons allemaal, jong en oud.

In een bijzondere droom ontmoet Zenna een kleurrijke cast aan personages en samen beleven ze een onvergetelijke vakantie, die veel meer is dan een fysieke reis.

Dankjewel lieve Mariëlle, voor het schrijven van dit belangrijke boek, waarin je op een heel plezierige en onderhoudende manier licht schijnt op de essentie van het leven. Een boek waarvan ik zeker weet dat het nog heel veel kinderen en volwassenen zal inspireren, om een nog zinvoller, dieper, authentieker en gelukkiger leven te leiden.

Zenna Zonnig, een leven lang vakantie is niet zomaar een boek. Het is een schitterende reis (terug) naar je hart en je innerlijk weten. Voor jong en oud.'

Nou...poeh...ik heb wel een traantje weggepinkt bij deze woorden...

Wil je dit boek ook lezen? Je kunt hem via mijn website bestellen, ik kan je ook de link sturen.

08/07/2026

We proberen kinderen steeds vaker te helpen met uitleg, terwijl verhalen misschien wel onze oudste vorm van genezing zijn.

Lang voordat er diagnoses waren, lang voordat er therapieën waren, lang voordat we gedrag analyseerden of gevoelens probeerden te verklaren, waren er verhalen.

Mensen zaten samen rond het vuur en vertelden elkaar over verlies, moed, angst, hoop, liefde en afscheid. Om elkaar eraan te herinneren dat niemand de weg alleen hoeft te vinden. Misschien zijn we onderweg vergeten hoe krachtig dat eigenlijk is.

Het Latijnse werkwoord texere betekent weven. Daar komen de woorden tekst en textiel vandaan. Een tekst was oorspronkelijk dus niet zomaar een verzameling van woorden. Een tekst was iets wat werd geweven.

En dat is volgens mij precies wat een verhaal doet. Een verhaal weeft losse ervaringen in ons weer aan elkaar. Dat wat geen woorden had, krijgt langzaam betekenis. Dat wat verwarrend voelde, krijgt een plek. Dat wat een kind alleen leek te dragen, blijkt ineens deel van een groter menselijk verhaal.

Juist daarom raken verhalen ons zo diep.

Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat verhalen niet alleen de taalgebieden in ons brein activeren, maar ook de netwerken die betrokken zijn bij emotionele verwerking, verbeelding, geheugen en empathie. Daardoor worden ervaringen niet alleen begrepen, maar ook gevoeld en geïntegreerd.

Kinderen luisteren bovendien niet alleen met hun hoofd. Ze luisteren met hun hele lichaam. En dat is een belangrijke reden dat een verhaal soms meer kan openen dan tien goedbedoelde gesprekken.

Want een verhaal legt niets op. Het analyseert niet. Het vraagt niet om een verklaring. Het zegt alleen: "Kom maar. Je bent niet de enige die dit gevoel en deze ervaring kent."

En daar onstaat iets wat een heel belangrijke voorwaarde vormt voor herstel en ontwikkeling: (H)erkenning, ruimte en vertrouwen.

Daar zit voor mij de diepste kracht van verhalen. Niet dat ze kinderen iets nieuws leren (hoewel ze dat ook zeker kunnen doen), maar dat ze hen helpen terug te vinden wat ze diep vanbinnen allang wisten, maar nog niet onder woorden konden brengen.

Dat is waarom ik verhalen schrijf. Om kinderen te helpen zichzelf weer te begrijpen en terug te vinden.

𝐆𝐫𝐨𝐞𝐢 𝐖𝐢𝐣𝐳𝐞𝐫

Waar uitleg het hoofd bereikt, bereikt een verhaal het hart. Een goed verhaal vertelt een kind niet wie het is, maar het herinnert een kind aan wie het altijd al was.

Wil je meer lezen over mijn visie op de binnenwereld van fijnbesnaarde kinderen? Kijk dan gerust eens naar de blogs, verhalen, en werk en leesmaterialen op www.zilverenmaanvlinder.nl

07/07/2026

Een kind dat niet wil eten, zegt daarmee regelmatig eigenlijk: ik zit al heel vol met andere dingen. Een kind dat moeite heeft met slapen, geeft daarmee vaak aan dat het het lastig vind om afscheid te nemen van jou of van de dag. Een kind dat buikpijn heeft, vertelt je daarmee min of meer dat het ergens de buik vol van heeft. Een kind dat veel hoofdpijn heeft, zonder medische oorzaak, zegt eigenlijk dat het vaak de verkeerde kant op fantaseert: het heeft kopzorgen.

We kijken vaak als eerste naar gedrag, maar we mogen leren daar anders naar te kijken. Wanneer een kind boos wordt, zich terugtrekt, niet meer naar school wil, voortdurend ruzie maakt of juist stil wordt, richten we onze aandacht vaak op het gedrag. Logisch, in eerste instantie, want gedrag is immers wat we kunnen zien. Maar we weten ook dat gedrag zelden het hele verhaal is.

