Wispelturige Zweefteven

Lieve lezers,

Na met veel plezier geschreven te hebben op deze pagina ben ik (Helma), mij steeds meer gaan richten op You Matter, die vanuit Wispelturige Zweefteven is ontstaan.

De instagrampagina van Wispelturige Zweefteven is langzaam veranderd in You Matter. En nu is er ook een facebookpagina met deze naam.

You Matter, gewoon omdat we dat gevoel niet altijd mee hebben gekregen in onze jeugd, wat ons in ons volwassen leven enorm kan belemmeren in het ervaren van Vrijheid, Groei en Geluk.

Want hoe kun je je vrij bewegen op deze aarde als je denkt dat jij er niet toe doet? Hoe kun je hart open houden als je zo vaak bent gekwetst? Hoe kun je je gevoelige zelf zijn als je daar zo vaak op afgerekend bent?

Kortom You Matter. Misschien vind je het leuk om mij daar te volgen. Ik zal je met open armen ontvangen. ❤

You Matter Coaching voor vrouwen, wiens ouders hen geen veiligheid konden bieden, waardoor ze zichzelf als ‘niet de moeite waard’ en het leven als een gevecht ervaren. Vrouwen, die willen leren om een liefdevolle moeder te zijn voor zichzelf.

ALS DE STORM GAAT LIGGEN

Zo de storm nu buiten woedt, woedde die de afgelopen paar maanden door het leven van Denise en mij.
❤
We zijn danig door elkaar geschud. 'Hou je/me vast', zeiden we tegen elkaar, terwijl de wind ons uit elkaar trok.
❤
Nu de wind weer is gaan liggen zijn we 'allebei een andere kant uit gevallen', zoals Denise zegt. Ik ben verhuisd van Almere naar Nieuwegein, waardoor er fysiek meer afstand kwam en Denise is een intensieve training gaan volgen, waardoor er minder tijd is voor nabijheid.
❤
Het lijkt bijna een organisch proces dat Wispelturige Zweefteven op insta geruisloos veranderde in You Matter, waar ik op publiceer, en dat de aandacht van Denise nu vooral uitgaat naar: Ondernemen met Plezier
❤
Je kunt ons dus nog gewoon blijven volgen, maar ieder op een andere plek.
❤
Wellicht komen we nog samen, maar voor nu vraagt het leven ons om ons (eerst) los van elkaar te ontwikkelen.
❤
Natuurlijk blijven we jullie inspireren met verhalen en houden we jullie op de hoogte van nieuwe avonturen.
❤

ZICHTBAAR ZIJN

Om te beginnen wens ik jullie een ontzettend fijn, mooi, prachtig, liefdevol, gezond en een geweldig 2020 ✨💃

Verder is het wat stil hier bij de Wispelturige Zweefteven. Helma en ik houden ons op dit moment een beetje bezig met andere dingen. Zo is Helma op dit moment druk bezig met haar verhuizing en gaat mijn aandacht op dit moment wat meer naar mijn nieuwe bedrijf Ondernemen met Plezier

Eigenlijk zijn wij op dit moment ook helemaal niet zo wispelturig bezig. Hoewel we natuurlijk wel onze zweverige zelf blijven 😂

Soms vraagt het leven wat meer aandacht voor het ene en soms voor het andere. We zijn hier dus even niet zo zichtbaar.

En over zichtbaar gesproken, ik weet niet of er onder de Wispelturige Zweefteven ook ondernemers zijn die graag wat meer financiële rust willen creëren en zichtbaarder willen zijn. Ik heb een e-book geschreven met 3 gouden tips die zorgen dat je wat zichtbaarder bent voor jouw klant. Als je dat wilt hebben laat dan je mailadres achter via een pb of zo, dan stuur ik het je toe.

CONTROLE OVER WAT NIET CONTROLEERBAAR IS

De aanleiding om dit stuk te schrijven was het overlijden van mijn oom en een mooi gesprek wat ik had over controle over de situaties die je leven tegenkomt. Mijn oom is 85 jaar geworden. Zijn kaarsje is opgebrand en hij was klaar om te gaan. Iedereen heeft daar vrede mee.

Voor velen is dood iets wat oncontroleerbaar en onherroepelijk is. De dood komt ons halen wanneer hij wil.

Dat de dood oncontroleerbaar is leggen we ons bij neer. Dood is dood. Daar is niks meer aan te doen. Maar totdat de dood er is proberen we meestal zo lang mogelijk controle te houden over het leven. En juist daardoor verlies je de controle over wat er in jezelf plaatsvindt.

