Coach-Atelier Den Bosch

11/05/2026

17/06/2025

Heb jij deze zomer behoefte aan rust, tijd voor jezelf en alleen zijn?

Heb je geen zin in schreeuwerige campings en vakantieparken?

Heb je ruimte nodig om even afstand te nemen?

Wil je een break-out room in je relatie?

Wil je een boek schrijven, nieuwe plannen maken, de tweede helft van het jaar uitwerken?

Wat je ook wilt, dat kan allemaal op deze fijn plek in Berlicum, vlakbij Den Bosch.
Sfeervol ingericht appartement met keuken, 2 persoons slaapkamer en badkamer. Fijne zithoekjes binnen en buiten in de en rustige omgeving met natuurgebied om de hoek. Een fiets om de omgeving te verkennen en lekker naar de gezellige binnenstad van Den Bosch te fietsen.

Te huur vanaf 1 week en in de maand juli zelfs een maand.

Interesse?
Stuur me een dm en ik neem contact met je op!

31/05/2025

Deze ruimte is niet alleen mooi, maar ook doordacht

Ik geloof dat een ruimte je kan dragen.
Dat je het voelt aan alles, zodra je binnenkomt: hier klopt iets.

Toen ik Coach Atelier vormgaf, wilde ik geen perfecte ruimte. Geen gelikte praktijk met spotjes en designmeubels. Ik wilde een plek waar je zakt. Waar je niet op je tenen hoeft te lopen.

Alles in deze ruimte is met aandacht gekozen. Niet omdat het er ‘mooi uitziet’, maar omdat het iets doet.
De stilte van de omgeving. Het zachte licht. Fijne geurkaarsen en verse bloemen.

Mensen zeggen vaak: “Ik weet niet wat het is, maar ik voel me hier meteen rustig.”
En dat is precies wat ik hoopte.

Deze ruimte is er voor mensen die begeleiden, luisteren, spiegelen, dragen.
Voor coaches, therapeuten, begeleiders — die ook zélf een plek nodig hebben die hen ondersteunt.

Een plek waar jij je werk kunt doen, zonder ruis.
Zonder dat je je moet aanpassen aan een sfeer die niet van jou is.

Je hoeft hier niks te forceren. Je mag gewoon zijn.

💛 Wil je voelen of het past? Kom gerust een keer kijken. Je merkt het vaak meteen.

29/05/2025

Hoe je hoofd je wijst op werk dat nog in je hart zit

Soms zeggen vrouwen tegen me: “Ik zit zoveel in mijn hoofd, ik wil er gewoon uit.”
En dat begrijp ik. Het denken kan vermoeiend zijn. Draaien in kringetjes. Alles willen begrijpen, verklaren, oplossen.

Maar wat ik vaak zie, is dat het hoofd eigenlijk een richtingaanwijzer is.
Geen lastpak, maar een signaalgever.

Want vaak zit er onder die onrust, die twijfel of dat gepieker… iets wat aandacht vraagt.
Een grens die je te vaak hebt genegeerd.
Een verlangen dat je al een tijdje aan de kant schuift.
Een verdriet dat nog ergens onder het oppervlak leeft.

Je hoofd raakt overvol, omdat je hart iets probeert te vertellen.
Niet omdat je zwak bent, of niet mindful genoeg. Maar omdat je lichaam wijs is.

In de coaching nodig ik je uit om juist dat ongemak niet weg te duwen, maar te onderzoeken. Niet om er meteen iets mee te doen — maar om het te leren verstaan.

En soms, als je durft te zakken uit dat hoofd, komt er ineens ruimte. Niet omdat het weg is. Maar omdat het eindelijk gezien is.

💛 Dus als je merkt dat je veel denkt, misschien mag je jezelf dan niet wegduwen. Maar dichterbij halen.

26/05/2025

Wat ik leerde toen ik een weekend offline was

Afgelopen maand nam ik een weekend zonder telefoon. Niet als groot experiment, maar gewoon omdat ik voelde: het is even genoeg.

Geen appjes, geen mail, geen scrollen. Alleen stilte. Tijd. En mezelf.

En wat me misschien nog wel het meest opviel? Hoe vaak mijn hand naar mijn telefoon ging. Uit gewoonte. Niet omdat er iets moest. Niet omdat er iets mis was. Maar omdat dat blijkbaar is wat ik doe, zodra het even stil wordt.

Zonder afleiding merkte ik pas hoeveel prikkels ik normaal gesproken toelaat.
En hoe snel ik iets wil ‘oplossen’ als er onrust opkomt — in plaats van het gewoon even te laten zijn.

Het weekend zelf was niet magisch. Ik voelde me niet opeens helemaal leeg of licht.
Maar er kwam wel iets anders: zachtheid. Een vertraagd ritme. Meer aandacht. En eerlijk gezegd: ook een beetje weerstand.

