Ans Eikelboom-Espeldoorn Uitvaartspreker Schrijver levensverhalen

24/11/2024

De stilte spreekt
Wij noemen hun namen
en de stilte spreekt
van afscheid: de tijd
die harten breekt

Wij noemen hun namen
en de stilte spreekt
van verlangen in ons
dat verder reikt

de hoop op weerzien
die niet zwijgt

Voorbij de horizon
buiten ons zicht
De stilte spreekt van
ergens licht

In eeuwige Liefde
die ons overstijgt
zijn zij niet ver
maar heel dichtbij

In ons hart een glimp
van eeuwigheid

Catharina de Riet - Neven

💖

29/07/2023

Als je zelf geen woorden vinden kan…
De wereld staat voor even stil als degene overlijdt van wie je houdt. Je hebt geen woorden voor je verdriet. Geen woorden voor alle herinneringen die er zijn. Geen woorden om al die herinneringen om te vormen tot een afscheidsverhaal. Maar op deze momenten wil je juist al je herinneringen delen met anderen. De mooie en de minder mooie herinneringen.
De vreugdevolle en de verdrietige momenten.

Als je daar zelf geen woorden voor vinden kan, ben ik er om die zorg van je over te nemen.

Neem daarvoor gerust contact met me op. Dat mag via de mail: [email protected] of via telefoonnummer 06 25057139

ANS EIKELBOOM-ESPELDOORN UITVAARTSPREKER &SCHRIJVER VAN LEVENSVERHALEN Als je zelf geen woorden vinden kan… Als je zelf geen woorden vinden kan… De wereld staat voor even stil als degene overlijdt van wie je houdt. Je hebt geen woorden voor je verdriet. Geen woorden voor alle herinneringen die e...

18/06/2023

Vaderdag

Ik kijk naar het kleine meisje met de zwarte vlechtjes, mijn kleine ik, en vraag haar: kun je me wat herinneringen geven? Want ik heb er zó weinig; herinneringen. Vooral die aan mijn vader. Ik kan me mijn herinneringen niet herinneren. De kleine én de grote niet.
Ze kijkt me onzeker aan en doet een poging. Weet je nog, zegt ze: het heerlijke brood en de geurende appeltaart die mijn vader bakte, want hij was tenslotte een bakkerszoon, de parkieten die we in huis hadden en waar mijn zussen doodsbang voor waren als ze weer eens ontsnapt waren. De vakanties in de mooiste tent van de hele camping. Mijn vriendje de kikker die ik daar hield als huisdier en mijn verdriet omdat ik hem niet mee mocht nemen naar huis. De iglo die ik in de winter samen met mijn broer bouwde. Samen vissen vangen in het Zwarte Water. Het litteken wat ik opliep toen mijn been achter een spijker bleef haken. Het pink in pink lopen met mijn vader tijdens een bezoekje aan Rotterdam. Dan blijft ze stil: ik heb er niet meer. Dat is het zo'n beetje.
Ik probeer aan te dringen: 'vertel me nog meer, toe!'. Ik wil zó graag weten waar ze mee speelde, hoe ze op school was, welke vriendjes en vriendinnetjes ze het leukste of het stomste vond. Wanneer ze blij was of verdrietig of bang of boos.
..en vooral hoe ze zich voelde toen ze haar vader verloor...

Ze huilt zachtjes; ik kan het me ook niet meer herinneren, zegt ze.
Ik sla mijn armen om haar heen en troost haar. 'Het geeft niet kleintje. We houden ons vast aan elkaar en aan de kleine herinneringen die we samen nog hebben'.

15/06/2023

Vandaag mogen spreken in een dienst in het uitvaartcentrum in Nijverdal. Wat een fraai uitvaartcentrum en wat een warm welkom. Mede daardoor was het een mooi afscheid voor de familie. Het maakt het afscheid niet makkelijker maar de familie krijgt wel het gevoel dat mensen hun best doen om er een mooi afscheid van te maken. Fijn dat ik daar ook mijn steentje aan bij heb kunnen dragen. Wat een mooi beroep heb ik toch...