Hemel en Aarde

LAATSTE WERKDAG
Daar zit ik dan te stralen tijdens mijn allerlaatste uurtje servicebalie bij Naturalis. Dat is altijd een fijne positie aan het eind van de dag. In de winter sluipt de donkerte het gebouw binnen waarna het gebouw dit beantwoordt met een extra portie feeëriek-zijn. De bezoekers maken de gang naar beneden. En na hele drukke dagen voel je de stilte weer bezit nemen van het gebouw. Naturalis ademt uit.
Ik zit er als waarnemer van te genieten.

Het lijkt wel of we allemaal, in onze drukke levens, het inademen willen benadrukken, maar eigenlijk is de uitademing veel belangrijker. Na het uitreiken naar de buitenwereld daal je dan je lichaam weer in, waar bewustzijn en welbevinden voor het oprapen liggen.
In het donker wordt zichtbaar welk licht van binnen komt. Dat kleine, betrouwbare schijnsel dat meebeweegt met elke stap. Misschien is dat waarom het donker soms nodig is: zodat je kunt voelen hoeveel licht je zelf al bij je draagt.

Er staat een jongetje samen met zijn moeder bij de ingang van zaal Leven. Hij ziet het donkere begin en deinst terug. Ik stel voor dat hij dan maar eens moet kijken of de uitgang van die zaal, één verdieping hoger, een betere start is. Later kom ik hem weer tegen. Het jongetje vertelt me dat het goed is gegaan. Hij kijkt mij ernstig aan en zegt: ‘Elke keer durf ik meer.’ Ook heeft ie opgemerkt dat er één lampje stuk is van de lange trappenberg. Hij stoeit met donker en licht in en buiten zichzelf!

Het is een van de vele prachtige ontmoetingen die ik bij Naturalis heb gehad. Ogenschijnlijk eenvoudige gesprekjes, die over essentiële thema's gaan. Ik zwaai nu af als 67-jarige, maar ben heel dankbaar dat ik in dit wonderschone museum heb mogen werken.

Foto: Georgette Turk

LIED VAN DE STILTE
Een dag in stilte.
Zonder klok of agenda – behalve één ritme: elk uur dezelfde mantra zingen:
Nada Brahma – alles is trilling.
Vooraf ben ik nieuwsgierig. Wat zal zich aandienen?
Stiekem hoop ik op creatieve erupties, ingevingen die uit de stilte opborrelen.
Maar dat is mijn mind. Die wil altijd overal een slaatje uit slaan!

De mantra baant zich direct een weg naar mijn hart.
De poortwachter daar is verdriet.
Geen persoonlijk verdriet, maar een oud, universeel weefsel – Weltschmerz.
Een collectieve pijn, die gevoeld wil worden voor ik verder mag.

Zingend voel ik kleine vreugdesprongetjes in mijn lichaam.
De overgave dient zich aan, vanzelf.
En ik begin me te verheugen op de stilte die telkens volgt na het zingen.

Rond het middaguur, bij de vierde ronde van de mantra,
word ik één groot vibrerend vat –
mijn verdrietige hart als centrum.
Het voelt alsof ik het verdriet van de wereld mag bewaken.
Niet om het te bezitten, maar om er ruimte voor te zijn.
Opdat liefde – de keerzijde van verdriet –
wortel kan schieten, kan groeien.

Ondertussen wordt mijn hoofd steeds leger.
De stilte voelt weldadig aan.
Het hele idee dat ik hier was voor inspiratie, valt weg.
Er hoeft niets te komen.
Ik ben de stilte.
Af en toe dwarrelt er nog een gedachte voorbij.
De mind haakt af, ik hoor een snurkje.

Met diepe dank aan Joshka van der Linden,
die deze ervaring mogelijk maakt (met haar bezielde pianospel).
De mantra is inmiddels kind aan huis bij me geworden.
Ik koester haar.

STAAN!
Een BN'er zit in dezelfde strandtent. We zien hem en fluisteren zijn naam. Als ik met mijn kleinzoon op de arm rondloop, stapt hij op me af. “Wat een goeie baby”, zegt hij enthousiast. We hebben een mooi gesprek over de zegeningen van het grootouderschap. Ik voel me zo trots als een pauw.
Om de jonge ouders wat te ontlasten, zijn we met plezier meegereisd naar Oerol op Terschelling. De grootouders brengen tijd door met hun kleinzoon van zeven maanden; de ouders kunnen eindelijk weer eens écht samen zijn.

