Praktijk Kind en Ouderbegeleiding Elo

Soms mis je iemand niet omdat je dat zelf wilt… maar omdat de ander het niet aankan.

Te veel input, te veel stemmen, te veel meningen van buitenaf. Geen ruimte om écht een eigen mening te vormen of uit te spreken.

Het is vermoeiend.
Het is zwaar.
En soms voelt het dan veiliger en makkelijker om afstand te nemen.
Misschien makkelijker dan het gevecht aangaan.

Maar voor de ander is dat ook niet makkelijk.
Want zij houdt zielsveel van jou.

Ze respecteert jouw keuze, ook als die betekent dat ze geen plek meer heeft in jouw leven. Niet omdat ze dat wilt, maar omdat ze jouw rust, jouw mentale gezondheid, en de veiligheid van jouw kinderen belangrijker vind dan haar eigen verlangen om dichtbij te zijn.

Dus laat ze je gaan.
Niet uit onverschilligheid, maar uit liefde.
Omdat ze jou de wereld gunt, zelfs als ze daar zelf geen deel meer van mag zijn. ❤️

“Wat draag jij mee uit je familie… en wat geef je bewust door?”

We dragen allemaal iets mee uit het gezin waarin we zijn opgegroeid.
Niet alleen onze eigen ervaringen, maar ook wat onze ouders van hún ouders hebben meegenomen.
Soms is dat prachtig en voedend. Soms ook zwaar.
Bijna altijd vanuit liefde en de wens: “Mijn kind mag het beter hebben dan ik.”

Toch kan die wens soms ook druk geven. Hoe groter de liefde, hoe groter soms ook de verwachtingen.
Daarom is het waardevol om bewust te kijken:
• Wat wil ik doorgeven?
• Wat mag ik loslaten?
• Welke lessen maak ik écht van mijzelf?

Bij biologische kinderen zit die erfenis letterlijk in hun DNA: 50% van papa, 50% van mama.
Niet alleen in uiterlijk, maar ook in temperament, talenten en soms onbewuste patronen.

Bij geadopteerde kinderen is dit gelaagder.
Zij dragen de biologische erfenis van hun eerste familie én de waarden, liefde en patronen van hun adoptieouders.
Twee systemen, beide onderdeel van wie zij zijn. Beiden verdienen erkenning, ook als één ervan minder zichtbaar is.

We zijn allemaal schakels in een lange ketting.
Hoe bewuster wij omgaan met wat we dragen, hoe lichter het wordt voor de generatie na ons.

Welke waarden, lessen of inzichten wil jij bewust doorgeven aan de volgende generatie?

De schaduw van (vroegkinderlijk) trauma.

Soms kom je als volwassene op een punt waarvan je nooit had gedacht dat je daar zou staan: opgenomen op een psychiatrische afdeling, overspoeld door crisissen die elkaar lijken op te volgen. Je voelt je jezelf niet meer, of je weet eigenlijk niet eens meer wie dat precies is, wie jij bent, los van angst, verdriet en pijn.

Wat daar vaak onder ligt, is iets wat heel diep gaat: (vroegkinderlijk) trauma. Dingen die zijn gebeurd toen je jonger was. Momenten waarin je je niet gehoord, niet beschermd of niet gezien voelde. Misschien heb je geleerd emoties weg te stoppen, of je hebt nooit geleerd wat die emoties eigenlijk betekenen. En dan komt er een moment, vaak jaren later, waarop alles ineens te veel wordt. Je raakt verstrikt in crisis op crisis, en de grip op jezelf lijkt weg.

Juist dan is het zo belangrijk dat er iemand naast je komt staan. Iemand die niet alleen wil ‘behandelen’, maar die écht wil zien wie jij bent. Die samen met jou durft te onderzoeken: Welke emoties voel je eigenlijk? Hoe uiten die zich? Wat ligt eronder?

Het vraagt moed om dat gesprek aan te gaan. Het vraagt geduld en vertrouwen om samen te puzzelen, om ruimte te geven aan wat vaak zo lang weggestopt is geweest. Maar in dat proces kan iets bijzonders ontstaan: rust. Even niet meer alleen vechten, maar mogen zijn. En soms, heel voorzichtig, mag er dan ook hoop ontstaan voor de toekomst.

Want het verleden kun je niet veranderen. Maar hoe je ermee leert omgaan, hoe je naar jezelf leert kijken, daarin ligt wel beweging. Door samen te reflecteren, stil te staan en te luisteren. Door te zien dat jij meer bent dan je trauma, meer dan je crisis. Dat je nog altijd die persoon bent, met alles wat je voelt, alles wat je bent en alles wat je kunt worden.

