NLP Intensief

NLP Intensief NLP Intensief verzorgt korte en intensieve NLP Trainingen. Leer deze succesvolle methode voor persoo

Je brein wil je niet gelukkig maken. Dat is nooit het doel geweest.Het was al die tijd al bezig met precies waarvoor het...
29/08/2026

Je brein wil je niet gelukkig maken. Dat is nooit het doel geweest.

Het was al die tijd al bezig met precies waarvoor het gemaakt is: overleven.

Een radio in je hoofd die je niet uit krijgt om drie uur 's nachts, terwijl dat ene gesprek van vandaag of die presentatie van morgen langskomt. Dat is geen storing in het systeem. Dat is het systeem.

Je brein scant constant op gevaar. En piekeren is een simulatie: het speelt vast alle neg*tieve scenario's af, in de hoop dat je erop voorbereid bent als het misgaat. Dat gebeurt in de samenwerking tussen je prefrontale cortex (het logische deel) en je amygdala (het alarmsysteem).

Dus de vraag "hoe stop ik met piekeren" is eigenlijk de verkeerde vraag. Je vraagt je brein om iets níet te doen waarvoor het is gemaakt.

Het probleem ontstaat pas wanneer die simulatie een lus wordt. Je brein probeert een probleem op te lossen waarvoor op dit moment geen directe actie mogelijk is. En dus blijft het malen, want het wacht op een uitkomst die er nog niet is.

Met NLP leer je die lus te doorbreken. Niet door harder te proberen niet te piekeren, dat werkt averechts, maar door anders met je aandacht om te gaan.

Waar slaat piekeren bij jou om van even nadenken naar een lus die je niet meer stopt?

Twijfelen en een intern conflict hebben zijn niet hetzelfde.Twijfel los je op met meer informatie. Een goed gesprek, een...
28/08/2026

Twijfelen en een intern conflict hebben zijn niet hetzelfde.

Twijfel los je op met meer informatie. Een goed gesprek, een lijstje voor- en nadelen, iemand die net wat verder is en je even bijpraat. Op een gegeven moment weet je genoeg en kies je.

Een intern conflict werkt niet zo. Dat is een vast patroon in denken waarbij twee dingen die je belangrijk vindt tegelijk om voorrang vragen. Daar helpt meer informatie niet, want het probleem is niet dat je te weinig weet. Het probleem is dat twee dingen die je belangrijk vindt niet tegelijk kunnen.

Drie stappen om het verschil te vinden en er iets mee te doen.

1. Check of extra informatie het zou oplossen

Stel jezelf de vraag: als iemand mij nu het laatste puzzelstukje geeft, ben ik er dan uit? Bij twijfel is het antwoord ja. Bij een intern conflict blijft het antwoord nee, ook met alle feiten op tafel.

2. Benoem de twee waarden apart, niet de keuze

Niet "moet ik dit werk aannemen of niet" maar "ik wil groeien" tegenover "ik wil rust in mijn gezin". Zet ze los van elkaar neer. Zolang je het als één keuze blijft zien, ga je heen en weer tussen argumenten voor en tegen. Terwijl je eigenlijk moet kiezen tussen twee waarden die beide waar willen zijn.

3. Vraag welke waarde nu zwaarder weegt, niet welke waarde wint

Een intern conflict los je niet op door de ene waarde definitief te laten winnen. Dat voelt als verlies en dat conflict komt gewoon weer lekker terug. De vraag is: wat weegt in deze fase van mijn leven zwaarder. Dat kan en mag over een jaar weer anders zijn.

Het onderscheid is simpel te gebruiken. Merk je dat je blijft twijfelen ook als je alle feiten al hebt, dan zit je niet vast op informatie. Dan zit je vast tussen twee dingen die allebei waar willen zijn en dat vraagt om een andere aanpak dan nog een lijstje voor- en nadelen.

Waar loop jij op dit moment tegenaan, twijfel of een conflict tussen twee waarden?

Wil je gedrag veranderen, stel dan nooit als eerste de vraag waarom.Waarom vraagt om een verhaal. Iemand die iets uitzoe...
27/08/2026

Wil je gedrag veranderen, stel dan nooit als eerste de vraag waarom.

