16/11/2023
DE REÜNIE
Opeens stond ik weer in dat gebouw. Mijn middelbare school. De plek waar de muren vroeger op me afkwamen. Behalve opgesloten in de wc, daar voelde ik me juist veilig.
Het waren niet de muren. Het waren de mensen. Die leraren en klasgenoten die iets onverwachts zouden kunnen doen. Tegen me praten. Een vraag stellen. Die mensen die iets van me wilden, en dat ik dan zou bevriezen.
Het waren ook die mensen. Die mensen die misschien wel iets beter keken. Die dan zouden zien hoe ik me echt voelde. Diep van binnen. Somber, eenzaam, angstig.. en vies. Die mensen die dan door zouden krijgen dat er echt iets mis was, met mij.
Beter hield ik dat allemaal verborgen. Want opvallen is gevaarlijk.
Beter hield ik het voor mezelf. Want ik mocht niet tot last zijn. Wat ik voelde was toch niet op te lossen. En we hadden thuis al genoeg problemen.
En toen stond ik daar weer, in dat gebouw, op de reünie. 15 jaar niet geweest.
Binnen was alles nog precies hetzelfde. En toch ook weer niet. Ik voelde me anders 🙃
Jaren therapie en zelfzorg om de sporen van seksueel misbruik uit m’n jeugd te verwerken, heeft zijn vruchten afgeworpen.
Toen ik daar op school zat, liep ik er als een wandelend hoofd rond. En soms dissocieerde ik. Nu voel ik juist heel veel! Elke tinteling in m’n lichaam is voelbaar
Dat maakte teruggaan naar zo’n plek toch wel even spannend. Wat doet dat met me. Komen er herinneringen op die ik niet wil weten? Ga ik mensen tegenkomen die me confronteren met toen? Maar het bleek juist een mooie bevestiging te zijn dat er iets blijvends veranderd is 🤗
Ik heb mijn verhaal, het misbruik, het wegstoppen, de burn-out en het herstel, aan een aantal oud klasgenoot kunnen vertellen. De warmte in hun reactie was zó ontzettend fijn. Zo werden de mensen waar ik vroeger bang voor was, opeens stille getuigen van mijn groei 🙏🏼
Ben natuurlijk ook even naar de wc gegaan. Niet om me te verstoppen, dat hoeft gelukkig niet meer.
Vroeger mijn safe space, nu de plek waar ik mezelf helemaal kon zien. En wauw, wat hou ik van de vrouw die ik dan zie ♥️ Wat ben ik haar dankbaar voor hoe ze geknokt heeft, door alle fysieke pijn, de angst, het verdriet en de eenzaamheid heen. Wat heb ik bewondering voor hoe ze koos om te blijven, toen alles donker was en opgeven zoveel makkelijker leek..
Ze ziet er aan de buitenkant nog bijna hetzelfde uit, maar van binnen had het verschil niet groter kunnen zijn 🤍
>>> check die oude schoolfoto’s 🤭
