Irma Wagenvoort - afscheidsbegeleiding

15/09/2026

Soms zit een heel leven in iets kleins.

In een lied dat ineens weer klinkt.
In een geur die je terugbrengt naar vroeger.
In een uitspraak die iemand altijd deed.
In een gewoonte waarvan je pas na het afscheid merkt hoeveel betekenis erin zat.

Juist die kleine dingen vertellen vaak wie iemand werkelijk was.

En misschien is dat ook wat herinneren is:
niet alleen terugdenken aan een leven,
maar iemand steeds opnieuw even tegenkomen
in alles wat is gebleven.

Welke kleine herinnering brengt jou meteen terug naar iemand die je mist?

29/08/2026

Dit gedicht kreeg een plek op mijn vernieuwde website.

Het zegt veel over hoe ik naar de laatste tijd van een mensenleven kijk: met aandacht voor nabijheid, voor wat nog gezegd wil worden en voor wat in liefde mag worden meegenomen.

Als het leven stiller wordt

Als het leven stiller wordt
en de dagen zachter gaan
mag er ruimte zijn
voor wat nog gezegd wil worden

Voor een hand op een hand
een blik die genoeg vertelt
een woord van liefde
dat lang bewaard zal blijven

Soms is het grootste gebaar
niet meer dan blijven

Aanwezig zijn
Luisteren
Samen ademen in de tijd die er nog is

In die nabijheid
kan rust komen

Voor wie los moet laten
en voor wie verder moet

Niet alles hoeft af te zijn

Maar wat met liefde wordt gezien
mag zacht worden meegenomen

In het hart
in de herinnering
in alles wat blijft

Irma

Naast het spreken bij uitvaarten begeleid ik nu ook families bij het vormgeven van de hele uitvaart.

Op mijn vernieuwde website vertel ik daar meer over.

www.irmawagenvoort.nl

14/08/2026

Soms kan het fijn zijn om alvast even stil te staan bij later.

Wat vind jij belangrijk voor je eigen afscheid? Welke sfeer past bij jou, welke muziek, welke woorden, welke kleine dingen mogen niet ontbreken?

In mijn afscheidswensenboekje kun je daar stap voor stap over nadenken. Je hoeft niet alles meteen te weten of in te vullen. Soms is alleen het opschrijven van een paar gedachten al genoeg om wat rust te geven. Voor jezelf én voor de mensen om je heen.

Wil je graag zo’n boekje ontvangen? Je kunt er gewoon eentje bij mij aanvragen. Ik vind het vooral belangrijk dat het je helpt om op jouw manier na te denken over later.
>> Update; de vraag is op dit moment zo groot, dat ik er eerst weer een aantal laat drukken.
App me gerust jouw mailadres, dan zet ik een versie voor je op de mail.

📞 06 81188290
✉️ [email protected]

En als je merkt dat sommige vragen lastig zijn: ook dan denk ik graag met je mee.

05/08/2026

Ik zat naast haar.

De kamer was stil,
maar niet leeg.

Op het kastje stonden foto’s
van een leven vol mensen,
momenten en verhalen.

Ze keek ernaar
en zei zacht:

“Als ik terugkijk,
was het eigenlijk goed.”

Niet alles was gemakkelijk geweest.
Er waren zorgen, verliezen
en dingen die anders waren gelopen
dan ze had gehoopt.

Maar er was ook liefde.
Er waren armen die haar hadden gedragen,
handen die zij zelf had vastgehouden
en herinneringen die nog altijd
een glimlach brachten.

Misschien is dat wel
de balans van een leven.

Niet dat alles goed is gegaan,
maar dat er, tussen alles door,
genoeg was om dankbaar voor te zijn.

Ik zat naast haar.

Ik hoefde niets op te lossen.
Alleen te luisteren
naar een leven dat langzaam
mocht worden neergelegd.

Irma Wagenvoort

23/07/2026

28 juli ben je weer welkom bij het rouwcafé. In Eefde dit keer, café de Buizerd in het Hart.

Iedereen om je heen gaat door, het leven zelf ook wel. En je merkt het gemis vaak, in grote momenten, maar misschien wel het meest in die kleine alledaagse dingen.

Het kan fijn zijn om af en toe bewust stil te staan bij wat dit met je doet, hoe je hiermee verder leeft.
Dat kan deze avond. Samen met anderen die weten hoe dit is, dus je hoeft niet veel uit te leggen. En het mag er allemaal zijn, gewoon zoals het is. Open, waardevolle gesprekken.

Welkom!

14/07/2026

UITVAARTBEGELEIDING

MET AANDACHT VOOR LEVEN, AFSCHEID EN HERINNERING

Soms groeit een nieuwe stap al lange tijd met je mee.

Al jaren mag ik luisteren naar levensverhalen. Woorden geven aan wie iemand was. Families begeleiden in verdriet, in de laatste levensfase en rondom het afscheid.

Onlangs heb ik mijn opleiding tot uitvaartbegeleidster afgerond. Daarmee ben ik klaar voor een nieuwe stap in mijn werk: vanaf nu begeleid ik families ook bij alles wat er rondom een uitvaart nodig is.

Omdat mijn werk inmiddels meer omvat dan alleen het begeleiden van een uitvaart, past het woord afscheidsbegeleidster voor mij steeds beter. Het vertelt over de volle breedte van mijn werk: nabij zijn in de laatste levensfase, spreken bij een afscheid, begeleiden bij rouw en verlies en nu ook het verzorgen van de uitvaart zelf.

Vanaf het moment van overlijden loop ik met een familie mee. Ik denk mee, regel wat nodig is en houd het overzicht. Maar bovenal wil ik ruimte maken voor een afscheid dat past bij degene die is overleden en bij de mensen die achterblijven.

