Charlotte Beumer, doorbraaktrainer/coach

Charlotte Beumer, doorbraaktrainer/coach Shift happensđŸ™đŸ»wees welkom bij mij voor doorbraak-training, traumaverwerking, EMDR of de smashroom

Ik ben niet goed genoeg.Ik ben niet mooi genoeg.Ik ben niet leuk genoeg.Ik ben niet genoeg. ❀Veel mensen hebben wel een...
15/10/2024

Ik ben niet goed genoeg.
Ik ben niet mooi genoeg.
Ik ben niet leuk genoeg.
Ik ben niet genoeg.
❀
Veel mensen hebben wel eens last van dit soort gevoelens.
Misschien jij ook wel.
Misschien zeg jij wel heel lelijke dingen tegen jezelf. Dingen die je nooit zou zeggen tegen je beste vriendin. Of je kinderen.
Ik deed dat in elk geval wel.
❀
Deze gevoelens, deze overtuigingen, deze valse waarheden, bestaan vaak al jaren.
Misschien zijn ze je aangepraat door je omgeving. Zoals familie. Of klasgenootjes. Of door jouzelf. Hoe dan ook ben je ze gaan geloven.
En dat is zonde. Want ze zijn niet waar.
Iedereen is namelijk precies goed als ‘ie wordt geboren. Er is geen baby die vindt dat hij die fles niet verdient, en dus zijn mond maar houdt.
❀
In mijn begeleiding kies ik er vaak voor om naar dat ‘innerlijke kind’ te gaan. Naar daar waar verdriet zit, en pijn. Contact te maken.
En dat kind, dat maar wĂĄt vaak verdrietig en onzeker is, te vertellen dat het goed genoeg is, en meer dan dat.
❀
Ik deed het ook. Ik maakte contact met daar waar verdriet zat, en pijn. Daar waar de valse overtuigingen zijn ontstaan.
Zo vertelde ik mijn innerlijke puber dat ze goed genoeg is. Dat ze wél mooi is, ook al werkt haar lijf niet mee. Dat ze leuk is en lief en slim en gevoelig. Dat ze waardevol is, dat ze recht heeft op het leven. Dat ze precies goed is zoals ze is.
❀
Wat zou jij tegen je innerlijke kind willen zeggen?



Afspraak maken? Wees welkom đŸ€—

Charlottebeumer.nl
[email protected]

De meeste mensen vinden het vanzelfsprekend om voor hun spullen te zorgen.Het huishouden wordt bijgehouden.De kozijnen w...
16/09/2024

De meeste mensen vinden het vanzelfsprekend om voor hun spullen te zorgen.
Het huishouden wordt bijgehouden.
De kozijnen worden geschilderd.
De auto wordt gewassen, volgetankt, gekeurd, uitgedeukt.
Apparaten worden gerepareerd of vervangen.
❀
Natuurlijk worden ook de naasten niet vergeten. De kinderen. De huisdieren. De Anderen.
En dan is het vaak wel zo’n beetje klaar. Qua tijd. Qua budget.
Juist de mensen van wie het hart het hardst klopt voor anderen, vergeten vaak zichzelf.
❀
Rennen rennen rennen. Mee in de ‘rat race’, de waan van de dag, het ‘altijd maar moeten’. Investeren in een ander? Gebeurt moeiteloos.
Investeren in jezelf? Dan ineens die drempel.
❀
Uit een lege beker kun je niet schenken.
Zet altijd eerst je eigen zuurstofmasker op, en daarna dat van de ander.
We kennen ze, we weten het.
Alleen het dĂłen, ga er maar aanstaan.
❀
Zelfzorg. Zelfliefde.
Als er tijd Ăłver is, dan neem ik een halfuurtje om te zitten, lees ik mijn boek uit, maak ik die wandeling. Dan neem ik een bad, maak ik pas op de plaats.
Als er geld Ăłver is, dan doe ik iets voor mij.
❀
Maarre- wanneer is dat eigenlijk?
Eerst al het andere, dĂĄn jijzelf. Toch?
❀
Wat nou als je, als vanzelfsprekend, net zo goed voor jezelf zou zorgen als voor je geliefden en je spullen?
Wat nou als je jezelf zou toestaan om te ontspannen, te rusten, te relaxen en op te laden, op wat voor manier dan ook?
Wat nou als je, voor de verandering, inderdaad eens eerst je eigen zuurstofmasker op zou zetten?
❀
Wat nou als je in jezelf zou mogen investeren en zou mogen doen wat goed is voor jou, omdat jij minstens net zo belangrijk bent als dat huis, je auto, je kinderen, partner, vrienden, vriendinnen en je huisdieren?
❀
Uit ervaring weet ik hoe het is om niet voor jezelf te zorgen.
Ook uit ervaring weet ik hoe het is om dat wél te doen.
Ik weet wel waar ik voor kies 😉
❀
Kom praten, kom luisteren, kom verwerken, kom janken en lachen en schreeuwen en zwijgen, kom slopen en smijten en schoppen en trappen.
Kom Helen.
Wees welkom.

