31/05/2022
IETS MET EEN DOEL EEN DROOM EEN DEADLINE, TELEURSTELLING EN TROTS!
Stel jij ook weleens doelen? Probeer je dan uit alle macht de deadline te halen? Ga je daarbij over al je eigen grenzen? Mag het ook wat minder en kan je dan ook TROTS zijn?
Bekijk het eens vanaf de andere kant! Wat heb ik nodig om mijn doel te halen? Tot hoever wil ik hierin gaan? En wanneer kan ik trots zijn op het behaalde resultaat?!
Bovenstaande vragen zijn ook voor mij herkenbare vragen. Inmiddels heb ik daar een balans in gevonden waardoor ik niet meer over mijn grenzen probeer te gaan.
Zo heb ik al jaren een droom. De 5 kilometer lopen tijdens de IJsselsteinloop. Een droom die ik jaren geleden had opgegeven. Door constante pijn in mijn benen was sporten soms niet eens mogelijk er waren zelf periodes dat ik veel moeite had met een trap oplopen. Na jaren niet weten wat er aan de hand was kreeg ik te horen dat ik de chronische ziekte Lipoedeem heb. (Lipoedeem is een chronische aandoening waarbij er sprake is van onevenredige, pijnlijke vet- en vochtophoping in met name de bovenbenen, heupen, knieën en soms ook in de armen. Het is een niet te genezen ziekte.)
In die periode had mijn ziekte mij in zijn greep. Inmiddels een aantal jaren verder en heel wat processen doorlopen kan ik zeggen dat ik de grip nu heb over mijn ziekte. Sterker nog, waar ik tot een paar jaar geleden dacht dat ik niet zou kunnen hardlopen, ben ik dit jaar gestart met hardlopen. Wat een super gevoel is dat. En dan komt de droom weer langs. Zal ik dan toch een keer de IJsselstein loop kunnen lopen? Van mijn droom een doel gemaakt en van start gegaan met een opbouwschema. Fijne kilometers in de benen, met de deadline steeds dichterbij komend (zaterdag 4 juni). Mijn doel heb ik gehaald. Ik loop weer hard, mijn droom kan ik helaas nog niet laten uitkomen, de deadline komt voor nu te vroeg. Misschien een andere keer. Waar ik vroeger vol over mijn eigen grenzen ging en steeds maar weer door ging, niet luisterde naar wat dat lichaam aangaf doe ik dat nu niet meer. Ik luister naar wat mijn lichaam mij te vertellen heeft en die geeft aan, voor nu is het even genoeg. Lastig? Ja, zeker. Een teleurstelling alom, maar nu ik dat een plaats heb kunnen geven overheerst eigenlijk vooral TROTS. TROTS dat ik zover ben gekomen, TROTS op wat mijn lichaam nu allemaal aankan en TROTS op hetgeen ik bereikt heb!
Wanneer ben jij voor het laatst TROTS geweest op jezelf!?