Somers coaching & training

Terug van weggeweest…

Zoals jullie hebben gelezen, deed ik mee aan de hype, het probleem van vele millennials; een burn-out! Dat maakte dat ik mijn onderneming volledig op pauze heb gezet en niet meer werkzaam ben geweest als coach. Op sociaal media was het helemaal stil en ik heb niet meer gepost op Instagram of Facebook.

Nu is het tijd om staptje voor stapje weer te beginnen. De naam ‘Zonnester’ heb ik losgelaten want tja, in zo’n burn-out gebeurd er een heleboel met jezelf en daardoor ben ik niet veranderd, maar dichterbij mezelf gekomen. Vanuit Somers coaching & training zal ik jullie blijven inspireren met blogs. En informeren over het aanbod van mijn praktijk. Ik zie jullie graag weer terug in de comments, in mijn praktijk of in de trainingen!

Minder weergeven

BURNOUT

Vol spanning loop ik binnen in het kantoor waar mensen worden geholpen met een burnout. Een vriendelijke man bij de receptie staat mij te woord en vraagt om mijn paspoort. Hij kijkt naar zijn beeldscherm om mijn gegevens in het systeem op te zoeken. Dan kijkt hij lang naar mijn paspoort en lacht, luid spreekt hij mijn 3 namen uit en zegt ''Wat een prachtige namen!''. Zijn glinster oogjes kijken mij aan en verlangen naar mijn bevestiging voor zijn ontdekte waarneming van mijn identiteit. Alle spanning leek voor een minuut even verdwenen en dat was nodig want de stress van de afgelopen tijd is hoog opgelopen. In de wachtkamer dwalen mijn gedachten af naar alle berichten op sociale media. Idealen over sterke vrouwen die alles voor elkaar kunnen krijgen. Een quote van S. Covey: we zijn geen product van de omstandigheden maar een product van keuzes. Of optimisten: 'alles wat je droomt, kun je doen'. Sociale media staat er vol mee: sterkte krachtige powervrouwen en mannen die beweren dat geluk een keuze is. Je bent een sterk mens! En met jouw kracht kom je er wel! Je hebt alle power in je om de moeilijkheden van het leven te dragen! Klinkt fijn hé? Maar wat als dat nu juist de illusie van het leven is? Hoe onwaarschijnlijk is het ideaal van een perfect mens. Een perfect mens die zijn leven in alle opzichten kan maken tot het goede leven. In die illusie is er geen plek voor de dood, geen plek voor trauma, geen plek voor falen of voor mijn burn-out. Misschien draait het niet om de zogenaamde maakbaarheid van geluk, maar om het leven van de volmaaktheid. We zijn immers niet altijd sterk. Nee, sterker nog.. (ha-ha) Ik wil even niet sterk zijn! Want sterk zijn, lijkt te betekenen dat ik moet geloven in de illusie van onze tijd; geluk dat voortdurend maakbaar is. En daarom bleef ik veel te lang, over grenzen gaan want tja, deze powervrouw kon alles!
Tot ik tegenover die vriendelijke man achter de balie stond. Hij wenste mij geen succes, geen taak te voldoen, ik moest immers gewoon zijn wie ik nu ben. Hij zei niet dat het wel goed zou komen toen ik huilend de deur uit liep, ik mocht gewoon even mijn verdrietige-ik zijn. Ik, jij, wij, we hoeven niet altijd sterk te zijn. We zijn namelijk nog zoveel meer!

BRUNOUT

Enorm, bovenmatig, uiterst en superdésupersuuuuúper moe. Alles om me heen wordt een beetje wazig en focussen op één ding vraagt al aanzienlijk veel energie en moeite. Oververmoeid. Het voelt alsof ik mee doe met de nieuwste trend. Zoals de licht beige laarsjes die in de mode zijn. Doe ik ook mee, neergeslagen van de vermoeidheid van de tijd. Op een dun rood draadje balanceren tussen rust en leven. Continu afwegingen maken wat energie geeft en wat slurpt. Om in het moment vol passie te werken en een dag erna als zombie te realiseren dat het té veel was geweest. Focussen. Opladen. Adempauze. Stilte. Prikkelarm. Rust in je hoofd. Rust in je lijf. Van al dat nadenken over rust creëren en realiseren in mijn dagelijks leven, word ik moe. En dat ben ik. Enorm, overmatig, uiterst en superdésupersuuuuúper moe!

