Alstroemeria-zorg

09/08/2026

Een hoofdstuk sluit…

Na een mooie tijd heb ik besloten om de Facebookpagina van Alstroemeria-Zorg op te heffen.

Alstroemeria-Zorg is en blijft een belangrijk onderdeel van mijn weg binnen de uitvaartzorg. Via deze pagina heb ik veel gedeeld over mijn werk, bijzondere momenten, de laatste zorg en alles wat daarbij komt kijken.

Maar inmiddels is er iets moois ontstaan. Samen met Eddie bouw ik verder aan Noorderuitvaart en daarom zullen mijn verhalen en belevenissen voortaan daar een plekje krijgen.

Ik wil iedereen die Alstroemeria-Zorg heeft gevolgd ontzettend bedanken. Voor het meelezen, de reacties, de lieve woorden en het vertrouwen. 🤍

Dit is dan ook geen afscheid van mij of van mijn werk. Alleen van deze Facebookpagina.

Wilt u blijven volgen wat ik zoal doe, welke verhalen ik meemaak en hoe wij verder bouwen aan onze toekomst?

Volg dan de Facebookpagina van: Noorderuitvaart 💚

Alstroemeria verdwijnt van Facebook, maar mijn werk en de verhalen gaan verder. Alleen op een andere plek.

Dankjewel voor het volgen. ❤️

07/08/2026

07/08/2026

Wachten langs het spoor. Met een bakje koffie.

Mensen zien ons vaak pas als we aan het werk zijn. In pak, professioneel en rustig. Maar achter dat pak zit ook gewoon een mens.

Soms gaat de telefoon vroeg in de ochtend. Je springt uit bed, trekt direct je pak aan, strijkt met je handen door je haar en rijdt naar de melding. We hebben na 06.00 uur een uur aanrijdtijd. Ontbijten of rustig een kop koffie drinken zit er dan meestal niet in.

Bij een melding langs het spoor kan het onderzoek uren duren. We wachten geduldig tot de politie en andere betrokken diensten hun werk hebben afgerond, zodat wij de overledene met alle rust en respect kunnen overbrengen.

Tijdens zo’n lange inzet wordt er vaak door de politie of ProRail gezorgd voor een kop koffie en iets te eten. Misschien lijkt dat iets heel kleins, maar op een lege maag, na een vroege oproep, betekent het ontzettend veel. Het is een blijk van waardering en zorg die we enorm waarderen.

Want ook wij zijn gewoon mensen. Achter het pak zit iemand die moe kan zijn, honger heeft en geraakt wordt door wat hij of zij meemaakt. En juist die kleine gebaren maken een lange, ingrijpende dag net een beetje lichter.

07/08/2026

Als de stilte begint…

In de dagen na een overlijden lijkt alles door te gaan. Er moet zoveel geregeld worden. De uitvaart, de rouwkaart, de bloemen, de muziek. Familie, vrienden en buren lopen in en uit. Er is koffie, er zijn gesprekken en er is steun.

Je wordt geleefd.

En dan breekt de dag van de uitvaart aan.

Een dag waar je naartoe word
geleefd, maar die je achteraf vaak nauwelijks kunt navertellen. Alles gaat in een waas voorbij. Mensen geven je een hand, slaan een arm om je heen, wensen je sterkte en zeggen:
“Als er iets is, bel me.”

En dan…

Dan gaat iedereen weer naar huis.

De bloemen staan nog op tafel. De kaarten liggen op een stapel. De stoel van degene die je zo mist blijft leeg.

Ineens is daar de stilte.
Een stilte die soms oorverdovend is.

De telefoon gaat niet meer. Er wordt minder aangebeld. De wereld draait door. Mensen gaan weer aan het werk, maken plannen en pakken hun leven weer op.

Jij blijft achter in een leeg huis, met herinneringen die overal aanwezig zijn en met verdriet dat misschien juist nu pas echt binnenkomt. Want nu is er ruimte om te voelen wat je al die dagen hebt weggedrukt.

Rouw begint niet na het overlijden.

Voor veel mensen begint de zwaarste periode juist ná de uitvaart.

