12/05/2026
Een jongen die twaalf jaar lang buitengesloten is geweest, gepest is geweest........
uitgevallen op school en veel te vaak heeft gevoeld dat hij nergens echt paste, draagt dat niet alleen als herinnering met zich mee, maar ook in zijn lijf.
Want als je jarenlang hebt ervaren dat je plek in een groep niet vanzelfsprekend is, dan is een situatie op een club nooit alleen maar een situatie, maar kan één moment iets ouds aanraken waarvan je dacht dat het allang achter je lag.
Afgelopen zondag gebeurde dat.
Zijn gedrag (overigens alleen boos op zichzelf) was niet oké en dat mag ook gewoon gezegd worden, want kijken achter gedrag betekent niet dat je alles goedpraat.
Wat mij raakte, is wat daarna gebeurde.
Hij bood zijn excuses aan aan zijn team, nam verantwoordelijkheid en liep niet weg van wat zijn gedrag, terwijl juist dat voor iemand met zijn geschiedenis helemaal niet vanzelfsprekend is.
Dat is moed tonen, moed wat veel volwassenen nog kunnen leren.
Moedig omdat afwijzing jarenlang een bekend gevoel is geweest, maar in plaats van zich terug te trekken, boos te worden of in de slachtoffer positie te gaan van “zie je wel, ik hoor er toch niet bij”,
En misschien mogen we daar als volwassenen veel vaker naar kijken, want we zijn vaak razendsnel met oordelen over gedrag, maar veel trager met het zien van ontwikkeling.
Dat heet empathie, iets wat steeds meer verdwijnt in onze samenleving en gelukkig is hij de meest empatische puber die ik ken. Een jongen die emoties toont, die bij zijn gevoel kan komen....maar iemand pesten, iemand buitensluiten wordt blijkbaar normaal gevonden.
Wat leren we onze kinderen eigenlijk als we zeggen dat ze verantwoordelijkheid moeten nemen, maar ze daarna geen ruimte geven om te laten zien dat ze aan het groeien zijn?
