18/09/2022
💛Lieve Sam💛,
Gisteren op 17 september hebben wij jou om 13.10 de laatste kus mogen geven. Wat ben jij een strijder en wat is het leven soms oneerlijk.
Een nieuwe mooie plek samen met z’n 4en in Wijster, dat was de bedoeling. Wat een zin hadden wij in dit avontuur. Samenwonen met opa, oma’s, Arnold, al onze kippen, de kuikens en Frits. Veel te vroeg moeten wij jou missen, onvoorbereid op wat zou komen.
3 weken geleden die verschrikkelijke diagnose, en nu….. nu kom je niet meer thuis, hier waar je hoort. Bij ons. Ik weet dat je nu thuis bent bij onze Vader, maar jongen wat zal ik je missen.
Met wie moet ik nu samenspannen als ik je vader plaag, kletsen dwars door elke film heen, highfiven om te vieren dat wij alleen thuis zijn en lekker chillen samen op de bank.
Nooit meer de deur openen en jouw stralende lach zien met je armen wijd om de stevigste knuffel te geven, die alleen jij kon geven. Nooit meer koffie op bed van jou voor je vader. Nooit meer roepen vanaf boven of de WiFi weer aankan. Please, nog een uurtje.
Nooit meer luisteren naar al je Marvel verhalen en endgames waar je zo vol van bent. Nooit meer lachen om je als je in de kamer op je VR-bril weer eens op missie was. Nooit meer samen met z’n vieren.
Zo intens verdrietig zijn wij. Er zijn geen woorden voor dit gevoel. We zijn vanaf nu incompleet en op zoek naar een nieuwe weg als gezin. Wat zullen wij jouw missen. Jij bent voor altijd een van ons!
Ik mis je stevige knuffels die met de dag krachtiger werden.
Ik houd van jou, lieve Sam🌈
Rust zacht
Angela
Je trotse bonusmama💛