Juist daarom is het zo belangrijk om ook in die weken en maanden eens aan iemand te denken. Een berichtje. Een telefoontje. Een kop koffie. Je hoeft het verdriet niet op te lossen. Alleen laten merken dat iemand niet vergeten is, kan al een wereld van verschil maken.

Want rouw stopt niet wanneer de uitvaart voorbij is.

Dan begint vaak het moeilijkste gedeelte.

05/08/2026

Eenzame einde

Soms komen wij in woningen waar de stilte al veel te lang aanwezig is.

Pas wanneer buurtbewoners een vreemde geur ruiken, wordt duidelijk dat iemand al weken geleden is overleden. Veel mensen vragen zich dan af: Hoe kan zoiets gebeuren?

Het antwoord is vaak verdrietiger dan gedacht.

Niet iedereen heeft familie, vrienden of buren die regelmatig langskomen. Sommigen leven heel teruggetrokken. Ze mijden zorg, ontvangen nauwelijks bezoek en komen zelden buiten. Boodschappen worden bezorgd, de gordijnen blijven gesloten en de dagen gaan ongemerkt voorbij.

Ook deze vrouw leefde zo. Ze was een zorgmijder en had geen contact meer met haar familie. De buurt zag haar nauwelijks. Wekenlang wist niemand dat ze was overleden. Pas toen buurtbewoners een vreemde geur opmerkten, werd ze gevonden.

Nadat de politie haar onderzoek had afgerond, hebben wij haar overgebracht naar het mortuarium.

Achter iedere voordeur schuilt een mens. Een leven met een eigen verhaal, herinneringen, dromen, teleurstellingen en keuzes. Juist daarom blijven dit soort meldingen ons raken. Niet alleen door de omstandigheden waarin iemand wordt gevonden, maar vooral omdat het laat zien hoe stil een leven soms kan eindigen.

Misschien herinnert het ons er allemaal aan hoe waardevol het is om af en toe even naar elkaar om te kijken. Een groet, een praatje of simpelweg vragen hoe het gaat, kan meer betekenen dan we ooit zullen weten.

25/07/2026

We bouwen eigenhandig aan onze toekomst.

Tussen de meldingen van overlijden door trekken we thuis onze werkkleding aan. Niet voor een uitvaart, maar voor onze woon-werkboerderij. De plek waar we stap voor stap bouwen aan onze droom.

Er komt geen groot bouwbedrijf aan te pas. We doen het zelf. We slopen, bouwen opnieuw op, metselen, voegen en schilderen. We maken onze eigen goten en passen het zinkwerk met de hand precies op maat. Soms kost het meer tijd, soms is het flink aanpoten, maar juist dat maakt het zo bijzonder.

We doen dit heel bewust. Niet alleen om kosten te besparen, maar omdat iedere steen, iedere plank en iedere verfstreek een stukje van onze toekomst vertegenwoordigt. We weten hoeveel liefde, tijd en doorzettingsvermogen erin zit, omdat we het met onze eigen handen hebben gemaakt.

Als straks de deuren opengaan, zien bezoekers misschien een prachtig pand. Wij zien vooral de uren, het stof, de spierpijn, de samenwerking en de droom die langzaam werkelijkheid werd.

Want net zoals wij mensen begeleiden bij het afsluiten van een leven, bouwen wij tegelijkertijd aan een plek waar warmte, rust en menselijkheid centraal zullen staan.

Dat is misschien wel het mooiste wat je met je eigen handen kunt maken.

23/07/2026

Wij hebben een groot gezin. Zes kinderen, ieder met een eigen karakter, eigen wensen en eigen behoefte aan tijd samen.

Ons gezin groeit op met de dood.

Eerst was het mama die werkte in de uitvaartzorg, later kwam papa erbij. Ons werk kent geen vaste werktijden. We zijn oproepbaar en dat betekent dat de telefoon op ieder moment kan gaan. Tijdens het avondeten, een spelletje aan tafel of een gezellige filmavond.

Onze jongste roept dan vaak meteen: “Een melding!”

We kijken elkaar aan, staan op, trekken onze werkkleding aan, geven onze kinderen een kus en een knuffel en vertrekken. Want ergens wacht een familie op hulp. Iemand is overleden en op dat moment moeten wij er zijn.