Maar al te vaak ‘lopen we leeg’ omdat we veel energie besteden aan dingen die we niet kunnen veranderen. Waar we geen co...
17/07/2024

Maar al te vaak ‘lopen we leeg’ omdat we veel energie besteden aan dingen die we niet kunnen veranderen. Waar we geen controle op hebben. Die buiten onze ‘cirkel van invloed’ liggen.
Herkenbaar?

Hierbij een ‘gentle reminder’ đŸ€—

Buiten je cirkel van invloed:
- wat er om je heen gebeurt
- wat andere mensen doen
- en waarom ze dat doen
- wat andere mensen denken
- en vinden
- en voelen
- of andere mensen gelukkig zijn
- het verleden
- of mensen je wel of niet aardig vinden
- of mooi
- of leuk
- hoe anderen reageren of met dingen omgaan
- het weer
- de toekomst
- wat ‘ze’ van je vinden

Binnen je cirkel van invloed:
- je houding
- hoe je jezelf uit
- je gedachten en handelingen
- je gedrag
- de keuzes die je maakt
- of je wel of niet om hulp vraagt als dat nodig is
- zelfzorg
- zelfliefde
- hoe je omgaat met verandering of plot-twists
- of je gezonde grenzen voor jezelf stelt
- en hanteert
- hoe je met anderen omgaat
- je overtuigingen en perceptie
- je normen en waarden
- waar je je tijd en energie aan spendeert
- de woorden die je kiest
- de beslissingen die je neemt

Meer weten? Je bent altijd welkom đŸ€—

‘Driekwart van de moeders wil niet op vakantiefoto’s uit onzekerheid over uiterlijk’.Zo luidde de kop van het artikel.Dr...
17/06/2024

‘Driekwart van de moeders wil niet op vakantiefoto’s uit onzekerheid over uiterlijk’.
Zo luidde de kop van het artikel.

Driekwart, denk ik maar steeds, bladerend door mijn magazine.
Gedurende de dag echoot het door.
Driékwårt!

Volgens de schrijver van het artikel is dat deels omdat vrouwen vinden dat de fotografeerskills van hun partners zu**en, maar voor het grootste deel heeft het ermee te maken dat vrouwen zichzelf niet mooi vinden.

Ik werd er best wel treurig van. Maar ik vond het ook confronterend. Want was ík niet degene die een heel blije foto van mijn telefoon wiste, eentje van mijn zoontje en mij samen bij het zwembad, omdat ik mijn breed lachende gezicht ‘te rimpelig’ vond?

We vinden onszelf te dit, te dat. Te zus, te zo. En al zeker niet X en Y, laat staan Z.
We oordelen en veroordelen, onszelf en elkaar.
We vinden onszelf nooit goed genoeg. Nooit mooi genoeg, leuk genoeg of strak genoeg.