Wat mij vroeger in mijn familie tot zweefteef maakte was dat ik juist niet probeerde het leven controleerbaar te maken. Dat ik meeging met de loop van het leven. In het begin teveel. Liet ik het leven het leven bepalen waar ik naartoe ging. Dacht ik dat ik toch geen controle had en deed maar wat het leven me vroeg.

Later kon ik daar beter mee overweg. Kon ik het oncontroleerbare enigzins hanteren door er niet meer tegen te vechten, of me er willoos aan over te geven. Ik nam leiderschap over wat er in mij afspeelde.

Ik leerde mijn verschillende innerlijke delen kennen, inclusief hun behoeften. Ik luisterde naar ze en ik nam ze allemaal serieus. Wat niet inhield dat ik ook deed wat ze me vroegen. Omdat ik ze in de loop van de tijd ook goed heb leren kennen weet ik ook dat bijvoorbeeld dat ene deel sterke behoeften heeft die snel weer uitdoven. En dat het deel wat weet waar ik naartoe wil een hele zachte stem heeft waarvoor ik echt even moet gaan zitten om die stem te horen.

Zelfleiderschap nemen dus over al die verschillende delen. De tijd nemen om die verschillende delen te leren kennen zodat je precies weet wat je moet doen wanneer het leven ineens weer eens oncontroleerbaar lijkt. Het antwoord zit in jezelf ♥

Liefs, Denise

KERSTBOODSCHAP VAN RICHARD BRANSON - WRITE A TO-BE LIST TOO

Wij willen graag deze mooie kerstboodschap van vorig jaar van Richard Branson nog een keer met je delen.

Laat je inspireren door deze prachtige brief over 'zijn' in plaats van 'doen'. Kort gezegd zegt hij "Start met gelukkig zijn en de rest volgt. Stop met het streven naar dat grote geluk wat veel mensen zien als een doel, een bestemming. Maar dat is het niet. Het is een staat van zijn. Geluk zit ‘m in kleine dingen of momenten. Momenten waarop je voelt dat het leven door je heen stroomt."

✨✨✨

Persoonlijke brief van Richard Branson over zijn mindset voor geluk (en dat heeft niets te maken met zijn miljoenen!)

Dear Stranger,

You don’t know me but I hear you are going through a tough time, and I would like to help you. I want to be open and honest with you, and let you know that happiness isn’t something just afforded to a special few. It can be yours, if you take the time to let it grow.

It’s OK to be stressed, scared and sad, I certainly have been throughout my life. I’ve confronted my biggest fears time and time again. I’ve cheated death on many adventures, seen loved ones pass away, failed in business, minced my words in front of tough audiences, and had my heart broken. I know I’m fortunate to live an extraordinary life, and that most people would assume my business success, and the wealth that comes with it, have brought me happiness. But they haven’t; in fact it’s the reverse. I am successful, wealthy and connected because I am happy.

So many people get caught up in doing what they think will make them happy but, in my opinion, this is where they fail. Happiness is not about doing, it’s about being. In order to be happy, you need to think consciously about it. Don’t forget the to-do list, but remember to write a to-be list too.

Kids are often asked: ‘What do you want to be when you grow up?’ The world expects grandiose aspirations: ‘I want to be a writer, a doctor, the prime minister.’ They’re told: go to school, go to college, get a job, get married, and then you’ll be happy. But that’s all about doing, not being – and while doing will bring you moments of joy, it won’t necessarily reward you with lasting happiness.

Stop and breathe. Be healthy. Be around your friends and family. Be there for someone, and let someone be there for you. Be bold. Just be for a minute. If you allow yourself to be in the moment, and appreciate the moment, happiness will follow. I speak from experience. We’ve built a business empire, joined conversations about the future of our planet, attended many memorable parties and met many unforgettable people. And while these things have brought me great joy, it’s the moments that I stopped just to be, rather than do, that have given me true happiness. Why? Because allowing yourself just to be, puts things into perspective. Try it. Be still. Be present.

For me, it’s watching the flamingos fly across Necker Island at dusk. It’s holding my new grandchildren’s tiny hands. It’s looking up at the stars and dreaming of seeing them up close one day. It’s listening to my family’s dinner-time debates. It’s the smile on a stranger’s face, the smell of rain, the ripple of a wave, the wind across the sand. It’s the first snow fall of winter, and the last storm of summer. There’s a reason we’re called human beings and not human doings. As human beings we have the ability to think, move and communicate in a heightened way. We can cooperate, understand, reconcile and love, that’s what sets us apart from most other species.

