06/06/2024
Tot onze verbazing gebeurde er iets heel bijzonder...
In plaats van met de vinger te wijzen wist ik dat ik dit keer een ander aanpak nodig had. Ik wist dat ze haar eigen levenservaringen had en daarmee ook haar realiteit heeft gevormd. Hier moest ik accepteren dat dit eenmaal zo was, ik moest mijn moeder accepteren voor wie ze was en niet wie ik verwachte dat ze moest zijn.
Ik toonde haar mijn kwetsbaarste kant, Ik gaf haar aan hoeveel ik haar miste, waar in mijn leven ik haar het meest mis, hoe het voelde dat wij geen band hadden en hoe sommige situaties aanvoelde alsof zij mij niet begreep. Haar eerste reactie was verbaasd en erna kwam verwarring. Ze schoot in zelfverdediging en gaf aan hoe sommige dingen voor haar ook aanvoel, waarna ik haar duidelijk heb gemaakt dat ik haar niet oordeel, ik van haar hou maar dat dit mijn ervaring was.
Hier leek het bijna de mist in te gaan en er viel een stilte want ja mijn ervaring is mijn ervaring en dat van haar anders. Tijdens dit moment stilte was mijn enige gedachte "Is dit de waarheid?" Hierna ben ik haar vragen gaan stellen. Net zoals ik het bij Thay zou doen, net zoals ik hem help met bewust te zijn besloot ik dit ook in dit moment toe te passen. Een van de simpelste manieren hiervoor is om vragen te stellen.
Ik vroeg haar: Aan wat kan ik zien dat je van me houd?
Weet jij hoe ik voel dat iemand van me hou? Situaties die voor waren gevallen vroeg ik haar wat ze daarvan vond en of ze wist hoe ik mij daarbij voelde? Al snel kwamen we er achter dat we eigenlijk niet wisten wat de andere de behoefte was. Zo kwam ik er ook achter dat ook ik over haar grenzen ben gegaan en zij alleen maar aan het reageren was zoals het haar is aangeleerd. Er kwamen heel veel shock momenten van oh en ohhh en OWW bedoelde je dat. De simpelste dingen zorgde ervoor dat er begrip kwam en stilte...
Erna voelde we ons beide opgelucht en bevrijd. De gesprek was goed afgerond maar en nu? De periodes erna voelde enorm raar aan, want wat nu? Beide hadden we zoiets van wie ben jij? Natuurlijk waren we gewend aan de negatieve band en mijn eigen pijn moest ik natuurlijk zelf genezen. De vertrouwen moest weer opgebouwd worden. Erna begon ze veel te vragen over mijn opvoeding, hoe wist Thay goed zijn grenzen aan te geven, zijn emoties te benoemen en te voelen en wat ze vooral vond was dit is toch heel anders?
Hierna begon onze band beetje bij beetje te verbeteren, ze leerde veel van Thay en ik zag hoe ze dit zelf ook begon toe te passen HAAR grenzen aan te geven en de mijne te respecteren. We begonnen diep gaande gesprekken te voeren. Ze was elk keer verbaast over mijn vragen en vond het tot haar verbazing fijn om zo openlijk te kunnen praten. Door duidelijke grenzen en elkaar te vertellen wat onze behoefte was en veel gesprekken te voelen hoe ongemakkelijk dan ook begonnen we te werken naar een zuivere verbinding.
And you know what the universe did next?🥹