We zien het zelf niet meer. Of beter: we zien onszélf niet meer.
We zien niet meer hoe goed we de dingen doen. Hoe liefdevol.
We voelen het zelf niet meer.
Hoe sterk we zijn. Hoe mooi en leuk en lief.
We horen onszelf niet meer.
Wie we zijn, wat we willen, wat we nodig hebben, en wanneer.

We zijn het verleerd.
Om onszelf op waarde te schatten, op de eerste plek te zetten. Of in elk geval een gedeelde eerste plek.
We nemen onszelf voor lief.

Het wordt tijd om weer te zien hoe hard je werkt. Hoe je elke dag opnieuw een huishouden laat draaien, werkt, het gezellig maakt, je kinderen in leven houdt. Hoe goed je het doet als moeder, als partner, als dochter, als vriendin.

Tijd om weer te zien hoeveel ballen je hooghoudt, elke dag van de week, elke week van de maand, elke maand van het jaar. Hoe je, dag in dag uit, zorgt voor inkomen, eten op tafel, een gevulde koelkast, een schoon huis. Voor traktaties en partijtjes en voor lampionstokjes en surprises. Hoe je aan alle verjaardagen probeert te denken en aan attenties voor de juf. Hoe je ’s avonds laat met van die bijna dichtvallende ogen nog een verhaaltje zit te schrijven in het schrift van Flip de fu***ng Logeerbeer.

Hoe je je kinderen opvoedt en liefhebt zodat ze straks fijne volwassenen worden. Hoe je je altijd weer herpakt na tegenslag, opkrabbelt nadat je op je bek bent gegaan en hoe je maar doorgaat en doorgaat en doorgaat.
Hoe je je soms afvraagt hoe je het allemaal moet doen, terwijl je het elke dag gewoon weer flikt. En dat dat dus helemaal niet zo gewoon is, maar super bijzonder.
Voor je kinderen ben jij de zon, de maan, de sterren en het hele universum. Hun drijvende kracht, hun voorbeeld, hun lievelings.
Onmisbaar.

Geloof mij (en dit zeg ik net zo hard tegen mezelf): niemand ziet die rimpels en die putjes, die strepen en die rondingen. Niemand, behalve jijzelf.
Wat ziet de rest? Die stralende lach. Dat mooie sterke lijf. Dat prachtige haar. De kracht en de liefde.

Dus weet je? GĂĄ op die foto. Die hoeft echt niet op Facebook of Instagram als jij dat niet wil. Maar maak er deel van uit. Maak jezelf zichtbaar. Lach breed. Leef.
En wees TROTS. Met hoofdletters.

Ik ben Charlotte en ik hou van het leven. Niet dat ik dat eerst nĂ­et deed. Maar ik vond het lange tijd wel behoorlijk in...
09/05/2024

Ik ben Charlotte en ik hou van het leven.

Niet dat ik dat eerst nĂ­et deed. Maar ik vond het lange tijd wel behoorlijk ingewikkeld allemaal.
Omdat ik me van alles aantrok.
Dingen persoonlijk opnam.
Onzeker was over van alles en nog wat.
Bang was voor wat ‘ze’ van me zouden vinden.
Er niet bepaald gezonde grenzen op nahield.

En er waren ook wel wat belemmerende overtuigingen.
Zoals:
Ik ben niet goed genoeg.
Als ze me maar aardig vinden.
Ik moet altijd klaarstaan voor iedereen.
Ik moet vooral geven, maar niet zo erg ontvangen.
Ik mag niet falen.

Veel ‘ik moet’ en ‘ik mag niet’. En te weinig ‘ik mag’ en ‘wat wil ik?’
Dan bouw je eigenlijk een soort gevangenis. Je hebt zelf de sleutel, en toch laat je de deur op slot. Want je moet, en je mag niet.

De laatste jaren heb ik echt kneiterhard gewerkt.
Keek m’n demonen aan, ging met m’n binnenwereld aan de slag, ruimde op wat weg mocht. Want overlevingsstrategieĂ«n dienen je, tot ze je niet meer dienen.

Vanavond had ik ineens zin om naar het strand te gaan. Dus dat deden we.
We mochten, we gingen, we deden, we aten en dronken en lachten en liepen door het water.
Alleen maar liefde.

