Reflect-Ing

25/02/2025

22/01/2025

De muren die we ooit om onszelf heen hebben gebouwd om ons de veiligheid te bieden die nodig was om te kunnen overleven, zijn dezelfde muren waar we later weer doorheen hebben te breken.

Het hele construct van gedachten en overtuigingen creëert een veilige plek om tot bloei te komen. Maar daar stopt het niet.

Vervolgens hebben we ons een weg te banen door deze wirwar aan concepten die eerst zo logisch leken, maar die nu onze groei en bestemming vooral lijken te belemmeren.

En hoewel dat een frustrerend, pijnlijk en soms tergend langzaam proces kan zijn is het precies dat wat we nodig hebben.

Het vastlopen, verstrikt raken, zoeken, vinden en weer kwijt zijn creëert voor ieder zijn eigen en unieke pad. Door deze ervaringen wordt je oorspronkelijke potentie steeds meer zichtbaar en kun je worden wie je bedoeld bent om te zijn.

Het is tegelijkertijd een eenzaam pad. Niemand kan je vertellen welke route je hebt te nemen. Je hebt steeds weer je eigen gecreëerde web van overtuigingen en concepten aan te kijken, erin te duiken en er doorheen te bewegen.

Dat is de weg waarlangs je jouw unieke talenten volledig tot expressie kunt brengen. Een pijnlijk pad, maar de beloning is groot.

De eenzaamheid en de pijn kan zo heftig zijn dat afleiding en verleiding een makkelijke uitweg lijken. Het geeft op korte termijn voldoening, maar zal uiteindelijk nooit vervullend zijn.

En het is precies de leegte die dan ontstaat welke ons weer terugtrekt het moeras in, via welke weg we opnieuw de kans krijgen om onze innerlijke kracht ten volle te kunnen leven.

05/04/2024

❤️❤️❤️

Aan de vrouw die langzaam vervaagt.
De vrouw die niet meer sprankelt.
Zichzelf niet meer is.
Bijna vergeten is wie ze is...

Omdat er zoveel van haar wordt gevraagd.
En ze zoveel wil geven.

Dit is voor jou.
Om je eraan te herinneren dat je niet alles kunt zijn voor iedereen.
Dat niet iedereen jou aardig hoeft te vinden.
Dat je goed bent zoals je bent.

Dit is voor jou.
Zodat je weet dat je het waard bent om van gehouden te worden.
Ook als je voor jezelf kiest.
Juist als je voor jezelf kiest!

Want als je goed zorgt voor jezelf.
Ben je een voorbeeld voor anderen.

Dus stop met jezelf voorbij lopen.
Luister naar je verlangens.
Ga doen wat jou gelukkig maakt.
Zodat dat vuurtje weer gaat branden.

Diep van binnen zit het er nog.
Dat vlammetje.
Die levensvreugde.
Je hoeft het alleen nieuw leven in te blazen.
Margo Beentjes

01/11/2023

We zijn allemaal geboren dankzij onze ouders en waardoor zij dus onze ouders zijn geworden. We geven dus het leven aan onze kinderen en kinderen ‘maken’ ons daarmee ouders. Zo hebben we zelf ook 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗸𝗿𝗲𝗴𝗲𝗻 en 𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗱𝗼𝗼𝗿💞.

Dit gaat al generaties lang zo. Het is eigenlijk heel wonderlijk om hier even bij stil te staan hoe eenvoudig dit gezegd is, maar eigenlijk hoeveel eeuwen dit al zo gaat en hoe bijzonder dit dus eigenlijk is. We geven namelijk niet alleen het leven door maar ook alles wat hiermee samenhangt.

In mijn nieuwste artikel wil ik je uitleggen hoe de onderlinge verhoudingen tussen kinderen en ouders ontstaan en hoe je kinderen jou leren opvoeden👨‍👩‍👧.

🤍 - Lees het nu en ontdek de onderlinge verhoudingen tussen kinderen en ouders: https://nicolederks.nl/kinderen-en-ouders-de-onderlinge-verhoudingen/

Laat me weten wat je ervan vindt!

12/10/2023

Hoe open, vredig en liefdevol jij ook probeert te zijn, toch kunnen mensen je maar even diep ontmoeten als ze zichzelf hebben ontmoet. Matt Kahn

30/09/2023

💞

Stoppen met opvoeden????

Laatst zei iemand me: "Ja maar Rian, stoppen met opvoeding dat kan toch niet?" En nee, natuurlijk heeft ze daar gedeeltelijk gelijk in. Althans als we het over de reguliere opvoeding hebben. Je kent het wel, om in het plaatje te passen, om niet af te wijken van ‘de norm’, om vooral niet ‘anders’ te zijn of te doen en laat staan een andere mening te hebben.

Weet je waar ik steeds meer achter kom? Dat we ons kind ontzettend veel belemmeringen opleggen als we niet uitkijken. En geloof me, die belemmeringen hebben wij misschien zelfs nog (tenminste ik wel, heb daar jaren mee geworsteld).

Ook zie ik regelmatig mensen bij mij in de praktijk die hun eigen opvoeding klakkeloos doorgeven aan de volgende generatie, zelfs de meest pijnlijke stukken daarvan. Totaal onbewust hoor. Wederom, dat was ik ook (en met tijden nog).