En dat was precies wat ik nodig had.
Niet nóg een podcast. Niet nóg een inzicht.
Maar gewoon ruimte.

We hoeven niet altijd bereikbaar, beschikbaar en bezig te zijn.
Soms is het meest helende wat je kunt doen: even niets.

💛 Heb jij wel eens de neiging om alles te vullen? Wat zou er gebeuren als je het even laat?

22/05/2025

Wat mag jij vieren voordat je alweer verder wil groeien?

Het gebeurt me zelf ook nog regelmatig.
Een traject afgerond. Een beslissing genomen. Een grens aangegeven.
En meteen daarna: Wat is de volgende stap? Wat moet er nu nog gebeuren?

Alsof ik de beweging vooruit pas verdien als ik blijf dóórbewegen.

Maar wat als we even blijven staan waar we zijn?
Niet omdat het ‘klaar’ is, maar omdat het al genoeg is voor nu.

In de coaching zeg ik het vaak:
Voordat je doorgaat, kijk nog eens om. Zie wat je al hebt gedaan. Voel wat je al anders doet. Sta stil bij wat er al is gelukt, al is het klein.

Die ene keer dat je je grens aangaf.
Dat je zachter was voor jezelf.
Dat je voelde: hier klopt iets voor mij.

We zijn zo gewend om te kijken naar wat beter kan, wat nog niet lukt, wat nog ‘aangeraakt’ moet worden.
Maar echte groei ontstaat vaak als we ook durven erkennen wat al in beweging is.

Dus vandaag stel ik je deze vraag:
🌱 Wat mag jij vieren voordat je weer verder wil?

Misschien is het niks groots. Maar misschien voelt het toch als iets wezenlijks.

18/05/2025

Wat ik leerde van de tuin dit voorjaar

Ik was laatst in de tuin. Niet om te werken, maar gewoon om even rond te lopen. Kijken wat er al bovenkomt. Wat nog niet. Wat nog helemaal stil ligt.

En ineens viel me iets op.
De bloemen die vorig jaar vanzelf opkwamen, laten dit jaar nog niks zien.
En de plant die ik al bijna had afgeschreven, bloeit ineens volop.
Geen patroon. Geen controle. Alles groeit op zijn eigen tijd.

En het raakte me, omdat ik dat óók zie in mijn werk.
Vrouwen die denken: “Waarom lukt het me niet?”
“Dit voelde vorige keer zo krachtig, en nu ben ik het weer kwijt.”
“Ik dacht dat ik verder was dan dit.”

Maar groei gaat niet in een rechte lijn.
Soms gebeurt er onder de grond van alles — terwijl jij denkt dat het stil is.
Soms is stilstand geen terugval, maar voorbereiding.

De tuin herinnert me eraan dat het niet altijd zichtbaar hoeft te zijn om waardevol te zijn.
Dat je mag vertrouwen op je eigen ritme.
Dat je niks hoeft te forceren om te bloeien.

En dat geduld niet betekent dat je stilzit, maar dat je de ruimte geeft aan wat in jou nog aan het groeien is.

💛 Wat in jou vraagt om rust, voordat het naar buiten mag?

14/05/2025

De plek waar ik altijd weer tot rust kom (en jij misschien ook)

Soms loop ik ’s ochtends de ruimte binnen en doe ik niets. Geen kaars aan, geen muziek, geen voorbereiding. Alleen maar even staan. Kijken. Ademhalen.

En dan gebeurt het al.

Er valt iets in mij stil zodra ik hier ben.
Niet omdat alles dan opeens weg is — de to-do’s, het denken, het zorgen. Maar omdat het hier niet zoveel ruimte krijgt. Omdat ik hier weer mag landen.

Deze plek heb ik in de eerste plaats gecreëerd voor mezelf.
Een plek waar ik graag ben. Waar ik mezelf kan horen. Waar ik me herinner waarom ik dit werk doe.

En dat is precies waarom ik de ruimte ook verhuur aan andere mensen. Coaches, therapeuten, begeleiders. Mensen die met aandacht willen werken, zonder haast, zonder ruis.

Want het maakt uit waar je bent.
De energie van een plek draagt je of trekt aan je. En deze plek — zacht, stil, warm — draagt.

Alles is aanwezig: licht, rust, eenvoud. Niet perfect, niet opgepoetst. Maar echt.

Je hoeft hier niets te worden. Je mag gewoon zijn.

Ben je benieuwd of het ook een plek is waar jij je werk mag laten landen?
Je bent welkom om een keer te komen voelen.

10/05/2025

Waarom ik liever geen doelen stel in mei.

Vroeger had ik in mei een lijstje. Dingen die ik ‘voor de zomer’ wilde afronden. Dingen die ik ‘nu echt moest oppakken’. Mei voelde als het laatste stukje van het eerste halfjaar — en dus moest het efficiënt, overzichtelijk, afgerond.