‘Dat mag je echt niet meer zeggen hoor!’ Hij klinkt oprecht verontwaardigd. ‘GĂ©k hok,’ sputtert hij. ‘Niks gĂ©k hok. Prac...
08/04/2024

‘Dat mag je echt niet meer zeggen hoor!’ Hij klinkt oprecht verontwaardigd. ‘GĂ©k hok,’ sputtert hij. ‘Niks gĂ©k hok. Prachtig hok! JĂłuw hok! Waar supermooie dingen gebeuren!’

Ik ken hem inmiddels al een tijdje en als gevolg van de coaching, EMDR, maar vooral zijn eigen inspanningen heb ik hem enorm zien groeien. In hoe hij in het leven staat. Tegen De Dingen aankijkt. Hoe hij ermee kan dealen. Waar hij regie kan pakken, en waar hij juist los kan laten.
Ik zei dat hij altijd welkom is, in dat ‘gekke hok’ van mij.

Mijn praktijk en smashroom is niet bepaald conventioneel. Geen beige-tinten, aan de muur geen canvas met daarop een Boeddha of een bergje zen-gestapelde keien. Geen plant in de hoek. Geen oordelen.
WĂ©l: een bokszak. Honkbalknuppels. Een betonvloer met butsen en van die scherfjes die zich hardnekkig in de hoekjes hebben genesteld. Twee comfortabele stoeltjes en een tafel die ik zelf heb geverfd. Vaak tranen. Veel lachen. Kwetsbaarheid. Elke dag weer heldenmoed, getoond door de mensen die erheen komen.
En koffie, uiteraard.

Het is duidelijk: ik mag van hem geen ‘gek hok’ meer zeggen.
Hij heeft gelijk.
Het is mĂ­jn hok.
Vol met moois.

Charlottebeumer.nl

Een slaperig dorpje. Amsterdam Oud Zuid. Een charmant boerderijtje op het platteland. Een klapper van een villa in Aerde...
08/02/2024

Een slaperig dorpje. Amsterdam Oud Zuid. Een charmant boerderijtje op het platteland. Een klapper van een villa in Aerdenhout, een joviale volksbuurt of ergens driehoog-achter.
Waar je voordeur ook is: je vindt overal dezelfde thema’s.

Driftbuien. Slapen. Niet slapen. Worteltjes tegen het plafond, doperwten tegen de muur, legoblokjes in je schoenen, snot op je trui. Grenzeloze liefde en bloed onder je nagels.
Onbedaarlijk lachen en liters tranen, slaapgebrek en steevast afgekoelde koffie. Klots-oksels, succesmomentjes die heel de wereld zou moeten zien. Trots en ook onzekerheid, soms grenzend aan onversneden wanhoop.
Het Alles, dat even heerlijk als moeilijk als uitdagend als fantastisch als ‘Hóe dan?!’ is.

Laten we delen. Laten we uitwisselen. Laten we erachter komen dat we nooit de enige zijn.
Met ‘Supermama’s, the true story’ schreef ik een hart onder de riem.
Ken, of bén jij iemand die er eentje kan gebruiken..?
Sjees dan even naar Bol đŸ€—

Ik kwam dit stuk tegen, van een aantal jaar gelee. De uitslag was goed, uiteraard. De potjes goudverf zijn in groten get...
22/01/2024

Ik kwam dit stuk tegen, van een aantal jaar gelee.
De uitslag was goed, uiteraard.
De potjes goudverf zijn in groten getale aanwezig, elke dag weer.

'Dus. MRI’tje maar doen..?'

Hij vraagt het nonchalant, op het achteloze af. Alsof hij wil weten of ik mayo op mijn patat wil. Of een tasje erbij.
Hij wacht niet op mijn antwoord, hij bladert al door zijn digitale agenda.