Waarom vraagt om een verhaal. Iemand die iets uitzoekt over zichzelf, gaat op zoek naar een reden en vindt er meestal wel een. "Ik doe dit omdat ik als kind..." of "omdat mijn vader ook al..." Klopt het? Misschien. Verandert het iets? Meestal niet.

Hoe vraagt om een volgorde. Wat gebeurt er eerst, wat daarna, waar zit het moment waarop je nog een andere kant op kunt. Dat is saaier om te beantwoorden. Het is ook veel bruikbaarder.

Neem uitstelgedrag. Vraag iemand waarom hij uitstelt en je krijgt een verhaal over angst voor falen, perfectionisme, een strenge leraar ooit. Allemaal waar misschien. Vraag diezelfde persoon hoe het uitstellen precies verloopt en je krijgt iets heel anders: hij opent zijn mail, ziet de taak, denkt "dit kost te veel tijd nu", klikt naar een andere tab en drie kwartier later is hij nog steeds op die andere tab.

Dat tweede antwoord kun je gebruiken. Het eerste is "nice to know"

In NLP kijken we niet naar waarom je iets doet, maar naar hoe je het doet: stap voor stap, in welke volgorde, en waar je een ander moment zou kunnen kiezen. De oorzaak doet er zeker toe, alleen heb je er op het moment van veranderen weinig aan. Je hebt een aangrijpingspunt nodig, een stap in de volgorde waar je iets anders kunt doen dan je altijd deed.

Er is een moment waarop waarom wel helpt. Als iemand vastzit in schaamte of zichzelf de schuld geeft, kan het weten van een oorzaak rust geven, en die rust maakt dat iemand de situatie kan accepteren zoals hij nu is. En pas vanaf die acceptatie kun je daarna iets veranderen. Beide zijn nodig, alleen niet in dezelfde volgorde en niet voor hetzelfde doel.

Wil je dus iets bij jezelf aanpakken, ga dan niet eerst op zoek naar het waarom. Pak een gewoonte die je kwijt wilt en schrijf de volgorde op zoals hij nu verloopt, stap voor stap, zonder te oordelen. Vaak zit ergens in die volgorde een punt dat je nooit eerder had gezien, gewoon omdat je te druk was met de vraag waarom je het deed.

Zorgen maken is een vaardigheid en de meeste mensen zijn er verbazend goed in.Vraag iemand naar een appeltaartrecept en ...
21/08/2026

Zorgen maken is een vaardigheid en de meeste mensen zijn er verbazend goed in.

Vraag iemand naar een appeltaartrecept en je krijgt stappen. Boter, bloem, appels, oven op 180 graden, veertig minuten. Vraag iemand hoe hij zich zorgen maakt en je krijgt een glazige blik, gevolgd door een opsomming van waar iemand zich zorgen over maakt. Dat is niet wat ik vroeg.

Want zorgen maken heeft ook een recept. Er zit een volgorde in.

Stap één: pak een onderwerp waar je geen invloed op hebt. Niet vandaag, niet dit uur. Iets in de toekomst werkt het best, want dan kun je zelf invullen wat er allemaal kan misgaan.

Stap twee: bouw er een film omheen. Beelden, geluid, het liefst met jezelf in de hoofdrol op het slechtst denkbare moment. Hoe gedetailleerder, hoe beter het werkt.

Stap drie: speel de film opnieuw af. En nog een keer. De herhaling is waar de vaardigheid zit, niet de eerste gedachte.

Stap vier: negeer alles wat aantoont dat het meevalt. Dat hoort er ook bij, anders stopt de film vanzelf.

Wie dit jarenlang doet, wordt daar goed in. Net zo goed als iemand die jarenlang appeltaarten bakt. Het verschil is dat niemand het een vaardigheid noemt, mensen noemen het een eigenschap, iets wat ze nu eenmaal zijn. En dat is precies waarom het zo lastig te veranderen lijkt.