Misschien lees je dit en herken je jezelf, of iemand dichtbij je, in dit verhaal.
Weet dan: je hoeft het niet alleen te doen. Zoek iemand die echt naast je wil staan. Iemand die niet alleen je klachten ziet, maar jou als mens. Stel vragen, durf samen te puzzelen, praat over wat je voelt, ook al vind je dat spannend of lijkt het onbenullig.

En voor wie in de hulpverlening werkt: durf te kijken voorbij gedrag en diagnoses. Luister, vraag, en wees nieuwsgierig naar het verhaal achter de crisis. Want juist daar, in dat echte contact, begint vaak de weg terug naar rust, zelfvertrouwen en hoop.

Er is altijd meer mogelijk dan alleen overleven: er is ook leven, verbondenheid en herstel ❤️

Foto gemaakt door: Image Solutions nl

⏰ Te laat naar bed betekent… te laat uit bed. Die jetlag houdt hardnekkig vol 😅🙈
Niet heel erg, behalve dat de schoonmakers elke dag weer voor niks voor de deur staan omdat wij nét wakker worden 😂🧹🚪

Vandaag dus ontbijten/lunchen (iets ertussenin) met Ilay en zijn nieuwe bril 😎 hij zag eruit als een kleine gangster, maar dan met een superzacht hart ❤️🕶️

En daarna: tassen inpakken, want… we gaan met de nachtbus naar Hoi An! 🚌✨
Ja, echt: een bus waarin je kan liggen en slapen, met wifi, gordijntjes en oplaadpunten. Hoe vet is dat?! 🙌📱💤

Wordt vast een hobbelige slaap lekker, maar sowieso weer zo’n ervaring die je nooit meer vergeet! 🌙❤️

🌧️ Vandaag veel te veel regen… en dat al na 10 minuten buiten (het was droog toen we vertrokken!) en uiteraard zonder poncho’s of paraplu’s 😅🙈 het effect van storm Whipa? Daar hebben wij overigens op wat heftige regenbuien na geen last van gelukkig 🙏

Dus veel binnen gebleven, vervoer vervroegd geregeld en we vertrekken nu eerder (en langer) naar onze volgende plek! 🧳✨

De kinderen gingen natuurlijk weer veel te laat naar bed… dus morgenochtend waarschijnlijk wéér geen vroeg ontbijt 🙃🥱
Maar eerlijk: als ze dan eindelijk slapen, zien ze er wel heel lief uit ❤️

Papa en mama nog even qualitytime samen, een heel grappig nieuw spelletje gespeeld, en morgen… tassen pakken! 🎒😉

Deel 2: 🌧️ Vandaag alleen maar regen, maar hé… dat mag de pret niet drukken!
Hotspot nummer 2 afgevinkt: ☕️ thee drinken langs het spoor en foto’s maken op de spoorbaan in Vietnam 🚂📸

Alles lopend gedaan, want wij smelten niet in de regen. Of eigenlijk niemand niet, want het is nog steeds overal ramdruk buiten 😂🙈

Vandaag ook een uur eerder wakker dan gisteren, dus wie weet lukt het morgen eindelijk ontbijten op normale tijden 🙌🍳

En natuurlijk: tijdens het wachten op ons eten hoort een potje pesten er ook bij 🃏😉
Elke avond sluiten we af met een ijsje, want sommige tradities moet je gewoon koesteren 🍦❤️

✈️💤 Jetlag-level: overdag slapen en half slapend naar een waterpoppentheater… niet de beste combi ooit 😅🎭💦

MAAR… goed nieuws: onze koffers zijn weer terug! 🧳🤗

De kinderen vinden het nu al de leukste vakantie ooit:
🌞 gewend aan de hitte & luchtvochtigheid
🍜 dol op het eten hier
🏊‍♂️ en dat allemaal… zonder zwembad of strand!

Conclusie: wij scoren toch best wat ouderpunten 🎉🙌

🌏✈️ 5 weken weg uit de realiteit…

Een andere wereld, een andere cultuur.
Met z’n allen op avontuur, want ook al zijn ze soms niet te harden 😉, ik gun mijn kinderen en mijzelf, deze unieke herinneringen zolang het kan.

Dit jaar: Vietnam 🇻🇳

De start?
✨ Bijna onze vlucht gemist
✨ Vertragingen
✨ Een overgevend kind in het vliegtuig
✨ En als kers op de taart: bagage foetsie

Maar hé… morgen is er weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen en hopelijk… schone kleren! 😅🧳❤️

🌱 Het belang van vriendschap in het leven van je kind 🌱

Vriendschap is één van de meest vormende ervaringen in het leven van een kind. Het begint met samen spelen, elkaar opzoeken en leren delen. Maar gaandeweg wordt vriendschap zoveel meer.

