09/04/2026
Vandaag had ik de uitvaart van één van onze deelnemers. 26 jaar oud… wat is het leven soms enorm oneerlijk.
Deze prachtige jonge meid is voor mij altijd een inspiratie geweest om dit werk te blijven doen. Vandaag voelt dat dubbel, want wat zal ze ongelofelijk gemist worden. En het drukt ons ook met de neus op de feiten: psychische problematiek mag nooit onderschat worden. Onzichtbare ziektes zijn zó zwaar en verdienen veel meer aandacht. Het is net zo zwaar, heftig en oneerlijk als iedere andere ziekte. En toch rust er nog altijd een taboe op.
Ons werk als begeleiders van hulphondentrajecten is soms zo mooi. Wat een dankbare baan is het om mensen te zien groeien, hen in hun eigen kracht te zetten en een stukje zelfstandigheid terug te zien krijgen. Het is het dubbel en dwars waard.
Hoe graag je soms ook wilt dat alles goed komt… hoe machteloos je je soms ook voelt… wij kunnen er alleen maar zijn. En kijken hoe we, met kleine stapjes, het leven iets dragelijker kunnen maken — samen met een hond.
Trots op al onze teams, maar vandaag vooral trots op deze enorm stoere/ grappige/ lieve meid, die zo haar best heeft gedaan ❤️
Dag lieve Roos - X Yvonne
En voor iedereen: Zorg goed voor jezelf vandaag 🤍