Ze weten dat dit ons werk is. Dat wij met respect en liefde voor een overledene zorgen en nabestaanden ondersteunen in misschien wel de moeilijkste uren van hun leven.

Vaak zijn ze trots op wat wij doen. Ze vertellen op school zonder schaamte dat hun vader en moeder in de uitvaart werken. Dat maakt ons trots.

Maar eerlijk is eerlijk: soms klinkt er ook een zucht. “We zaten net zo gezellig…” En dat begrijpen we. Ook voor onze kinderen is het weleens teleurstellend als een fijn gezinsmoment ineens wordt onderbroken. Dat gevoel mag er zijn.

Juist daarom koesteren we de momenten die we wél samen hebben. Ons werk laat ons iedere dag opnieuw zien hoe kostbaar tijd met elkaar is. We weten als geen ander dat het leven onverwacht kan veranderen.

Misschien groeien onze kinderen anders op dan veel andere kinderen. Ze leren al jong dat afscheid bij het leven hoort, dat je er kunt zijn voor een ander en dat liefde en zorg juist op de moeilijkste momenten het grootste verschil maken.

En misschien is dat wel de mooiste les die wij hen kunnen meegeven.

22/07/2026

Grenzenloos.

Soms stappen wij een woning binnen waar de omstandigheden nauwelijks te bevatten zijn.

De lucht slaat direct op je adem. Duizenden vliegen zoemen door de ruimte. Maden hebben hun weg gevonden. Het huis is ernstig vervuild en iedere stap moet zorgvuldig worden gezet om überhaupt bij de overledene te kunnen komen.

Dan bereiken we de slaapkamer.

Daar ligt iemand. In een plas bloed en lichaamsvocht dat het lichaam na het overlijden heeft losgelaten. Een beeld dat voor veel mensen nauwelijks voor te stellen is.

Voor ons begint op dat moment geen afschuw, maar zorg.

We kijken niet naar de vervuiling. We kijken niet naar de omstandigheden waarin iemand heeft geleefd. We kijken naar de mens die daar ligt.

Samen maken we een plan. We schuiven meubels en spullen voorzichtig aan de kant, creëren werkruimte en bespreken iedere stap. Alles wat we doen is erop gericht om de overledene op een zo waardig en respectvol mogelijke manier over te brengen. Rustig leggen we de overledene in een bodybag en vervolgens in de vervoerskist. In de volksmond wordt die ook wel een ongevallenbak genoemd. Persoonlijk vind ik dat een kille benaming. Voor ons is het simpelweg een hulpmiddel om iemand met waardigheid te kunnen vervoeren.

Regelmatig krijg ik de vraag: “Hoe houd je dat vol?”

Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig.

Omdat wij geen oordeel hebben.

Niet over de woning. Niet over de geur. Niet over de vervuiling. Niet over de oorzaak van overlijden. Niet over de keuzes die iemand tijdens zijn of haar leven heeft gemaakt.

Iedere overledene is iemand die geliefd is geweest. Iemand die een verhaal heeft. Iemand die respect verdient.

Juist op de momenten waarop een situatie voor anderen onvoorstelbaar is, vinden wij het belangrijk om die laatste zorg met alle rust, aandacht en menselijkheid te verlenen.

Want waardigheid kent geen voorwaarden.

Ook niet wanneer de omstandigheden grenzen lijken te overschrijden.

21/07/2026

21 juli 2019

De dag dat mijn allerliefste beppe overleed.

Er zijn mensen die een bijzondere band hebben met hun opa of oma. Maar wat wij hadden, is met geen pen te beschrijven. Ze was mijn vertrouwenspersoon, mijn veilige plek, mijn rust. Als het leven even te zwaar voelde, wist ik precies waar ik moest zijn.

Bij haar.

Ze luisterde zonder te oordelen. Ze stelde me gerust als ik het even niet meer zag zitten en gaf me de moed om weer door te gaan. Ze hoefde niet veel te zeggen. Haar aanwezigheid alleen was vaak al genoeg.

Vaak zei ze tegen ons:
“Als ik er straks niet meer ben, zullen jullie vaak aan mij denken.”

Wat had ze gelijk.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Soms door een geur, een herinnering of een liedje. Soms zomaar, midden op de dag. Verdriet slijt misschien, maar liefde nooit.