Als ik op de kleinzoon heb gepast, kost het altijd wat tijd om los te komen van deze stralende ziel. Nu, in het gezamenlijke huisje, lukt dat helemaal niet. De eerste nacht is onrustig. De ouders handelen en dommelen dan zo snel mogelijk weer verder. Maar ik lig -verkeerd verbonden- te wachten en te waken. De nacht is lang. Ik stoor mij aan mezelf, aan de vasthouder met die overtrokken verantwoordelijkheidszin. Ondanks talloze kalmerende ademhalingsoefeningen word ik uitgewrongen wakker na een paar uur slaap. Hier valt nog veel te leren!

De kleinzoon tijgert al bij het ochtendgloren door de kamer en heeft een nieuw doel: STAAN! Als een oud mannetje hijst hij zich kreunend omhoog aan alles wat steun biedt. Wat daarna komt? Dat laat hij even zitten. Dus valt hij om, of grijpt hij handen van een volwassene. Ter afwisseling proeft hij, op zijn buik, het klittenband van een sandaal, het wieltje van zijn eigen buggy, of het materiaal van een loshangend gespje. Maar al snel volgt weer het belangrijke verheffen. Niets houdt hem er van af. Nou vermoeien al die indrukken zeer. Na luidkeels protest geeft hij zich af en toe over aan een slaapje.

Hij is de ideale representant van de (nieuwe) mensheid. Wij moeten ook leren stáán. Niet voor het uiterlijke maar voor het innerlijke. Opstaan voor bewustzijn, voor liefde, voor heelheid, voor vrede. En vooral: wakker blijven. We mogen ons niet meer in slaap laten sussen door de fluisteringen van macht, angst en niet verbonden zijn.

Kudde
In de Triceratopszaal zitten twee mannen te tekenen. Ik begin een praatje.
“Lukt het een beetje?” vraag ik luchtig.
“Nou,” zegt de een, “het is best lastig om de details goed te krijgen.”
De ander glimlacht. Hij vertelt dat ze broers zijn. Al vijf dagen fietsen ze vanuit Den Haag naar Naturalis om hier te komen tekenen. De oudste ondergaat een meerdaagse behandeling tegen kanker in het ziekenhuis. Hij doet alsof het niets voorstelt, maar in de ogen van zijn broer zie ik hoe spannend deze tijd eigenlijk is.

“Mag ik zien wat jullie nog meer gemaakt hebben?”
Ze slaan hun schetsboeken open en bladeren langzaam door de pagina’s. Twee werelden ontvouwen zich.
De ene broer is sterk in vorm en detail, zijn hand trefzeker, zijn werk gecontroleerd. Bij de ander voel ik een worsteling om binnen de lijntjes te blijven. Er borrelt een onstuimige energie door het papier.
Als ik dat benoem, komen we als vanzelf te spreken over hun totaal verschillende karakters, en hoe die zich weerspiegelen in hun levenspad.

Intussen is er een kringetje mensen om hen heen ontstaan. Een kleine kudde, gevormd uit oprechte belangstelling. Ze staan met de rug naar de opgezette Triceratopsen, de andere kudde in de zaal. Die verdraagt het groots.
Dat de aandacht nu verschuift naar menselijke verhalen, maakt deze ruimte alleen maar rijker.
Er is verwondering — niet alleen voor fossiele botten, maar ook voor wat leeft.

foto: Naturalis

DE (INNERLIJKE) WANDELTRAINER
Met het zicht op een wandelreis in Wales deze zomer, ben ik begonnen met een online wandeltraining. De trainer geeft schema’s, tips en stimuleert mij vanuit een online omgeving. Ik train buiten in het echt.

Niets is zo louterend voor lichaam en geest wanneer je de ene voet voor de ander zet. Het hier en nu wandelt met je mee, repeterende gedachten verstommen en het gevoel gaat steeds meer de gelukskant op.

Nou zit het innerlijk landschap daarentegen mij nogal eens op de hielen.
Dan strompel ik er rond met loodzware rugzak, langs onontgonnen paden met een in nevelen gehulde bewegwijzering.
Vaak loop ik zelf liever niet mee en blijf ik bij het beginpunt op de kaart turen. Bij terugkomst vermijd ik elk contact met de binnen-wandelaar.