Maar de laatste jaren voel ik dat anders.
Mei nodigt mij uit tot iets zachters. Iets minder strak omlijnd.

De energie van dit seizoen is naar buiten gericht: meer licht, langere dagen, dingen die beginnen te groeien. En dat gebeurt vanzelf. Daar hoef ik niets voor af te vinken.

Dus in plaats van doelen, stel ik mezelf een paar vragen:
→ Waar heb ik zin in?
→ Wat wil zich aandienen?
→ Wat voelt licht, nieuwsgierig, open?

En ik merk: als ik die ruimte geef, gebeurt er vaak veel meer dan wanneer ik het probeer te plannen. Niet omdat ik ‘meer doe’, maar omdat ik mezelf toesta om te bewegen met wat klopt.

Dat wil niet zeggen dat ik nergens naartoe werk. Maar het voelt meer als afstemmen dan als forceren. Meer als luisteren dan als sturen.

Dus als jij deze maand ook het gevoel hebt dat je niet ‘in de flow’ zit — misschien hoeft dat ook even niet. Misschien is dit een tijd om te verzachten, niet te versnellen.

💛 Wat wil er in jóu ontstaan als je even geen lijstje maakt?

06/05/2025

Waarom ‘niks aan de hand’ vaak betekent: alles zit net onder het oppervlak.

Afgelopen week vroeg iemand aan me: “Gaat het goed met je?”
En ik hoorde mezelf zeggen: “Ja hoor, niks aan de hand.”

Maar toen ik diezelfde avond op de bank zat, voelde ik dat zinnetje nog nagalmen. Niks aan de hand. Echt?

Want mijn lijf was moe. Mijn schouders zaten hoog. Mijn adem zat wat oppervlakkiger dan normaal. En diep vanbinnen voelde ik iets borrelen dat ik al dagen weg had geduwd: onrust. Onverklaarbaar, ongrijpbaar. Maar aanwezig.

Ik zie het zo vaak, ook bij de vrouwen die ik mag begeleiden: het ‘gaat wel’. Ze draaien door op routine, reageren adequaat, zorgen voor anderen, lachen, presteren. Maar onder het oppervlak zit iets te wiebelen.
Een oud patroon. Een onvervuld verlangen. Een grens die net te vaak is opgerekt.

We zijn gewend geraakt om over onze signalen heen te leven. Om te denken dat het pas erg is als het écht misgaat. Maar wat als je lichaam al veel eerder fluistert?
Wat als ‘niks aan de hand’ juist het moment is om stil te staan?

Coaching is voor mij nooit alleen een plek van grote doorbraken. Het is juist vaak het vertragen bij dat soort kleine zinnetjes. Wat zit daaronder? Wat wil gehoord worden?

Dus mocht jij jezelf deze week ook horen zeggen: “Ja hoor, niks aan de hand.”
Misschien is dat precies het moment om even te zakken. Te luisteren. Niet vanuit paniek, maar vanuit liefdevolle aandacht.

Je hoeft niet te wachten tot het niet meer gaat. Je mag al eerder voor jezelf zorgen.

02/05/2025

Waarom ik de afgelopen week elke dag even niks deed.

Afgelopen week nam ik elke dag een momentje voor mezelf. Geen afspraken. Geen plannen. Geen telefoon op stil, maar uit.

En heel eerlijk? Dat was niet omdat ik zo zen was.

Het was omdat ik voelde: als ik nu doorga op dit tempo, ga ik mezelf voorbij. Niet omdat het ‘te druk’ was, maar omdat er in mij iets vol begon te raken. Alsof ik wel dóór kon — maar niet meer helemaal met mezelf erbij.

Dus ik besloot om elke dag, hoe klein ook, een moment te nemen waarop ik écht niets deed.

Geen wandeling met een podcast in m’n oren. Geen opruimen met een muziekje op de achtergrond. Geen boek met een pen ernaast om inzichten op te schrijven.
Maar gewoon: zitten. Kijken. Zijn.

En weet je wat er dan gebeurt?
In het begin: onrust. Mijn hoofd dat lijstjes maakt. Mijn lijf dat ongeduldig wiebelt.
Maar daarna: zachtheid. Ruimte. Helderheid. Alsof ik langzaam weer terugkom bij mezelf.

We zijn zo gewend om steeds iets te dóén met onszelf. Zelfs rust moet vaak ‘nut’ hebben. Maar soms is rust gewoon: even verdwijnen uit het ritme van moeten. Je ogen sluiten. Je schouders laten zakken. Even adem in, adem uit.

Ik weet niet waar jij bent in je seizoen, maar misschien is dit ook voor jou een uitnodiging: om vandaag één moment even níets te doen. Niet te verbeteren. Niet te verwerken. Alleen maar zijn. Dat is al zoveel.