Zodra je het ziet als een reeks stappen die je hebt geoefend, verandert er iets. Een eigenschap kun je moeilijk bijstellen. Een vaardigheid kun je anders inoefenen, stap voor stap, net als een recept dat je aanpast.

Ik ben benieuwd welke stap bij jou de meeste herhaling heeft gehad.

Authority fires Ankers oftewel gezag voel je vaak eerder dan dat je het beoordeelt.Is gewoon een anker, een geleerde kop...
20/08/2026

Authority fires Ankers oftewel gezag voel je vaak eerder dan dat je het beoordeelt.

Is gewoon een anker, een geleerde koppeling tussen een prikkel en een reactie. En dat ding gaat af voordat je erbij kunt denken.

Ik merk het bij mezelf ook. Bij iemand in uniform reageer ik anders, iets voorzichtiger, iets beleefder. Dat is op zich niet erg want die functie verdient vaak precies dat.

Maar dezelfde anker gaat af bij mensen die geen uniform dragen en geen functie hebben die dat rechtvaardigt. Een stem die zwaarder klinkt dan nodig. Iemand die stilte laat vallen en daarmee ruimte claimt. Een houding die zegt: ik hoef me niet te verantwoorden.

En soms, dan reageer je net even iets kleiner, iets volgzamer, zonder dat je weet waarom.

Wat daarbij meespeelt, is dat toon eerder triggert dan inhoud. Een zware, langzame manier van spreken wekt gezag op, los van wat er gezegd wordt, want je systeem reageert op klank voordat je woorden hebt gewogen.

Daar komt bij dat een titel werkt als kortere weg. Zodra iemand een functie of rang noemt, slaat je beoordeling een stap over, je gaat er dan van uit dat de titel de inhoud al heeft gecheckt.

En houding vult onzekerheid op. Wie zelfverzekerd overkomt, wordt sneller voor competent aangezien, ook zonder bewijs. En dan gebeurt er iets vreemds: je eigen twijfel maakt dat je zijn twijfel niet meer ziet en dus vul je het g*t tussen indruk en feiten met vertrouwen dat er niet hoeft te zijn.

Het punt is niet dat je nooit meer onder de indruk mag zijn. Het punt is dat je kunt leren voelen wanneer je reageert op een anker en wanneer op inhoud. Dat onderscheid kun je oefenen, door bij jezelf te checken: reageer ik op wat iemand zegt, of op hoe iemand het zegt.

En als je jezelf vandaag één keer checkt, kun je merken op welk moment je systeem sneller reageert dan je denken kan.

Wil je weten of je aan het onderzoeken bent of aan het uitstellen? Stel jezelf deze vraag.De vraag die het verschil laat...
19/08/2026

Wil je weten of je aan het onderzoeken bent of aan het uitstellen? Stel jezelf deze vraag.

De vraag die het verschil laat zien: zou ik hetzelfde nog willen weten als ik het al wist?

Als het antwoord nee is, ben je niet aan het onderzoeken. Dan ben je aan het wachten op een gevoel dat toestemming geeft.

In trainingen zie ik dit vaak bij mensen die iets willen veranderen in hun werk of leven. Ze zeggen: ik ben er nog niet klaar voor, ik wil eerst meer weten, meer voelen, meer zeker zijn. Dat klinkt verstandig en soms is het dat ook.

Maar op een gegeven moment is wachten op meer informatie geen voorzichtigheid meer. Het is de keuze zelf, alleen dan zonder dat je hem als keuze herkent. Je kiest voor uitstel en noemt het onderzoek.

Het verschil zit in de erkenning. Wie zegt "ik kies er nu voor om nog niet te beslissen" neemt verantwoordelijkheid. Wie zegt "ik ben nog niet klaar" schuift die verantwoordelijkheid door naar een moment dat nooit vanzelf komt.

Stel je twijfelt al maanden of je een opleiding wilt starten. Je wacht op het juiste moment, op meer zekerheid over je agenda, op een teken dat het goed voelt. En dat teken komt niet, want het bestaat niet los van de beslissing zelf.