Er worden online heel wat innerlijke reizen aangeboden. Vaak zal dat tot transformatie of magie leiden, aldus de aanbieder. Het pad moet dan wel met zevenmijlslaarzen betreden worden!
Mijn ervaring als mens en therapeut is dat we meestal slechts een millimetertje beteren. En dat dat dan toch baanbrekend kan zijn.

Veel belangrijker is het veelvuldig in je innerlijk landschap te vertoeven. Daar heb je je hele aardse leven de tijd voor. Je ziel is daarbij je innerlijke wandeltrainer. Die bemoedigt je in je aanwezigheid aldaar en maant je tot pas op de plaats maken, juist als je dat persoonlijk liever niet doet. Ze toont je aanlokkelijke vergezichten en maakt je lichtvoetig. Zo leer je je binnenwereld steeds beter kennen en dat geheel(de) geeft een diepe voldoening.

VERDICHTING
Er drijven balken in haar levensstroom. Ze bestaan uit te lang gedachte woorden, weggedrukte gevoelens en voorwaarts mars tendensen.
Gericht zijn op de buitenwereld, goed willen doen heeft een ijzeren discipline. Alle heil naar het bewustzijn! Het klontert haar veld in, het verdicht de ruimte.
De persoon voegt zich nederig en vergeet wat zij nodig heeft.
Ze prevelt alle taken van dienstbaarheid als een mantra. In de kleine spanne van weggedrukte tijd probeert zij zichzelf te zijn.
Alles lijkt even belangrijk.

Ze lijkt zo goed in zelfzorg. Maar het blijkt discipline vanuit de harde hand.
In verbeelding omhelst zij haar jongvolwassen zelf. Elke keer raakt haar dit diep. Ze is gewond geraakt, ooit. En alle therapie- en healingsessies zijn doekjes voor het bloeden.

Wat kan zij doen? Zij tilt de wortels onder haar voeten op en plant daar haar gewonde hart. Dat is alles. Het verlicht haar. Zij wordt de lotus.

Artist: Cris Santa Maria

K WENS JULLIE EEN HELE MOOIE MIDDENWEG!
Daar wil ik op lopen in 2025 (niet te verwarren met middelmatigheid). Het pad dat zich tussen voors en tegens uitstrekt. Dat stilte herbergt en liefde ontvouwt. Ik wil mij er nog meer op gaan begeven. Met mijn adem als meewind en mijn ziel als wegbereider. Op weg naar een betere wereld.

Vorig jaar schreef ik dit en het is nog steeds zeer van belang. Maar ik heb ook haast gekregen. Naast het ontdekken van je ware zelf, het helen van je persoon en het midden betrachten wordt het steeds belangrijker om lichtdraden te trekken zodat we een vangnet maken onder onze werkelijkheid (die nu uit louter losse eindjes bestaat). Hoe we dat gaan doen? Daar kom ik volgend jaar op terug.

'Middle way' van Autumn Skye ART

ALL IS WELL
Er komt een vrouw op een holletje naar de kassa waar ik zit. Ik heb haar een paar jaar niet gezien. Zij bezoekt het museum zeer regelmatig met haar begeleider. Ooit is zij op mij ‘gevallen’. Dat betekende dat ik overstelpt werd met haar liefde en genegenheid, beide verpakt in grote levenslust. Dat betekende ook dat er altijd geknuffeld werd, ongeacht waar ik was. Dus dan moest de rij met mensen die hun ticket wilden laten scannen maar even wachten.

Ik ben een paar jaar weg geweest bij Naturalis maar mag er nu weer naar hartenlust werken. Zij roept mijn naam en aait mijn armen. Mijn hart springt open! ‘Je bent zo lang weggeweest’, roept ze. ‘Maar ik ben weer terug’, zeg ik met hetzelfde volume.
Het moet een wonderlijk gezicht zijn: een publieksbegeleider en een bezoeker houden elkaars handen innig vast en roepen luid en enthousiast dingen tegen elkaar. 'Waar is je begeleider?’ vraag ik haar. ‘Ik kan hier ook alleen naar toe’, zegt ze. ‘En ik ben voor jou dinosaurussen op een steen aan het schilderen’.

