Al-Andalus Instituut

Veel Nederlanders met Marokkaanse roots hebben familiebanden met Tetouan, maar hoe velen kennen werkelijk het verhaal van deze stad?

Voor deze vlog ben ik de steegjes van Tetouan ingetrokken om op zoek te gaan naar haar geschiedenis, haar islamitische identiteit en haar diepe band met al-Andalus.

Ga met mij mee op ontdekkingstocht door één van de meest bijzondere steden van Marokko.

Link naar de vlog hieronder en in de comments ⬇️

https://youtu.be/ASRTbr_Fs00?is=OrGotCWz93LfFoQh

Mijn eerste imam en leraar in Utrecht is teruggekeerd naar Allah. Moge Allah hem genadig zijn en hem rijkelijk belonen voor al het goede dat hij heeft verricht. Hij was een man van nederigheid en diepe kennis. Een groot verlies voor onze gemeenschap. Wij roepen wie in gelegenheid is op om aanwezig te zijn bij zijn janāzah morgen.

De wijsheid van onze Marokkaanse Amazigh-voorouders lag in het vestigen op relatief hoger gelegen plaatsen, in plaats van op de lager gelegen gronden dicht bij de wadi’s, die periodiek werden getroffen door overstromingen.

In het verleden voerden de grote wadi’s meer water en waren zij gevaarlijker dan wat wij vandaag de dag zien in steden als Ksar el-Kebir, gelegen nabij de Loukous.

Dit patroon zien we terug in verschillende berggebieden van Marokko. In het noorden vestigden de Riffijnen zich in het Rifgebergte op natuurlijke hoogtes boven rivierbeddingen. In de Midden-Atlas kozen de Zayanen en de Ait Seghrouchen voor nederzettingen op hellingen en plateaus, terwijl de vruchtbare valleien vooral voor landbouw werden benut.

In de Hoge Atlas leefden onder andere de Glaoua en de Ait Atta op verhoogde rotsachtige locaties met zicht op de wadi’s beneden hen. In de Anti-Atlas en de Sous-regio bouwden groepen zoals de Iznagen hun dorpen eveneens boven de waterstromen, terwijl men de lagere zones gebruikte voor akkers en irrigatie.

Het principe was eenvoudig maar doordacht: het water respecteren en benutten — maar niet wonen in zijn bedding.

Dit boek heb ik al jaren in mijn kast staan. Lange tijd heb ik het niet gelezen, maar na de schandalen rond Epstein heb ik het weer uit de kast gehaald. Het gaat om het werk van de geleerde Abu al-Hasan Ali al-Nadwi, geschreven in 1950: ماذا خسر العالم بانحطاط المسلمين (Wat heeft de wereld verloren door de neergang van de moslims?).

In dit boek legt hij uit dat de terugval van de moslims geen verlies was dat hen alleen trof, maar een verlies voor de hele wereld. Het ging hem niet slechts om macht of politiek, maar om waarden en morele leiding. Tussen de bladzijden van dit boek en wat vandaag aan het licht komt, wordt duidelijk hoe groot de morele ramp is waarin de wereld leeft.

Wanneer goddelijke waarden verdwijnen, wordt de mensheid als een ontbindend lichaam in een vervuild moeras waaruit vernietigende krachten voortkomen. Wat heeft de wereld verloren door de neergang van de moslims? De mens verloor, en zelfs steen en boom verloren mee. Het verlies is niet alleen maatschappelijk, maar raakt de menselijke fitrah zelf.

Er is geen redding en geen werkelijke geluk voor de mensheid behalve door te varen op het schip van de islam en terug te keren naar de leiding van de Qur’an, de openbaring die werd gezonden aan de laatste boodschapper, Mohammed ﷺ.

Tijdens de Afrika Cup hebben we opnieuw gezien hoe de Marokkaanse "gastvrijheid" keer op keer wordt misbruikt. De Marokkaan stelt zijn huis open, deelt zijn brood en staat klaar om te helpen. Toch volgt daarna vaak geen dankbaarheid, maar belediging, kleinering en denigrerende woorden.

Wat dit pijnlijker maakt, is dat sommige Marokkanen die kampen met een identiteitscrisis hier extra gevoelig voor zijn. In plaats van grenzen te stellen, laten zij toe dat deze minachting genormaliseerd wordt, alsof dit nu eenmaal bij gastvrijheid hoort.

Daarom zeg ik het opnieuw, zoals ik het al vaker heb gezegd en zal blijven herhalen: wij Marokkanen moeten sterker in onze schoenen staan. We moeten trots zijn op onze rijke islamitische geschiedenis en beschaving, en ons bewust zijn van wie wij zijn en waar wij vandaan komen. Gastvrijheid is een waarde, maar geen vrijbrief voor misbruik.

Want er komt een moment dat zelfs de vernedering zichzelf niet meer kan verdragen.

Vanavond speelt Marokko tegen Nigeria tijdens de Africa Cup. Nigeria heeft ongeveer drie keer zoveel moslims als Marokko. Er wonen in Nigeria ongeveer 125 miljoen moslims. In Nigeria wonen dus bijna evenveel moslims als in alle Maghreb-landen bij elkaar. Dit is mijn geliefde broeder Anwar, een Nigeriaanse moslim. 🇲🇦🇳🇬

Inna lillahi wa inna ilayhi raji’oen.

Met groot verdriet hebben wij vernomen dat de vader van onze geliefde broeder Bilal Riani is teruggekeerd naar zijn Heer. Hij behoorde tot een zeldzame en bijzondere generatie waarvan er bijna niemand meer over is: de eerste moslims in Nederland, een generatie die de fundamenten heeft gelegd voor de gemeenschap zoals wij die vandaag kennen.

Wij vragen iedereen om du’a te doen voor zijn vader: Dat Allah ﷻ hem genadig is, zijn zonden vergeeft, zijn graf verruimt en hem een hoge plaats schenkt in Jannat al-Firdaws.

De afgelopen jaren heeft broeder Bilal met enorme toewijding en liefde de zorg voor zijn vader op zich genomen, zowel in Nederland als in Marokko. Hij stond hem bij tot het einde.

Dit is een krachtig voorbeeld van wat goedheid tegenover ouders betekent in de praktijk. Moge dit moment een les en herinnering zijn voor ons allen die onze ouders nog hebben: stel zorg, aandacht en tijd niet uit. Weet dat de dagen voorbijgaan en dat de kans om goed te zijn voor onze ouders niet onbeperkt is.

Wie vandaag nog zijn vader of moeder heeft, heeft een deur naar het Paradijs die nog openstaat.