Misschien herken je wat uit onderstaande voorbeelden.....

“Och, daar hoef je toch niet om te huilen”
Jaren later: “Mijn kind is zo gevoelloos”.

“Niets mee te maken dat je dat je niet wil”
Jaren later: “Help, mijn kind heeft geen eigen wil”.

“Honger of geen honger, je eet je bord leeg”
Jaren later: “Mijn kind kent geen maat met eten”.

“Ja ja, keep dreaming, maar daar kun je geen geld mee verdienen”
Jaren later: “Mijn kind gelooft niet in zichzelf”.

“Stilzitten, mond dichthouden en gewoon luisteren naar wat ik zeg”
Jaren later: “Het lijkt wel alsof de jeugd van tegenwoordig nog niet meer zelf kan nadenken”.

“’Nee’” wordt hier thuis niet getolereerd”
Jaren later: “Mijn kind kan geen ‘nee’ zeggen (tegen alcohol of drugs)”.

“Ik wens niet tegengesproken te worden”
Jaren later: “Mijn kind gedraagt zich zo onderdanig”.

“Doe dan ook niet zo stom, je weet toch dat dat niet lukt”
Jaren later: “Mijn kind heeft faalangst”.

“Let op, kijk uit, niet doen, dadelijk val je”
Jaren later: “Mijn kind is overal bang voor”

Heb je nu enig idee waarom ik niet zo van het (reguliere) opvoeden ben?

En nee...dit zijn zeker geen verwijten. Als dat ook maar enigszins aan de orde zou zijn dan had ik dit nooit durven schrijven. Maar als bovenstaande voorbeelden je bekent voorkomen, dan zal het ergens resoneren.

Dus als je het mij vraagt hoeven we niet zozeer aan kinderen te ‘sleutelen’, we hoeven er alleen maar voor te zorgen dat ze zich veilig voelen, dat ze zich uit mogen spreken (of we het er nu mee eens zijn of niet), mogen vallen, mogen falen, anders mogen zijn, alle emoties mogen reguleren en last but not least…dat we van ze houden. In ALLES wie ze zijn.

That’s it.

Dankjewel 💞🙏

Liefs Rian 🥰

www.rianvanwel.nl

28/09/2023

02/09/2023

Ik: Dag God
God: Hallo
Ik: Ik breek. Ik ga kapot. Kun u de stukjes weer samenvoegen?
God; Liever niet.
Ik: Waarom niet?
God: Omdat jij geen puzzel bent.
Ik: Maar wat denkt U dan van al stukken van mijn leven die op de grond neervallen?
God: Laat ze daar maar een tijdje liggen. Er is een reden waarom ze gevallen zijn.
Neem de tijd en besluit dan of je bepaalde stukjes terug wilt hebben.
Ik: U snapt het niet. Er blijft niets meer van me over. Ik breek!

God: Nee, jij bent degene die het niet snapt. Je breekt dóór.
Je hebt alleen last van groeipijnen. Je schudt die stukken zelf van je af en er zijn mensen in je leven die je tegenhouden.
Je breekt niet. Je wordt juist héél. Relax. Haal maar eens diep adem en laat die dingen die je niet meer nodig hebt van je afvallen. Stop ermee die stukjes vast te houden die niet meer bij je passen. Laat ze maar vallen. Laat ze maar los.
Ik: Maar als ik dat ga doen, wat blijft er dan nog van me over?
God: Alleen het allerbeste van jou.
Ik: Ik ben bang om te veranderen.
God: Dan zal ik je het nog eens zeggen: JE BENT NIET AAN HET VERANDEREN, MAAR AAN HET WORDEN!

Ik: Maar wie word ik dan?
God: Dan word je zoals ik je heb gecreëerd!

Iemand die licht uitstraalt en liefde en menslievend, vol van hoop en moed en vreugde en barmhartigheid en genade, medelijdend en medelevend.

Ik heb je geschapen voor veel meer dan die kleine stukjes waartoe je besloten hebt jezelf mee op te leuken en waaraan je je met alles wat in je is en vol angst aan vastklampt.

Laat die dingen van je afvallen. Ik hou van je! Verander niet! Wordt! Wordt! Wordt zoals Ik je heb gemaakt. Ik zal jou je daar tot in lengte van dagen aan blijven herinneren.

Ik: Daar gaat weer een stukje.
God: Yep. Laat maar gaan.
Ik: Ik ben dus niet gebroken?
God: Natuurlijk niet! Je bent aan het doorbreken, net als de dageraad. Een nieuwe dag breekt aan.

(John Roedel)
Uit het Engels vertaald door Marianne Bijlsma.

30/08/2023

Ze was zichzelf kwijt geraakt ergens onderweg
Ze had heel veel gepraat maar nooit haar waarheid gezegd

Alles wat ze voelde werd
vakkundig opgeborgen
Samen met haar angsten, haar verdriet en al haar zorgen

Niemand wist wat schuil ging achter die glimlach van buiten
Niemand wist hoeveel ze voelde maar niet durfde te uiten

Tot op een dag een barst verscheen in haar masker van porselein
Ze liet haar masker vallen en begon zichzelf te zijn.

❤️

Bron: Michiel van der Pols

Gedeeld via: Zielsgelukkig