Na haar overlijden stond ik naast haar bed met een washandje in mijn handen. Ik wilde zo graag iets voor haar doen. Nog één keer voor haar zorgen, zoals zij haar hele leven voor ons had gezorgd.

Maar ik wist niet hoe.

Ik had iemand nodig die mij rustig zou begeleiden. Iemand die zou uitleggen wat ik kon doen. Die mij de ruimte zou geven om in alle liefde afscheid van haar te nemen.

Die begeleiding bleef uit.

Terwijl wij daar stonden met verdriet, koos de uitvaartverzorger ervoor om aan de keukentafel een sigaret te roken. Dat beeld staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Op dat moment nam ik mezelf één ding voor.

Dit wil ik ooit anders doen. “Ik word overledenenverzorger.”
Niet omdat ik dacht dat ik dit werk zou kunnen.
Maar omdat ik voelde dat geen enkele familie zich zo alleen zou mogen voelen op zo’n kwetsbaar moment.

In 2020 volgde ik de opleiding Piëteitsvolle Verzorging van Overledenen. Daarna werkte ik binnen een groot uitvaartbedrijf en later ook bij kleinere organisaties. Ik leerde het vak, maar ontdekte tegelijkertijd wat voor mij het allerbelangrijkste is.

Niet de planning.
Niet de klok.
Niet hoeveel verzorgingen je op een dag kunt doen.
Maar de mensen.

De dochter die haar moeder nog één keer wil wassen.
De zoon die de handen van zijn vader nog één keer wil vasthouden.
De partner die nog één keer samen de lievelingstrui wil aantrekken.

Dat zijn momenten die je niet kunt haasten.

Daarom besloot ik drie jaar geleden zelfstandig te worden.
En eerlijk?
Ik zou nooit meer anders willen.
Ik kies niet voor massaproductie.
Ik kies niet voor tijdsdruk.
Ik kies niet voor het snel afwerken van een verzorging om door te gaan naar de volgende.

Ik kies voor aandacht.
Voor rust.
Voor tijd.
Voor een arm om iemand heen als woorden tekortschieten.
Voor luisteren.
Voor samen zorgen.

Want de laatste verzorging is zoveel meer dan iemand wassen en aankleden.

Het is liefde.
Het is dankbaarheid.
Het is de laatste keer dat je iets kunt doen voor degene van wie je zoveel houdt.

Iedere keer als ik een familie begeleid, denk ik even aan mijn beppe.
Want zonder haar had ik dit werk waarschijnlijk nooit gedaan.

Zij gaf mij, zelfs na haar overlijden, een doel in mijn leven.

En als ik zie hoe families met een goed gevoel terugkijken op die laatste verzorging, dan weet ik dat zij de basis heeft gelegd voor wie ik vandaag ben.

Dank je wel, beppe.
Voor alles.

Ik mis je iedere dag 😢♥️

19/07/2026

Ik schrijf hier eigenlijk niet graag over.

Niet omdat ik mij ervoor schaam, maar omdat het een periode is die ik het liefst achter mij laat.

Toch kies ik ervoor om dit verhaal te delen. Niet alleen omdat ik de vraag via een privébericht kreeg, maar ook omdat ik onder reacties merk dat mensen vragen hebben. Dat begrijp ik ook. Veel mensen kennen mij pas sinds ik in de uitvaartzorg werk. Zij hebben die moeilijke periode uit mijn leven nooit meegemaakt en volgden mij destijds niet op sociale media.

Daarom wil ik er één keer eerlijk antwoord op geven.

Laatst vroeg iemand mij:
“Hoe ga jij om met suïcidegevallen in je werk, terwijl je zelf ooit suïcidaal bent geweest?”

Die vraag raakte me. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat het me heel even terugbracht naar een periode uit mijn leven die ik liever achter me laat.

Ja, ik ben suïcidaal geweest.
Ja, ik heb openlijk geschreven over mijn depressie en PTSS.

Ik schaam me daar niet voor. Het is een deel van mijn verhaal. Maar het is niet meer wie ik vandaag ben.