Er was eens een pubermeisje dat er, net als haar vriendinnen, ook graag leuk uit wilde zien.Alleen - ze had nét even and...
08/12/2023

Er was eens een pubermeisje dat er, net als haar vriendinnen, ook graag leuk uit wilde zien.
Alleen - ze had nét even andere maten dan gemiddeld.
Dus steevast: mouwen te kort, broekspijpen te kort, taille op een vreemde plek. Het was het altijd nét niet.
Was het er nou net een maatje groter, waren de mouwen nou net een paar cm langer, ja dĂĄn..
Maar dat was nooit zo.
Gelukkig groeide ze op met een moeder die haar leerde dat er niets mis was met haar lijf, maar met de kleding(maten). En toch, leuk was anders.

Dat pubermeisje is nu 43 en leeft in een realiteit waarin zij helemaal niet meer zo vreselijk uitzonderlijk is. Waarin er een steeds groter wordend aanbod is van kleding die wél, mouwen die ruím, broekspijpen die absoluut!
Zo vond zij, eindelijk, een ‘leren’ broek, in lengte 36.
En gelĂșkkig dat die innerlijke puber is!

Met dank aan Mariska, die me appte 'Bij Kerstdiner moet ik altijd aan jou denken', hier een kerst-gerelateerd verhaal ov...
07/12/2023

Met dank aan Mariska, die me appte 'Bij Kerstdiner moet ik altijd aan jou denken', hier een kerst-gerelateerd verhaal over stress, kloppende aders en heldenmoed, getiteld 'Ketchup en poedersuiker'
(Uiyt den ouden Doosch)

Het basisschoolleven komt met tal van nieuwe ervaringen en vooral: uitdagingen, zo heb ik gemerkt.
Mijn oudste zit nu zo’n anderhalf jaar op school en ik begin patronen te bespeuren. Patronen die, niet geheel toevallig overigens, samenvallen met significante momenten in het jaar.
Tip van een ervaringsdeskundige: laat je argeloosheid varen. Wees altijd waakzaam. Vooral wanneer het op e-mails aankomt.

Alle boodschappen gedaan, alleen brood vergeten. Ik vraag Teddy, die net uit de bus komt, om even voor mij langs de supe...
04/12/2023

Alle boodschappen gedaan, alleen brood vergeten. Ik vraag Teddy, die net uit de bus komt, om even voor mij langs de supermarkt te lopen.
Ik app haar een foto van het brood dat ik graag wil.

Niet veel later is ze thuis, december-fris, ondanks haar lange schooldag. In haar tas: dit brood.

Ze vertelt hoe het ging.
Dat een man vlak voor haar het laatste exemplaar pakte. Dat hij dat ook niet kon weten. Dat ze net te laat was.
En toen besloot ze 2 dingen.
1. Ze wilde dat brood
2. Ze wilde naar huis

En toen volgde dit gesprekje:
đŸ‘§đŸŒ: ‘pardon meneer, mag ik dat brood uit uw mandje?’
đŸ‘šđŸ»: ‘Hoezo..?đŸ€šâ€™
đŸ‘§đŸŒ: ‘Nou, m’n moeder wil het.’
đŸ‘šđŸ»: ‘Oh, okĂ©.’

En ze kreeg hetđŸ‘ŒđŸ»

Vandaag zette ik voor het eerst sinds eeuwen weer voet op de bodem van de groene hel. Met een tikje angst en een scheutj...
02/12/2023

Vandaag zette ik voor het eerst sinds eeuwen weer voet op de bodem van de groene hel.
Met een tikje angst en een scheutje beven liep ik af op die welbekende voordeur, toen ik reeds op straat m’n eerste ‘hey lang niet gezien!’-knuffels al binnen had. Ook binnen regende het warmte en liefde en grondvechten onder de tafel en toen moest de training nog beginnen đŸ„čđŸ„č❀❀

Foto 1: 50% zin in, 50% doodnerveus
Foto 2: 100% levensvreugde, inclusief 1% kras op m’n voorhoofd

Adres

Haarlem

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Charlotte Beumer, doorbraaktrainer/coach nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Scholen

Stuur een bericht naar Charlotte Beumer, doorbraaktrainer/coach:

Snelkoppelingen

Delen

Type