Minder weergeven

VOL HOOFD

Herken je dat? Als je hoofd in verhouding tot je lichaam echt véél en veelste groot is!! Een soort pompoen-hoofd op een tandenstoker-lijfje. En je hoofd zit dan volgepropt met gedachtes, dromen, analyses, filosofieën, problemen en plannen. Dat is mijn hoofd.

En dan komt die vriend wijs vertellen dat je uit je hoofd moet komen. Met als praktische tip om een boksles te nemen. Een vriendin stelde meditatie voor met compleet onhaalbare yoga houdingen. En dan heb je natuurlijk ook nog de vriendinnen die met een goede fles wijn aanbellen.

Maar wat zij niet weten is dat ik dus meesteres ben in het denken. En denken kun je ook prima tijdens dat boksen. Sterker nog, tijdens het mediteren is er een zee van ruimte om te denken!

Dus na het bespreekbaar maken van mijn talent om diep na te denken, kwam de oplossing; TIJD Tijd om los te laten waar je dacht te zijn en ruimte te maken voor een nieuw perspectief. Ik wilde vroeger altijd een hond, misschien moet ik nu eens na gaan denken over een kat...

De enige zekerheid die we hebben is dat alles niet gaat zoals we dachten dat het zou gaan. Gedachten creëren de werkelijkheid. Geloven in sprookjes maakt dat de realiteit tegenvalt. De kracht van positiviteit. Uit ervaring heb ik geleerd voorzichtig te zijn. Je leeft maar één keer, neem het risico. Elke theorie kun je weerleggen met een andere. En daarom moeten we uiteindelijk onze eigen waarheid vinden. Zoeken naar datgene wat werkt voor jou. En dat gaan doen, wat alleen jouw hoofd doet krimpen.

VALENTIJN

Het is Valentijn! Gisteren had ik mij voorgenomen om een mooie post te schrijven over de liefde maar om eerlijk te zijn ben ik een beetje blanco. Ik kan vertellen over die vriendin die op haar eerste date huilde om haar ex en die fantastische man die haar troosten. Ik kan vertellen over onuitgesproken geheime liefde in vriendschap. Over de liefdes die we verloren aan de dood. Of de liefdes die elkaar uit het oog verloren omdat ze meer oog hadden voor werk of dat kleine wondertje tussen hen in. Ik kan vertellen over die vakantieliefde uit Frankrijk waar ik geen woord van verstond. Kortom; de liefde is nooit volmaakt maar in alles het hoogste goed.

Het is commerciële nunsense, natuurlijk, Valentijnsdag! Maar ach, de controle van het leven is een illusie dus laten we de feestjes op zijn minst een beetje vieren! Want ja, dat hebben we in de hand. Laat vandaag de liefde eens winnen. Liefde boven angst, liefde boven ego en liefde boven verstand. Je eigen schaamte voorbij. Kiezen voor het geluk van de ander. Uit te komen voor de waarheid van je hart. Die vriendin overladen met waardering. De eenzame buurvrouw een knuffel geven. Je baas eens een kaartje sturen. Durf jij het aan? Happy Valentine to you all en de allerliefste liefde van mij voor jullie # # #

Minder weergeven

GRIJS

Het is zwart of wit! Grijs is niks.
En toch is grijs de uitdaging van mijn leven. Balans vinden. Om een beetje zwart en wit te zijn. De transformatie tot pandabeer.