🤝 Lessen in verbinding
Door vriendschap leert een kind wat het betekent om gehoord, gezien en gesteund te worden. Het leert hoe fijn het is om ergens bij te horen, én hoe belangrijk het is om er ook voor een ander te zijn.

😄 Blijdschap en lichtheid
Samen lachen tot je buik pijn doet, inside jokes, geheimpjes fluisteren, samen fietsen, elkaar troosten en herinneringen maken, het zijn die momenten die een fundament leggen voor zelfvertrouwen en emotionele ontwikkeling.

💔 En soms… teleurstellingen
Niet uitgenodigd worden. Een vriend die plots verandert. Of een ruzie die pijn doet. Ook dát hoort erbij. Vriendschappen leren kinderen hun grenzen voelen en stellen. Ze leren teleurstelling hanteren, veerkracht ontwikkelen en zichzelf beter begrijpen.

🧭 Jezelf leren kennen
In elke vriendschap spiegelt een kind iets van zichzelf. Wie ben ik in contact met de ander? Wat geef ik? Wat heb ik nodig? Vriendschap is een spiegel én een oefenveld voor de puberteit, waarin relaties complexer worden en het zoeken naar identiteit centraal staat.

💬 Laat je kind voelen dat alles welkom is in vriendschap: de warmte, het plezier, de twijfel én het verdriet. Juist in de ruimte waarin alles er mag zijn, groeien kinderen uit tot empathische en sterke mensen.

De kracht van de vader in het leven van een kind

De rol van een vader gaat verder dan fysiek aanwezig zijn. Hij vertegenwoordigt structuur, grenzen, veiligheid, en erkenning. Zijn aanwezigheid, emotioneel, energetisch of zelfs alleen symbolisch, is diep verweven met hoe een kind zichzelf leert zien en zijn plek in de wereld leert innemen.

Zelfs als ouders niet op één lijn zitten, of wanneer ze gescheiden zijn, blijft de plek van de vader essentieel in het innerlijke systeem van het kind. Een kind voelt feilloos wanneer één van de ouders wordt buitengesloten, bekritiseerd of ontkend en dat wringt vanbinnen. Want elk kind is gemaakt van beide ouders. Wanneer je een ouder afwijst, wijs je ook een stukje van jezelf af.

Het omarmen van je systeem, inclusief de imperfecte of afwezige vader, vraagt moed. Maar het opent de weg naar heling. Naar kracht. Naar volwassenheid. Want ook in pijn schuilt een les. Misschien leer je juist van je vader wat jij anders wilt doen. Misschien leer je door zijn afwezigheid het belang van aanwezigheid. Alles heeft betekenis, als je bereid bent te kijken.

Erkenning is de eerste stap naar integratie. Of je vader nu een veilige haven was of een gemis, hij hoort bij jou. En wanneer jij hem zijn plek geeft in jouw hart en jouw verhaal, geef je ook jezelf toestemming om heel te zijn.

Voor ouders: blijf elkaar erkennen als vader én moeder van jullie kind, ook als jullie wegen zich scheiden. Het kind blijft altijd loyaal aan beide, en verdient het om beide lief te mogen hebben, zonder schuld of verwarring.

Als het systeem niet ziet wat er wél is…

In het onderwijs komen we regelmatig kinderen tegen met een opvallend profiel:

▪️ Een bovengemiddeld IQ
▪️ Een laag werkgeheugen
▪️ ADHD of andere executieve uitdagingen
▪️ Een sterk vermogen om te leren, mits het betekenisvol, uitdagend en interessant is
▪️ Creatieve, visuele denkers die afhaken bij herhaling, lange instructie en externe prikkels

Toch vallen deze kinderen vaak op door wat niet lukt:
– Snel afgeleid
– Slechte taakaanpak
– Moeite met herhaling
– Geen tijdsbesef
– Weinig aansluiting bij standaard instructie

Het gevolg? Een lager schooladvies dan past bij hun cognitieve mogelijkheden. Niet omdat het kind minder kan. Maar omdat we een systeem hanteren dat vooral gericht is op lineaire, talige leerstrategieën.

Deze groep kinderen vraagt om een ander soort ondersteuning:
🔸 Interessegestuurd leren
🔸 Meer autonomie en eigenaarschap
🔸 Visuele instructie
🔸 Flexibel omgaan met herhaling
🔸 Vertrouwen op talenten in plaats van fixeren op belemmeringen

📌 Dit zijn de zogeheten dubbel-bijzondere kinderen cognitief sterk én kwetsbaar op bepaalde leerfuncties. Herken jij dit ook en hoe gaan jij hiermee om?