Mijn PTSS is niet ontstaan door mijn werk. Het trauma waar ik jarenlang mee worstelde, vond zijn oorsprong in wat mij als kind is aangedaan. Dat litteken heb ik jarenlang met me meegedragen. Uiteindelijk werd het zo zwaar dat ik de uitweg niet meer zag.

Gelukkig heb ik hulp gekregen. Ik ben behandeld voor mijn PTSS en depressie. Ik heb EMDR gevolgd, geleerd om met mijn verleden om te gaan en stap voor stap mijn leven teruggekregen. Niet omdat het verleden is verdwenen, maar omdat het niet langer mijn leven bepaalt.

Juist daarom kan ik dit werk doen.

Wanneer ik bij een suïcide kom, vergelijk ik die situatie niet met mijn eigen verleden. Ik stap niet in mijn eigen verhaal, maar in dat van de overledene en de nabestaanden. Op dat moment draait het niet om mij. Het draait om hen.

Natuurlijk raakt een suïcide mij. Hoe zou dat ook anders kunnen? Achter iedere suïcide schuilt een mens. Een leven. Een familie die achterblijft met verdriet, vragen en vaak ook schuldgevoelens. Dat raakt me, zoals ieder overlijden mij raakt.

Maar het opent geen oude wond meer.

Ik heb geleerd dat geraakt worden iets anders is dan teruggeworpen worden. Ik kan aanwezig zijn in het verdriet van een ander, zonder opnieuw te verdrinken in mijn eigen verleden.

Naar aanleiding van die vraag kreeg ik ook een reactie die mij eerlijk gezegd pijn deed. Er werd geschreven dat ik met dit werk “erom zou vragen” om opnieuw PTSS te krijgen en dat ik straks vast weer zou instorten.

Dat zijn woorden die binnenkomen.

Niet omdat ik daardoor aan mezelf ga twijfelen, maar omdat ze voorbijgaan aan wat herstel werkelijk betekent.

Ik verwijder dit soort reacties ook van mijn pagina. Niet omdat ik kritiek niet aankan of omdat ik een discussie uit de weg ga, maar omdat ik bewust kies voor een respectvolle plek. Daar horen persoonlijke aanvallen of kwetsende opmerkingen wat mij betreft niet bij.

Ook daar krijg ik vervolgens weer verwijten over. Dat ik reacties verwijder. Dat ik geen kritiek zou accepteren.
Maar er is een verschil tussen een kritische vraag en een persoonlijke aanval.

Een respectvolle vraag beantwoord ik graag. Een opmerking die iemand bewust probeert te kwetsen of neer te halen, hoeft van mij geen podium te krijgen op mijn eigen pagina.

Herstellen van PTSS betekent niet dat je nooit meer verdriet voelt. Het betekent niet dat je ongevoelig wordt of nergens meer door geraakt wordt. Het betekent dat je hebt geleerd om met moeilijke situaties om te gaan, dat je je eigen grenzen kent en weet wanneer je aan de bel moet trekken.

Ik stap dit werk niet onvoorbereid in. Ik ken mijn verleden, maar ik ken inmiddels ook mijn kracht. Ik werk in een team waarin we met elkaar praten over wat we meemaken. We vangen elkaar op als dat nodig is. Dat is geen zwakte, maar juist professionaliteit.

Ik begrijp dat mensen zich zorgen kunnen maken. Dat is iets anders dan iemand veroordelen op basis van zijn/haar verleden.

Mijn verleden maakt mij niet ongeschikt voor dit vak!

Sterker nog, het heeft mij geleerd hoe belangrijk het is om zonder oordeel naast mensen te staan. Om niet direct een mening klaar te hebben over een ander, terwijl je het hele verhaal niet kent.

Ik ben niet meer de vrouw van toen.

Ik ben een vrouw die gevallen is, hulp heeft geaccepteerd, is opgestaan en haar leven opnieuw heeft opgebouwd.

En juist daarom weet ik hoe belangrijk het is dat mensen gezien worden. Niet alleen in het leven, maar ook na hun overlijden. En dat hun nabestaanden iemand naast zich hebben die met rust, respect en menselijkheid aanwezig durft te zijn.

Mijn verleden draag ik met mij mee.
Maar het bepaalt mijn toekomst niet.