21/08/2025
Het rode handtasje van Lisa
Ik denk steeds aan het rode handtasje. Hoe het bungelde aan haar stuur, terwijl ze door de nacht reed. Een nacht die ook aan haar toebehoorde, want we hebben allemaal vierentwintig uur in onze dag. Vierentwintig uur die we mogen benutten hoe en waar we willen.
Het tasje aan haar stuur, met portemonnee, een lipglossje en haar huissleutels. Of zaten die bij haar fietssleutels in het slot gestoken? Of tussen haar vingers geklemd? Haar telefoon, waar appjes op binnen kwamen over de avond uit. Dat het zo leuk was geweest en ‘stuur je even als je veilig thuis bent?’ Een extra haarelastiekje.
Het maakt niet uit wat er in het rode handtasje zat.
Het enige wat uitmaakt is dat het tasje niets kan zeggen, terwijl het tasje alles heeft gezien. Misschien heeft het tasje één seconde hetzelfde gedacht als ik. Waarom gaat ze niet in de taxi met haar vrienden? Is het wel slim om alleen op de fiets te stappen? Misschien is het tasje daar rood door geworden. Door de schaamte die ik ook meteen voelde na die gedachte.
Want hoe durf ik haar medeplichtig te maken?
Waar halen wij als maatschappij het gore lef vandaan om meisjes en vrouwen almaar medeplichtig te maken aan hun eigen rampspoed, hun eigen trauma, hun eigen dood.
Waarom ging ze zo laat nog fietsen? Waarom trok ze uitgerekend dát aan? Waarom ging ze met die en**rd mee? Waarom schatte zíj de situatie zo verkeerd in? Dingen die ik mezelf ook heb verweten, want de nacht behoort ook niet aan mij toe. De nacht is van het gevaar en dat hebben we maar te slikken. De nacht is van de man in de bosjes, de seks zonder consent en de dood op onze hielen. De straten zijn van priemende ogen, sissende tongen en losse handen. Het donker geeft ons nog meer restricties, beperkingen en onvrijheid.’
Ik eis de nacht op. Ik eis de straten op. Ik eis dat de angst wordt verlegd. Ik eis vierentwintig uur in mijn dag.
Ik eis dat meisjes van 17 veilig thuiskomen.
- Column Nienke ‘s Gravemade
.
