30/07/2026
De generatie 35+ wil hier vaak helemaal niets van weten. Hoogbegaafdheid. Je weet het, maar je houdt het voor jezelf.
Wanneer je een hoogbegaafd kind blijkt te hebben, zie je ineens patronen, herken je het anders voelen, denken en doen. Jarenlang voelde je jezelf niet begrepen en gehoord. Nu er helderheid is, durft je alsnog niet op te staan. Je durft nog steeds niet je plek in te nemen. Hoogbegaafdheid blijft een ‘verboden’ woord. Iets waar je op aan wordt gekeken, op be- of veroordeeld wordt. Iets waar je dus maar niet over praat.
Terwijl je dezelfde struggle ziet bij je kind. Je ziet jezelf gewoon weer zitten. In de schoolbanken, op de basisschool. Voor je kind kom je op. Je wilt dat hij/zij een fijne schooltijd heeft. Maar vooral wordt begrepen door de omgeving. Sinds je weet dat je kind hoogbegaafd is, kun je hem of haar geven wat je zelf altijd hard gemist hebt.
Op de basisschool zijn speciale HB klassen. Er zijn zelfs scholen, speciaal voor HB kinderen.
En wat is er voor HB volwassenen? Dat het er toen niet was, wil niet zeggen dat het er nog steeds niet is.
Begin dit jaar organiseerde ik een high tea. Spraken we in een intieme setting met elkaar over hoogbegaafdheid. Het duurde even, maar er werd steeds wat meer gezegd. We luisterden naar elkaar. We steunden elkaar. Omdat we weten dat we elkaar begrijpen. Het was heel mooi. En helpend. Zonder uitzondering ging iedereen geïnspireerd naar huis.
Als volwassene kun je je hoogbegaafdheid omarmen. Accepteren dat het er is (het gaat niet meer weg hè), er juist kracht uithalen. Gebruik maken van de talenten die je hebt. Er zo ook beter voor je kind kunnen zijn. Hoe mooi is het om de wereld van hoogbegaafdheid samen met je kind te ontdekken. Waardoor je én jezelf én je kind helpt.
Ik weet dat bijna niemand haar vinger op durft te steken. Ik houd mijn vinger al een poos in de lucht. Ik ben hoogbegaafd. Heb het omarmd en doe er wat moois mee. En ik moedig jou aan dit ook te doen 🩷