Gedrag is vaak de eerste zichtbare aanwijzing van iets wat zich vanbinnen afspeelt: van spanning, onduidelijkheid, van overprikkeling, verdriet, of onzekerheid. Van een behoefte die nog geen woorden heeft gekregen.

Daarom probeer ik in mijn werk niet als eerste te bedenken hoe we gedrag kunnen veranderen. Ik probeer eerst te begrijpen wat het gedrag ons probeert te vertellen. Want als we alleen het gedrag aanpakken, bestaat het risico dat we de boodschap missen. En juist daar begint voor mij passende begeleiding.

Niet bij het bestrijden van gedrag, maar bij het begrijpen van de binnenwereld waaruit dat gedrag ontstaat. Want gedrag verandert vaak pas duurzaam wanneer een kind zich begrepen voelt, omdat de oorzaak is gezien ipv dat we weer zijn gaan corrigeren op niets af.

𝐆𝐫𝐨𝐞𝐢 𝐖𝐢𝐣𝐳𝐞𝐫

Gedrag is de taal van een kind wanneer woorden nog ontbreken.

Wil je meer lezen over mijn visie op de binnenwereld van fijnbesnaarde kinderen? Zie de blogs op mijn website. Daar vind je tevens materialen om er zelf mee te werken.

06/07/2026

De meeste kinderen die vastlopen, hebben al ontzettend hun best gedaan om níét vast te lopen. Dat vergeten we soms.

We zien een kind dat niet meer naar school wil. Een kind dat boos wordt. Dat zich terugtrekt. Dat huilt. Dat geen huiswerk meer maakt. Dat niet meer luistert.

En al snel gaat het gesprek over de vraag: "Wat is er met dit kind aan de hand?" Maar de eerste vraag die we zouden moeten stellen is volgens mij:
"Hoe ziet de wereld, deze situatie, eruit door de ogen van dit kind?"

Want een kind dat voortdurend spanning ervaart, beleeft school of sport of een sociale situatie anders. Een kind dat iedere prikkel binnenkrijgt op de manier waarbij dat bij fijnbesnaarde kinderen gebeurt, leert anders.

Een kind dat de emoties van anderen intens oppikt, reageert anders. En een kind dat zich al maanden probeert aan te passen, laat uiteindelijk ook ander gedrag zien.

Niet omdat het lastig wil zijn, dat juist zeker niet. Maar omdat het niet langer meer lukt om aan te passen.

In mijn werk probeer ik daarom niet als eerste naar gedrag te kijken. Ik probeer eerst vanuit het kind te kijken. In alles wat ik schrijf of adviseer, vertrek ik vanuit de belevingswereld van het kind. Want pas wanneer we begrijpen hoe een kind de wereld ervaart, kunnen we begrijpen waarom het doet wat het doet. En juist daar begint passende begeleiding en verandering.

Niet bij het veranderen van het kind, maar bij het veranderen van onze manier van kijken.

𝐆𝐫𝐨𝐞𝐢 𝐖𝐢𝐣𝐳𝐞𝐫

Een kind dat vastloopt, vraagt om een andere manier van kijken: Niet naar een kind kijken, maar vanuit een kind kijken.

Wil je meer lezen over mijn visie op fijnbesnaarde kinderen, onderwijs en ontwikkeling? Dat kan op www.zilverenmaanvlinder.nl

06/07/2026

We kunnen pas écht begrijpen wat een kind nodig heeft en begrijpen hoe een kind leert, als we begrijpen hoe dat kind de wereld ervaart.

Lange tijd dachten we dat leren vooral draaide om intelligentie, motivatie en de juiste uitleg. Maar de afgelopen decennia laat onderzoek uit de ontwikkelingspsychologie, neurowetenschappen en onderwijswetenschappen iets anders zien.

Leren en ontwikkelen gebeurt nooit los van hoe een kind de wereld ervaart. Een kind dat zich veilig voelt, verwerkt informatie anders dan een kind dat voortdurend alert is. Emoties beïnvloeden aandacht. Stress beïnvloedt het werkgeheugen. Betekenis bepaalt wat ons brein opslaat en onthoudt.
Met andere woorden: hoe een kind de wereld ervaart, beïnvloedt de manier waarop het leert.

Ik vraag volwassenen vaak om echt naast kinderen te gaan zitten en samen naar vraagstukken te kijken. Samen opdrachten te maken. Want het vertelt zoveel over hoe een kind denkt, hoe een kind dingen ervaart en dat vertelt alles over wat ze nodig hebben en op welke manier.

Fijnbesnaarde kinderen verwerken veel meer dan alleen lesstof in de klas. Ze verwerken ook de sfeer, de spanningen van degenen om hen heen. Het zoemen van de tl-verlichting. De ruzies op het schoolplein. Het verdriet van een klasgenoot. De verwachtingen die ze voelen. Hun eigen gedachten. Hun gevoel bij wat rechtvaardig is en wat niet.

Hun brein leert dus niet alleen van wat er wordt uitgelegd. Het leert óók van alles wat tegelijkertijd wordt ervaren.