Offline zijn is fijn, zegt men. En na veel filosoferen over anti-stress middelen, was stap één helder: offline! Maar aangezien ik ga voor zwart of wit resulteerde dit in een weekend geheel offline. Internetmodus uit en de loze tijden van het leven beleven. Je weet wel, de wachtenopdebus-tijd, zittenindetrein-tijd, voorhetslapengaan-tijd. Er was stilte in mijn leven. Stilte om te vullen met de nieuwste posts van het leven. De likes van de dag door te nemen, de snel-weg-scrollen momentjes te overdenken. Alleen dan allemaal geheel in mijn eigen gedachten.

En wit als ik was, toen het weekend voorbij was! De schermtijd van die dag liep op tot schandalige records. Het is grijs. Grijs wil ik zijn. Niet op mijn hoofd maar in de balans tussen offline en online. Op bepaalde tijden mijn internet uitzetten. En bewust scrollen op Instagram.

Minder weergeven

ZORGZAAM

Veel liefde voor mijn oppaskindje. Niet alleen omdat ze heel leuk is, maar ook door haar mini-me uitdagingen & krachten.

Zij kan zich irriteren aan een kledingmerkje. Zo'n klein rotplasticje dat in je hals als een klein irritatie-factortje voortdurend in je rug prikt. Ik dacht aan haar kledingmerkje toen ik vanmorgen naar de bus toe liep. Ik irriteerde me aan de, in mijn beleving, luidruchtige geluiden van mijn jas. Aanstellerietes of Hoog Sensitief? Het is moeilijk uit te leggen aan iedereen die HSP niet zelf ervaart.

Maar die herinnering. Daar ging het om. Een zelfreflectie op zelfzorg. Mijn oppaskindje van wie ik de taal kon verstaan. Om haar vervolgens te kunnen helpen waar niemand haar uitdagingen begreep. Maar ook hoe ik haar krachten helder zag stralen in creativiteit, dans en gevoel. Ik heb haar lief. En met diezelfde liefde mag ik ook zorgen voor mijn eigen uitdagingen en krachten.

Stoppen als het even niet meer gaat. Dansen alsof de wereld niet bestaat. Zingen vol van passie en voelen, heel diep voelen.

Zorg jij voor jezelf zoals je voor een ander zorgt? Ben je net zo mild, liefdevol, begripvol als voor de ander? En heb je net zoveel bewondering voor wie je bent?

Minder weergeven

ZORGEN

Als ik een klein lief hummeltje in mijn armen heb, dan zijn alle zorgen van het leven relatief. Mijn angsten, mijn boosheid of verdriet. Als ik in de ogen kijk van die kleine, wat doet alles er dan toe? Wat kan er nou belangrijker zijn dan zorgen voor dit kleine gegeven wondertje in mijn armen?

Zorgen voor elkaar, uitzien naar de ander, er voor elkaar zijn. We doen ons best. En wat brengen al die zorgen met zich mee?

Zorgen we voor de ander als we opvangen waar je juist moet vallen? Betekend zorgen gevaccineerd zijn? Is zorgen altijd liefdevol? Laat je zorgen van de ander toe? Impliceert zorgen voor de ander uitgaan van het collectief? En zorg je voor jou? Heb je het recht op je zorgen?

In zorgen zullen we naast elkaar moeten gaan staan, daar waar het duister ons hart raakt. Voorbij ons ego stappen om te kiezen voor liefde. Het is samen zijn, ook als je de keuze van de ander niet begrijpt. Zorgen voor jezelf is tijd en ruimte geven. Het normaal niet vanzelfsprekend accepteren als jouw ideaal. Het is luisteren, voelen, accepteren. Zorgen om de zorgen van anderen. Zorgen om de zorgen van jezelf.

En als dat kleine hummeltje dan naar me lacht, straalt mijn hart. We zorgen vandaag voor de morgen van jou & mij.