Vraag jezelf dus niet "weet ik al genoeg", maar "wat zou ik doen als ik wist dat er geen perfect moment komt". Dat is gewoon eerlijk kijken naar wat je al weet en durven zeggen: dit is genoeg om op te bewegen.

Dat vraagt geen zekerheid. Dat vraagt bereidheid om onvolledig te zijn en toch te kiezen.

In de praktijk zie je dit patroon terug bij coaches, leidinggevenden en eigenlijk bij iedereen die met mensen werkt. Goed kijken naar wat er echt gebeurt, ook bij jezelf, is meer waard dan wachten op dat complete plaatje dat toch nooit komt.

Waarom sommigen van vrijheid onrustig worden.Bij mensen die net een leidinggevende hebben gekregen die "het zelf mag inv...
18/08/2026

Waarom sommigen van vrijheid onrustig worden.

Bij mensen die net een leidinggevende hebben gekregen die "het zelf mag invullen" leuk vindt klinken. Ik hoor het dan letterlijk terug: "je mag zelf bepalen hoe je dit aanpakt", zegt zo'n leidinggevende, en ik zie de schouders omhoog gaan in plaats van omlaag. Bedoeld als vrijheid. Voor de een is dat ook precies wat het moet zijn.

Voor de ander is het een probleem.

In NLP noemen we dit een metaprogramma, zo'n vast patroon in hoe iemand naar de wereld kijkt, een soort lens waardoor iemand van nature informatie filtert en beslissingen neemt. Bij opties versus procedures gaat het om de vraag: kies je liever uit meerdere wegen, of volg je liever een vaste route die al werkt.

Een optiesmens wordt blij van keuze. Die persoon bedenkt graag een nieuwe aanpak, ook als de oude prima werkte, gewoon omdat het kan.

Een proceduremens wil weten: wat is de stap en daarna de volgende stap. Die persoon is niet star of fantasieloos. Die heeft gewoon liever een duidelijke volgorde dan drie manieren om hetzelfde doel te bereiken.

Geef je die tweede persoon dan drie opties in plaats van een route, dan geef je geen vrijheid. Je geeft een extra beslissing die hij niet wilde nemen.

In de praktijk hoor je het verschil in taal. De optiesmens zegt "ik zou het ook zo kunnen aanpakken" of "wat als we het eens anders doen". De proceduremens zegt "wat is de juiste manier" of "hoe hoort dit te gaan".

Dat kun je meteen gebruiken. Wil je iemand instrueren, motiveren of feedback geven, dan helpt het om eerst naar dat soort formuleringen te luisteren voordat je bedenkt hoeveel vrijheid je iemand geeft. Bied een proceduremens een concrete route met ruimte voor een enkele vraag onderweg. Bied een optiesmens juist ruimte en een kader waarbinnen die ruimte bruikbaar blijft.

Beide hebben geen probleem met sturing of vrijheid op zich. Een proceduremens met opties voelt zich niet vrij, die voelt zich onzeker.

NLP is ook handig als er niets mis is in je levenNLP wordt vaak gezien als reparatiemiddel. Iets voor als het leven wat ...
17/08/2026

NLP is ook handig als er niets mis is in je leven

NLP wordt vaak gezien als reparatiemiddel. Iets voor als het leven wat zwartgallig aanvoelt, of je jezelf niet meer herkent, of je op zoek bent naar authenticiteit.

En dat snap ik. Ik zie het ook vaak zo binnenkomen.

Mensen die vastlopen, die zoeken naar houvast, die iets willen bijsturen. Voor hen kan NLP echt iets betekenen.

Maar er zit een aanname onder die opvatting die ik nergens hardop hoor, namelijk dat NLP alleen zin heeft als er iets kapot is. Als je leven al lekker loopt, als je optimistisch bent en met plezier je dagen vult, dan zou je er niets aan hebben.

En daar gaat het mis.

NLP is geen pleister. Het is een set vaardigheden om preciezer te communiceren, gerichter te beïnvloeden en bewuster keuzes te maken. Dat heb je evengoed nodig als je al goed in je vel zit.