Daarom geloof ik dat we kinderen niet alleen moeten helpen bij het leren. We moeten hen ook helpen begrijpen hoe zíj de wereld ervaren. Want pas als een kind zichzelf en zijn reacties leert begrijpen, ontstaat er ruimte om zich veilig te voelen, tot rust te komen en tot ontwikkelen te komen.

𝐆𝐫𝐨𝐞𝐢 𝐖𝐢𝐣𝐳𝐞𝐫

Hoe een kind de wereld ervaart, beïnvloedt de manier waarop het leert. Dus kijk, vanuit een kind.

Wil je meer lezen? Zie de blogs op www.zilverenmaanvlinder.nl.

05/07/2026

Verbeelding is niet het tegenovergestelde van de werkelijkheid. Het is de manier waarop we betekenis geven aan de werkelijkheid.

We moeten uitkijken dat we kinderen niet de dingen afleren die misschien wel hun grootste kracht zijn. Een van die krachten is verbeelding.
En toch leren veel kinderen al vroeg dat ze "te veel fantasie" hebben. Dat ze realistischer moeten denken. Minder moeten dagdromen. Minder verhalen moeten verzinnen. Terwijl juist verbeelding een van de krachtigste vermogens is waarover de mens beschikt.

Niet alleen omdat we er mooie verhalen mee kunnen bedenken. Maar omdat verbeelding ons helpt om betekenis te geven aan ervaringen, nieuwe mogelijkheden te zien, moeilijke gebeurtenissen te verwerken en ons in te leven in de wereld van een ander. Juist daarom blijken verhalen zoveel meer te doen dan vermaken.

Uit onderzoek weten we dat verhalen veel meer hersengebieden activeren dan losse feiten of uitleg. Tijdens het luisteren naar een verhaal worden niet alleen taalgebieden actief, maar ook gebieden die betrokken zijn bij emoties, herinneringen, zintuiglijke ervaringen en inlevingsvermogen. Ons brein beleeft een goed verhaal als het ware van binnenuit en het lichaam is de eerste die een verhaal binnenlaat en voelt.

Misschien is dat ook de reden waarom sommige kinderen zich niet laten raken door nóg meer uitleg, maar wel door één verhaal dat precies de juiste woorden geeft aan iets wat ze zelf nog niet konden benoemen.

Dat is precies waarom ik schrijf. Omdat verhalen iets kunnen wat uitleg niet lukt. Ze geven woorden aan ervaringen waar nog weinig taal voor bestaat.

𝐆𝐫𝐨𝐞𝐢 𝐖𝐢𝐣𝐳𝐞𝐫

Verbeelding is de sterkste kracht die de mens tot zijn beschikking heeft.

Wil je meer lezen over mijn visie op verhalen, fijnbesnaardheid en de binnenwereld van kinderen? Zie www.zilverenmaanvlinder.nl

30/06/2026

𝑊𝑎𝑡 𝑖𝑠 𝑒𝑟? 𝐸𝑛: 𝐻𝑜𝑒 𝑔𝑎𝑎𝑡 ℎ𝑒𝑡 𝑚𝑒𝑡 𝑗𝑒? zijn veel te grote vragen voor kinderen en daar krijg je dan ook meestal geen antwoord op waarmee je verder kunt.

Kinderen praten niet alleen met woorden, maar ook heel veel met hun lichaam.
Met hun gedrag, met hun lichaamssignalen, via hun spel, via hun tekeningen en zeker ook met verbeelding. Dat zijn ook ongeloof belangrijke ingangen om hen te helpen als ze vastlopen, in wat dan ook.

Soms zeggen ouders: ik zie een andere blik in hun ogen. Soms valt onrustig en beweeglijk gedrag op. Veel kinderen hebben buikpijn of hoofdpijn die medisch niet verklaarbaar is. Soms zelfs heel veel gaatjes, terwijl ze goed poetsen. Moeite met slapen, vriendschappen, concentratie, enzovoorts...

Achter veel gedrag schuilt een belangrijke boodschap. Via lichaamssignalen proberen kinderen iets te vertellen wat ze met woorden soms niet kunnen.

De afgelopen maanden heb ik geprobeerd mijn hele visie op fijnbesnaarde kinderen samen te brengen op één overzichtelijke praatplaat.

Over de belangrijke vragen die kinderen wel verder helpen, over de kracht van verhalen en over het belangrijke instrument wat iedereen in zich heeft: verbeelding. Over waarom kinderen niet alleen uitleg nodig hebben, maar vooral herkenning, betekenis en verbinding.

En vooral over hoe we opnieuw kunnen leren kijken vanuit de binnenwereld van kinderen.

Ben je nieuwsgierig? Laat me via de comments weten of je de link naar de download van 'Groeiwijzer: Kleur je dag, begrijp je lijf!' wilt ontvangen.
Een gidsende praatplaat, bestaande uit 4 delen, waarmee je samen leert kijken naar lichaamssignalen, behoeften en herstel.

27/06/2026

Zie de link in mijn bio💜