Minder weergeven

GEVOEL VAN THUIS

Elke nacht een ander bed om in te slapen. Op deze foto liep ik de Camino en een huis was niet meer dan een plek om te eten en te slapen. In mijn leven heb ik op veel plekken gewoond. Van Amsterdam tot Arnhem en alles daartussen. Van samenwonen met m'n beste vriendin tot elke nacht in slaap vallen naast de lover. Een gigantisch grote tuin tot helemaal geen groen. 30m2 maakt je niet gelukkiger dan 7m2 (been there!). Genoten van het gezelschap van een kat en een hamster. Soms was het een vrije keus om te gaan en soms vroeg het leven mij verder te zoeken.

Maar slechts in sommige van deze huizen voelde ik mij thuis. Want alleen een huis is geen thuis. Wakker worden met geliefden, een ochtenddansje, pannenkoeken op zondag, de kerstboom tot aan het plafond. Warme chocolademelk, verduisterende gordijnen en lege wc rolletjes zonder bestemming. Een stukje liefde met muren eromheen.

Wanneer voel jij je thuis? Wat maakt jouw huis een thuis?

Minder weergeven

ONSZELF

Met vol genot de Beyoncé-pose bij de handdryer in de toiletten. Dit is wie ik ben. Genieten van de kleinste dingen en lekker gek doen. Somehow I lost being me a little bit. Gelukkig ben ik mijzelf niet kwijt maar de laatste tijd ben ik niet mij-zelf geweest. Niet authentiek genoeg. So I asked the universe to take me back!

Neem me terug om weer vrij te vliegen. Voorbij te hoogste bergen te gaan. Te dansen op de muziek die alleen ik kan verstaan. Laat me schreeuwen en lachen met mijn hart. Leven in kracht. Zingen met mijn ogen dicht. Intens voelen en zien. Springen met vertrouwen.

Laten we onszelf zijn in elke adem. Introvert, extravert, impulsief of doordacht. Maar laat niks je afnemen dat je mag zijn wie je bent.

Minder weergeven

Status van batterij: LEEG!

Met een kopje thee op de bank in Netflix-stand. Een lange wandeling in het bos, ongepland verdwalen en verwondering voor de mist op de velden. Eerlijk en met humor filosoferen met een herontdekte vriend. Helemaal je expressieve, gekke-ikke kunnen zijn bij je beste vriendinnen. Een veelte lange warme do**he. Verdwalen in gedachten starend uit het NS-raampje van de trein.

Het is niet altijd de rust die er voor zorgt dat ik weer kan opladen. Energie krijg ik ook van het juiste contact, die bijzondere ontmoeting met de bovenbuurvrouw, oneindig lang schrijven of door het dwalen in de natuur. Belangrijk is om mijzelf te blijven vragen wat energie geeft en wat er slurpt.

Nu is mijn batterij even leeg. En alhoewel mijn lichaam vraagt om rust, fantaseert mijn hoofd over een nieuw leven. Zoekend naar het antwoord, sip ik van mijn gember thee.

Een gebroken hart.

Als vanzelfsprekend schrijf ik over het leven. Het leven dat soms niet komt zoals je denkt dat het moet gaan. En juist daarom is het waardevol om te delen. Om eerlijk en open in de waarheid te zijn.

Mijn hart was gebroken. In kleine stukjes met scherpe randjes. Het deed me wankelen op het pad van zekerheid. En op die weg kon ik spreken in de taal van de liefde. Maar het vroeg ook ruimte voor verdriet en pijn. Pijn van mij. Het rationele gebruiken om te denken dat je het snapt. Wetend dat je gevoel altijd zal winnen.

Mijn vertrouwen in de kracht van de liefde werd een hoopvolle leugen. Nog niet voor de helft was ik voorbereid op wat zou komen. Hij koos voor een andere toekomst en dat deed pijn. Geen mooie conclusie of afrondende inspirerende boodschap aan het einde van deze post. Misschien alleen dat pijn, jouw pijn, mijn pijn, ieder zijn pijn. De pijn er mag zijn.

Minder weergeven