Opgeruimd leven

Rust en ontspanning zijn broodnodig. Het zorgt er voor dat je zaken helderder ziet en je prioriteiten kunt bepalen, in plaats van door te rennen en te reageren vanuit stress en vermoeidheid.

We zijn sociale wezens. Vaak gevoelig voor wat anderen van ons denken. Daarin afstemmen op een ander is prettig, een fijn contact/een goed gesprek is immers geen 'meningenstrijd'.
Je verliest je eigen kleur als je je te vaak, en te veel, aanpast aan wat ( je denkt dat) de ander van je verwacht. Als je je mond houdt omdat je denkt dat wat je echt vindt 'afgewezen' wordt door de ander. Als je je eigen waarden achterstelt bij die van de ander.

Alles wat we elke dag doen en waar we vaak niet of nauwelijks bij stilstaan, bepaalt voor een groot gedeelte hoe onze toekomst er uit ziet.
Wil je iets veranderen? Houd je gewoonten eens tegen het licht. Voldoen ze nog of is er iets dat je echt anders wilt doen vanaf nu? Begin dan met kleine aanpassingen/veranderingen. Hou het uitvoerbaar en haalbaar. Houd je er wel aan. En beloon jezelf als je doel bereikt is.

Moet jij ook zo veel van jezelf? Nog meer te doen betekent automatisch nog harder werken? Ont-moet jezelf. Wat is echt belangrijk voor je? Waar kun je, vandaag nog, meer recht doen aan wat je wilt dan aan wat je 'moet'?

Soms begrijpen we elkaar niet.
Op zich helemaal niet erg lijkt me.
Niet iedereen die je kent zal je - altijd - begrijpen. Net zoals jij dat waarschijnlijk niet bij een ander doet.
Belangrijk lijkt mij dat we van elkaar kunnen verdragen dat we van mening verschillen. Op zijn minst open staan voor het feit dat we over bepaalde onderwerpen anders denken. Dat we het over de inhoud kunnen hebben in plaats van over hoe 'gek', 'dom', 'beschamend', etc. het is dat de ander anders denkt.
Nieuwsgierig zijn naar hoe de ander tot een mening komt zonder het er mee eens te hoeven zijn.

Zodra iemand overtuigd is van het eigen gelijk is het gesprek bij voorbaat verloren.
Luisteren wordt dan aanhoren om te reageren, in plaats van benieuwd zijn naar de zienswijze van de ander wat luisteren voor mij veronderstelt.
Geen ruimte, geen openheid, geen verbinding, geen compassie.
Luisteren vraagt de bereidheid om de ander te horen, onszelf te verplaatsen in het wereldbeeld, de angsten, de dromen van de ander. Om onszelf even opzij te zetten. En nee, we hoeven het niet met elkaar eens te zijn of eens te worden. Laten we wel gelijk-waardig zijn.

In het hier en nu neem je beslissingen naar beste eer en geweten. Met alles wat bij je hoort.
En zoals het welluidende spreekwoord zegt "achteraf kijk je een koe in de kont". Achteraf is alles makkelijk. Meer ervaring, meer kennis, meer inzicht, meer afstand tot wat er gebeurt is. En dan is het zo gemakkelijk om jezelf te be- en veroordelen. "Dat had ik anders moeten doen", "ik had toch moeten zien dat".
En ook al kunnen we dingen niet over doen we kunnen ze in het hier en nu wel anders doen. Juist vanuit die inzichten die eerdere beslissingen opleveren. Volgens mij is het daarom belangrijk om keuzes uit het verleden ook als (aanzet tot) groei te zien.

Weinig zo mooi als iemand die oordeelloos een stuk met je meeloopt als het moeilijk is. Iemand die je hoort in plaats van je aanhoort. Iemand die er met alle aandacht voor je is.
Weinig zo lastig om dat bij een ander te doen. Want zo snel weer gevangen in de eigen overtuigingen, vragen, het eigen wereldbeeld

Als je toch dat lijstje maakt....
zet jezelf er eens op, in plaats van jezelf als hekkensluiter van al je verplichtingen te zien.
Waar kom je nooit aan toe wat wel belangrijk voor je is?
Wat schuif je constant weg omdat je nog zoveel dingen moet doen?
De dag is altijd zo weer om. Plan vooral ook tijd voor jezelf.