Iemand die al optimistisch is en zijn leven op de rit heeft, kan met NLP scherper worden in hoe hij anderen meekrijgt, hoe hij een gesprek stuurt zonder te duwen, hoe hij zijn eigen patronen herkent voordat ze hem in de weg gaan zitten. Dat is regie, geen reparatie.

Ik denk dat de meeste mensen die het naar hun zin hebben in hun leven, zich nooit hebben afgevraagd wat er nog aan versnelling in zit. Ze wisten gewoon niet dat het kon, want niemand vertelt je dat groei ook zonder probleem mag beginnen.

Emoties bouwen zich niet op als druk in een vat totdat het met een grote bang explodeert.Ik hoor die metafoor voortduren...
16/08/2026

Emoties bouwen zich niet op als druk in een vat totdat het met een grote bang explodeert.

Ik hoor die metafoor voortdurend. Onderdruk het lang genoeg en op een dag ontplof je. Dus je moet het er wel uit laten, want anders hoopt het zich op.

Het klinkt logisch, eerlijk gezegd. Je voelt soms ook echt die opbouw, die steeds kortere lont. Dus de metafoor past bij wat mensen ervaren en daarom blijft hij hangen.

Alleen: emoties werken niet als vloeistof in een afgesloten ruimte. Er zit geen vaste hoeveelheid ergens opgeslagen die op een gegeven moment een uitweg zoekt. Wat er wel gebeurt is dat je een patroon herhaalt: dezelfde gedachte, dezelfde spanning in je nek, dezelfde reactie als de vorige keer. Dat voelt als opbouw, maar het is herhaling.

En dat onderscheid is belangrijk. Als je gelooft in het drukvat, ga je wachten. Op het juiste moment, de juiste plek, de juiste persoon om het bij kwijt te kunnen. Ondertussen doe je niets aan het patroon zelf, want je bent bezig met beheersen in plaats van begrijpen.

Dus waar kijk je dan naar? In NLP kijk je naar wat er gebeurt vlak voordat de emotie opkomt. Welk beeld maak je, wat zeg je tegen jezelf, waar in je lijf begint het. Dat eerste trekje in je buik, de gedachte die opduikt, een bepaalde spanning in je nek, dat zijn de signalen waar je op leert letten. Dat is vaak te herkennen en soms ook te veranderen, ook al voelt het nu nog automatisch.

De emotie hoeft niet op te lopen tot een uitbarsting. Je kunt het patroon eerder onderbreken, op het moment dat je merkt wat er in je opkomt in plaats van pas wanneer het al voluit aanwezig is.

Wat herken jij als eerste signaal, ruim voordat een emotie voluit aanwezig is?

Ik zette dat kartonnen eclipsbrilletje op. Een beetje lachwekkend, eerlijk gezegd.En ineens zag ik iets wat ik zonder da...
13/08/2026

Ik zette dat kartonnen eclipsbrilletje op. Een beetje lachwekkend, eerlijk gezegd.

En ineens zag ik iets wat ik zonder dat ding nooit had gezien. Een klein hapje uit de zon. Niet spectaculair, maar langzaam. Onvermijdelijk.

Zonder die bril had ik het gemist, want ik kon het simpelweg niet zien.

Je ziet nooit wat er is. Je ziet alleen wat je systeem toelaat.

Ik voelde me klein tijdens die verduistering. Niet nutteloos klein, meer stil klein. Alsof mijn eigen gedoe even niet het middelpunt was.

En dat is best confronterend als je gewend bent te sturen, te bouwen, te groeien. Want soms schuift er iets voor je zon. Een tegenslag. Een stilte. Een periode waarin niemand reageert.

En dan denk je: het licht is weg.

De vraag is dan niet hoe je het licht terugforceert, maar wat er eigenlijk verduisterd wordt in je eigen blik.

De zon komt terug omdat de schaduw verder schuift, niet omdat jij harder werkt.

Soms hoef je alleen te blijven kijken. Door de juiste bril.

Welke bril heb jij op dit moment op, zonder dat je het doorhebt?

Adres

Lireweg 74B
Nieuw-Vennep
2153PH

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer NLP Intensief nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type