30/09/2021
Wij ontvingen het trieste bericht van het overlijden van Jo Schols. Bij menig oud-leerling en collega was “meneer Schols” een begrip. Een persoon die met het Sophianum vergroeid was - een pilaar die zijn steun tot het laatste toe bleef aanbieden.
Dhr. Schols begon op 1 augustus 1969 als conciërge op de RK MAVO in Vaals. Hij begon zijn carrière echter als timmerman. De toenmalige directeur, Heijnen, was op de hoogte van de kwaliteiten van Schols, maar tóch moest hij op sollicitatiegesprek bij de nonnen, die toen nog het bestuur van de MAVO vormden. Een mooie tijd volgde, waarbij dhr. Schols, als conciërge, bij afwezigheid van de directeur zo’n beetje de leiding over de school had. In Vaals was hij verantwoordelijk voor het gebouw en verzorgde het drukwerk. Poetsen, gasten ontvangen, laatkomers registreren, kantine beheren – hij deed het allemaal.
Dhr. Schols mocht ook vaak mee op werkweek. Niet alleen naar Londen of Parijs, maar ook kamperen in Walcheren. Tijdens de brugklasintroductiedagen vertelde hij over zijn jeugd in de Tweede Wereldoorlog. Zijn vader moest van de Duitsers in een kamp werken. De andere inwoners van Gulpen vonden dat vervelend voor hem, dus hij mocht overal mee-eten. “Zelf heb ik nog met granaten forellen gevangen voor de Yankees. Ik heb ook de eerste doden gezien: neergeschoten piloten die het klooster werden binnengebracht”.
In Gulpen zorgde hij voor de bonnenverkoop tijdens de pauzes en had hij zijn eigen snoepkraampje op de vide. Achter de soms norse blik ging vooral vriendelijkheid schuil. Een kort praatje zorgde ervoor dat hij veranderde in een uiterst sympathieke, behulpzame conciërge. Betrokken bij alles wat met school te maken had.
Op 31 december 2000 ging hij met pensioen. Hij had toen nog 54 verlofdagen open staan. Tot het allerlaatste moment bleef hij op het Sophianum werken. Hij had grote plannen voor zijn leven als pensionado. Tijd voor zijn volkstuintje, wandelen, zijn postzegelverzameling op orde brengen in de winterperiode, appels plukken en oude vrienden uit de militaire dienst bezoeken.
Maar het Sophianum liet hem niet los. Na zijn pensionering zagen we hem dan ook regelmatig. Hij ging met 2VMBO mee op kamp in Kasteel Obsinnich in Teuven, waar hij de “kasteelheer” was. Tijdens informatieavonden of andere avondactiviteiten hield hij een oogje in het zeil bij de receptie. Een van de laatste keren dat hij op school was, zat hij gezellig in de aula bonnetjes te verkopen tijdens de kerstfair. Als vanouds, tussen de leerlingen, tussen zijn collega’s – wéér die steunpilaar. Hij straalde.
De laatste tijd kwakkelde dhr. Schols met zijn gezondheid. Nu moeten we helaas afscheid nemen van onze lieve, trouwe “lobbes”. We wensen de rest van de familie heel veel sterkte toe.
Jo Schols is 85 jaar geworden.