Een uitvaart gaat voor mij niet alleen over alles wat geregeld moet worden. Het gaat ook over herinneringen, liefde en gemis. Over woorden die gezegd mogen worden. Over kleine gebaren die veel betekenen. En over afscheid nemen op een manier waarin iemand werkelijk herkenbaar blijft.

Deze week staat hierover ook een artikel in de Berkelbode. Een mooi moment om deze nieuwe stap met jullie te delen.

Mijn vernieuwde website is nog in de maak. Maar, ik ben natuurlijk gewoon telefonisch bereikbaar voor vragen, een kennismaking of wanneer mijn begeleiding nodig is.

Met dezelfde rust, aandacht en nabijheid als altijd.
Maar nu van het eerste moment tot en met het afscheid.

Irma Wagenvoort Afscheidsbegeleiding

Uitvaartbegeleiding met aandacht voor leven, afscheid en herinnering

☎️ 06 81188290
✉️ [email protected]

📷 Stefan Baks

09/07/2026

Van de week mocht ik voorgaan bij het afscheid van mevrouw …

Al in de periode dat zij wist dat ze ongeneeslijk ziek was, mocht ik bij haar komen. We spraken over haar levenseinde. Over wat haar bezighield. Over wat ze belangrijk vond. En ook over hoe zij haar afscheid vorm wilde geven.

Zij had daarin de regie.

En die regie bracht zoveel meer dan alleen duidelijkheid over praktische keuzes. Het bracht rust. Richting. Een afscheid dat bij haar paste.

Maar misschien nog wel meer dan dat: het bracht een overpeinzing over haar leven.

Want ik mocht haar levensverhaal schrijven terwijl zij er zelf nog was. Ik mocht haar de woorden van haar leven vertellen, zodat zij die woorden ook zelf nog kon horen. Woorden over liefde, betekenis, kracht, kwetsbaarheid en alles wat zij had gegeven.

Een afscheid is zoveel meer dan wat er geregeld moet worden.
Het gaat niet alleen over bloemen, muziek, kaarten en tijden.
Het gaat ook over afronden.
Over terugkijken.
Over benoemen wat van waarde was.
Over het voltooien van een leven, ook wanneer dat leven nog lang niet klaar voelt.

In het programma *Over Mijn Lijk* zagen we hoe Madelief haar eigen afscheid bij leven vormgaf. Een prematie noemde zij het. Een woord dat misschien nog nieuw klinkt, maar raakt aan iets heel ouds en menselijks: zeggen wat gezegd mag worden, nu het nog gehoord kan worden.

Wat mij betreft mag daar meer ruimte voor komen.
Niet groots, niet ingewikkeld, niet omdat het móet.

Maar omdat woorden bij leven soms nog iets kunnen brengen.
Rust.
Erkenning.
Liefde.

En misschien ook dit:
dat afscheid nemen niet pas begint bij sterven,
maar soms al voorzichtig begint
waar mensen samen durven spreken
over wat het leven heeft betekend

07/06/2026

Dit weekend sprak ik iemand die mijn berichten hier op Facebook leest. We raakten erover in gesprek. Over inspiratie. Over wat je bij een ander kunt aanraken. Over wat er van binnen gaat borrelen wanneer woorden ergens landen.

En terwijl we praatten, kwamen we samen tot een mooie gedachte:

Inspiratie groeit daar waar het ruimte krijgt.
Niet altijd in het volle leven.
Niet altijd tussen alle geluiden, afspraken en haast door.

Maar vaak juist in de stilte.
In een moment van overdenking.

In de ruimte om je heen en misschien nog wel meer: in de ruimte ín jezelf.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om stil te worden.
Ruimte om iets te laten ontstaan wat zich niet laat afdwingen.

Misschien geldt dat ook wel voor verdriet.
Voor verlies.
Voor herstel.

Niet omdat verdriet zomaar verdwijnt.
Niet omdat gemis ooit helemaal ophoudt te bestaan.
Maar omdat er, als het de ruimte krijgt, iets naast kan groeien.

Een zachtere adem.
Een herinnering die minder scherp snijdt.
Een draadje licht tussen alles wat donker was.
Een manier om verdriet niet weg te duwen, maar langzaam te verweven met het leven dat doorgaat.

Inspiratie is misschien wel de adem van de geest.
Iets wat komt wanneer we even niet hoeven.
Wanneer we luisteren.
Wanneer we open durven zijn voor wat zich aandient.
En soms begint dat heel klein.

Met een gesprek.
Met een zin.
Met iemand die zegt: jouw woorden doen iets met mij.
Dan groeit er iets.
Omdat het ruimte krijgt.

Irma Wagenvoort

26/05/2026

Onze Schotse Hooglanders, Mina en Toos, zoeken met deze warmte rustig de schaduw op.

Dicht bij elkaar.
Geen haast.
Alsof ze precies weten wat nodig is.

Ik moet dan denken aan rouw..

Want ook mensen zoeken, wanneer het leven zwaar wordt, een plek waar de zon even minder fel is.
Een plek van rust.
Van stilte.
Van iemand die gewoon even naast je blijft staan.

Rouwen is niet altijd alleen verdriet.
Soms is het ook schuilen.
Ademhalen.
Wachten tot je hart langzaam weer wat gewend raakt aan het licht.

En misschien lijken we daarin wel meer op de natuur dan we denken.

Want, net als Mina en Toos weten ook wij: je hoeft niet altijd sterk te zijn in de volle zon.

Soms mag je gewoon even in de schaduw staan.

Irma Wagenvoort

10/05/2026