02/09/2026
We zijn zo gewend om -zodra we iets voelen- het te willen begrijpen.
Om zo snel mogelijk te weten wat we moeten doen om ervan af te komen.
Dat we voorbijgaan aan het feit dat het lichaam ons in de eerste plaats ๐ถ๐ป๐ณ๐ผ๐ฟ๐บ๐ฎ๐๐ถ๐ฒ komt geven.
Lichaamssignalen zijn de taal van het lichaam.
En net als met woorden, begrijpen we pas wat er gezegd wordt, als we eerst luisteren.
We kรบnnen ons lichaam dus pas รฉcht begrijpen, nรกdat we de ruimte hebben gemaakt om ernaar te luisteren.
Waar we vaak tegenaan lopen, is niet dat ons lichaam van zich laat horen, maar de manier waarop we daarmee omgaan.
Die is vaak niet in lijn met wat het lichaam daadwerkelijk van je nodig heeft.
Het lichaam is net als een kind dat je iets probeert te vertellen & die merkt dat je niet echt luistert.
Het kind zal harder gaan praten of op een andere manier om je aandacht vragen.
Het lichaam laat ook duidelijker van haar horen als je niet echt luistert.
Door het bijvoorbeeld steeds weg te duwen omdat het je niet uitkomt.
Of het als een last te zien als het โweerโ van haar laat horen.
Of je niet bezig bent met naar de waardevolle bruikbare informatie luisteren, maar met het zo snel mogelijk willen wรฉten om ervan af te komen.
Je lichaam laat niet van haar horen om onmiddellijk begrepen of opgelost te worden.
Ze vraagt om je oprechte aandacht en aanwezigheid. Om je bereidheid te luisteren, zonder meteen te hoeven wรฉten wat je ermee moet doen.
Pas wanneer je werkelijk aanwezig bent bij wat je voelt, ontstaat er ruimte om te ontdekken welke informatie je lichaam je geeft.
Ik ben sรบper nieuwsgierig: Hoe ga jij om met de signalen van je lichaam? En wat herken je hierin? โจ