Een week later krijg ik van een collega een zakje met drie beschilderde stenen. Mijn lieve vriendin was er weer, en wilde vooral even benadrukken dat zij nu mét begeleider was. Op een van de stenen staat een prachtige langnek, fijntjes getekend. Het is mijn favoriete dino. Op de achterkant heeft ze geschreven: ‘all is well’.
Het raakt mij. Want alles is goed, diep in ons.

HARMONIE
Ergens in Drenthe lig ik in een yurt met anderen een breathing concert te ervaren. Het knusse omhulsel van de tent biedt veiligheid. De regen klettert op het doek. De muziek is hypnotiserend, de herhalende thema’s bespoedigen de afreis naar mijn zielsenergie.
Ik grond en grond Moeder Aarde in. Mijn hele wervelkolom verbindt zich met haar. En dan begint mij iets op te vallen: er is louter harmonie in die diepe gronding! De hele bodem is doordrenkt van zachte, bij elkaar passende frequenties. Je zou toch verwachten dat in deze wereld vol schurende gebeurtenissen de dissonant voorop staat. Ik voel me bij elke ademhaling blijer worden. Moeder Aarde is ons weer eens vooruitgesneld!

We lopen als mensheid op platgetreden paden. De zoveelste gang doet het pad nog verder uithollen. De ondergrond slijt, er komen kuilen door overmatig gebruik. We struikelen en lopen met kapotte knieën toch door. De traagheid is onze metgezel. We lijken maar niet te gaan deugen, ogenschijnlijk tenminste.

Ik wieg mijn kersverse kleinzoon. Eerst sputtert hij nog wat maar langzaamaan zinkt ie weg in de armen van de vrouw, die hem zó graag liefde en zachtheid wil geven. Hij ontspant steeds meer. Harmonie voegt zich in en om ons heen. Het is een natuurlijke staat.

Moeder Aarde glimlacht in mij. “Het kan”, fluistert zij.
Zij is al lang klaar voor een nieuwe werkelijkheid.

Artist: unknown

Op zaterdagavond 23 november organiseren Martine van en Breathe into your Heart en ik weer een prachtig event. Bereid jezelf voor op een reis diep naar binnen en laat je onderdompelen in de helende frequenties van sacred cacao en breathwork.

We starten deze avond met een cacao ceremonie. Dit zachte én krachtige plantmedicijn nodigt je uit om contact te maken met je diepste wezen en de kern van je hart. Het ontgift je lichaam en je ziel en geeft je immuunsysteem een enorme boost. Het is volkomen veilig en heeft geen hallucinogeen effect.

Met Mama Cacao in ons hart vervolgen wij de reis naar binnen via een ademsessie in combinatie met prachtige chakra ondersteunende muziek.

Wat houdt ademwerk oftewel breathwork in? Tijdens een breathwork sessie ademen we in een bepaald ritme. Hierdoor wordt ons systeem volgepompt met zuurstof en dit zorgt ten eerste voor fysieke sensaties als tintelingen in het lijf. Door een tijd lang op deze manier te ademen, komt ons lijf in een diepe staat van Zijn en kan ons lijf opgeslagen trauma of mentale, fysieke en emotionele blokkades zoals angst, depressie, verdriet en woede los laten. Hierdoor komt er ruimte voor gevoelens van openheid, liefde, vrede, dankbaarheid, duidelijkheid en een diepe verbinding met jeZELF en alles om je heen.

Na de sessie is er alle tijd om te landen en eventueel je ervaring te delen tijdens een kopje thee en iets lekkers. Rond 22:00 uur verlaat je de studio.

Spreekt bovenstaande informatie je aan en wil je erbij zijn 23 november? Stuur dan een berichtje en we nemen contact met je op.

❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥

Artist: Unknown.

Op zondagochtend 7 juli organiseren Martine van Breathe into your Heart en ik weer een prachtig event. Bereid jezelf voor op een reis diep naar binnen en laat je onderdompelen in de helende frequenties van sacred cacao en breathwork.

We starten deze ochtend met een cacao ceremonie. Dit zachte én krachtige plantmedicijn nodigt je uit om contact te maken met je diepste wezen en de kern van je hart. Het ontgift je lichaam en je ziel en geeft je immuunsysteem een enorme boost. Het is volkomen veilig en heeft geen hallucinogeen effect.

Met Mama Cacao in ons hart vervolgen wij de reis naar binnen via een ademsessie in combinatie met prachtige chakra ondersteunende muziek.

Wat houdt ademwerk oftewel breathwork in? Tijdens een Breathwork sessie ademen we in een bepaald ritme. Hierdoor wordt ons systeem volgepompt met zuurstof en dit zorgt ten eerste voor fysieke sensaties als tintelingen in het lijf. Door een tijd lang op deze manier te ademen, komt ons lijf in een diepe staat van Zijn en kan ons lijf opgeslagen trauma of mentale, fysieke en emotionele blokkades zoals angst, depressie, verdriet en woede los laten. Hierdoor komt er ruimte voor gevoelens van openheid, liefde, vrede, dankbaarheid, duidelijkheid en een diepe verbinding met jeZELF en alles om je heen.

Na de sessie is er alle tijd om te landen en eventueel je ervaring te delen tijdens een kopje thee en iets lekkers. Rond 12:30 uur verlaat je de studio.

Spreekt bovenstaande informatie je aan en wil je erbij zijn 7 juli? Stuur dan een berichtje en we nemen contact met je op.

🌬️🤍

Artist: Unknown.

EEN KIESKEURIG HUIS TE KOOP
Zorgde kosmische meewind voor een woning in Leiden, het wonderschone stulpje in Heerenveen laat zich minder makkelijk van de hand doen. Ook al staan hier de reeën ‘s ochtends op 20 meter afstand, speuren ooievaars in het gras naar lekkere hapjes en is het Friese leven goed. En ook al zag ik
in mijn dromen de nieuwe bewoners.

Maar in de trage 3d werkelijkheid gaat het stroef. Er zijn nog niet veel bezichtigingen. De persoonlijke aanpak bleek niet te werken. Het vooraf poetsen, hoop koesteren, teleurstelling ervaren, vond ik zwaar. Zó lukte het dus niet.
Wat ook niet lukte was het (goedschiks of kwaadschiks) losmaken van het huis, onze energie eruit trekken, dankbaarheid tonen, hoog en laag springen en wat dies meer zij. Ondertussen werd mijn geestelijke begeleiding deze onbewuste aanpak wel een beetje zat.
Zo liep in een droom zelfs mijn overleden schoonmoeder -met koptelefoon op- in zeer stevige pas voorbij. Zij liet mij fijntjes weten dat ik mij moest afsluiten voor het aardse en dóór moet lopen op mijn zielspad van vertrouwen en flow. Ook als het om het verkopen van huizen gaat. De boodschap werd steeds duidelijker.

Ik vroeg een energetisch huizenexpert om te kijken naar mijn situatie. Was er nog iets of iemand in het huis dat/die de verkoop tegenhield, misschien oude energieën van anderen of van ons?

Tot mijn grote verbazing bleek dat het huis ons niet wilde laten gaan!

En ik snapte het direct. We hebben hier een zeer grote reikwijdte aan trillingsfrequenties ervaren: van himmelhoch jauchzend zum Tode betrübt en alles daar tussenin. Wat een aanlokkelijke bewoners(!) Het is te levendig. Wat heerlijk om dat te mogen omhullen als vorm;) Geen wonder dat het huis ons niet wil laten gaan!
Ik leerde dat ik met het huis moet gaan samenwerken. Dat in afstemming de nieuwe bewoners gevonden worden. Het huis en ik willen hetzelfde: levenslustige, bewuste mensen die niet bang zijn om van alles te ervaren. En in mijn stoutste droom, beginnen ze in de achtertuin van bijna 100 meter een heuse permacultuur.
Ik gun dit mijn huisje zo.

Als ik binnenstap, roep ik altijd ‘hallo huisje!’ Nu zeg ik ‘daag huisje.’
Hieronder de link. Delen ( met verhaal) is fijn.🧡

Huis te koop: Zestienroeden 35 8448 GR Heerenveen [funda] Sfeervolle en verrassende woning op een mooie plek! Geniet van vrij uitzicht over de weilanden en op een royaal perceel van 940 m2. Gelegen aan de rand van Heerenveen, aan de Zestienroeden, biedt deze woning niet alleen rust en ruimte, maar ook snelle toegang tot diverse voorzieningen en een gemakke...