Don’t waste your human talents by stressing about nominal things, or that which you cannot change. If you take the time simply to be and appreciate the fruits of life, your stresses will begin to dissolve, and you will be happier. But don’t just seek happiness when you’re down. Happiness shouldn’t be a goal, it should be a habit. Take the focus off doing, and start being every day. Be loving, be grateful, be helpful, and be a spectator to your own thoughts.

Allow yourself to be in the moment, and appreciate the moment. Take the focus off everything you think you need to do, and start being I promise you, happiness will follow.

Happy regards,
Richard Branson

ALLANG NIET MEER KLEIN

Begin volgend jaar start ik (Denise) met een training die op dit moment voor mij nog een maatje te groot lijkt. In eerste instantie was dat voor mij een reden om misschien nog wel te zeggen. "Nu nog maar niet, ik wacht nog even totdat ik eraan toe ben."
✨
Totdat ik me besefte dat ik ook anders kan denken. Groter, in plaats van kleiner. Dat ik niet meer het meisje ben wat altijd met de kleintjes mee moest doen (omdat mijn moeder mij op hele jonge leeftijd kreeg was ik altijd de oudste van de kinderen). Ik verlangde ernaar om bij de groten te horen en bij al die leuke dingen te zijn waar de groten wel bij mochten zijn en ik niet. En nu mag ik met de groten meedoen 💃
✨
Whoeee dankjewel, ik ben niet meer degene die te klein was voor de groten en te groot voor de kleinen.
✨
Geweldig om in de grotere versie van jezelf te kunnen stappen. Ik ben dankbaar voor de kans die mij gegeven wordt.
✨
In mijn e-book heb ik geschreven hoe het mij tot nu toe gelukt is om in een grotere versie van mezelf te stappen. Een uitdagende weg, die mij zichtbaarder heeft gemaakt. Je kunt het e-book aanvragen door een mail te sturen naar [email protected]

DE EVOLUTIE VAN GEVOEL

Gevoelens maken een hele evolutie door. Niet de gevoelens op zich, maar hoe we ermee omgaan.

In mijn (Denise) jeugd leek gevoel niet te bestaan. Er werd in ieder geval niet over gesproken en ik ervaarde ze niet bewust. En ik weet zeker dat dat ook zo was voor bijna iedereen om me heen.

Ergens rond mijn 40e werkte ik met iemand die zich liet leiden door zijn gevoel. Soms kwam hij niet op het werk omdat hij een vervelend gevoel had. Ik vond het maar lastig dat ik niet op hem kon rekenen. Daarmee bestempelde ik gevoel ook als lastig.

Misschien een jaar later kwam ik in aanraking met de gevolgen van niet voelen. Mijn hele lijf zat vast 😮

Toen moest ik wel naar dat gevoel waar ik me totaal niet bewust van was.

Ik ben 'gevoel' gaan observeren en soms liet ik me er ook door meeslepen. Soms voelde ik me depressief en wist niet zo goed wat ik daarmee aan moest. Heel vaak voelde ik me oké, maar ook vaak wat lamlendig. Lusteloos. Ik ben gaan leren dragen wat er is. Ermee te zijn. Ook met de freeze reacties die me soms leken te overkomen. Op sommige momenten dissocieerde ik, dat vond ik minder fijn want dan was ik er even niet. Later kon ik daar ook beter mee omgaan.

Omdat 'gevoel' zo bepalend was in mijn leven (ook toen ik het mij niet bewust was) heb ik nooit geprobeerd om iets te bereiken. Iets tastbaars. Ik probeerde te zijn met wat was. En daar had ik al een hele kluif aan.

Inmiddels realiseer ik me dat gevoel een signaal is van mijn gedachten. Een signaal dat er gedachten zijn die mij beïnvloeden. En gedachten die zijn te beïnvloeden.

Als ik nu ergens een rotgevoel over heb pak ik het anders aan. Ik stuur de gedachten weg die dat rotgevoel geven. Ik laat me veel minder beïnvloeden door stemmen in mijn hoofd die vaak niet eens van mij zijn.

Voortaan kies ik zelf wat wil en neem mijn gevoel serieus. Niet op de manier zoals ik gewend was, maar door op te treden tegen de gedachten erover 💪♥️

Nb dit gaat over een deel van het gevoel. Er is nog een gevoelslaag. Subtieler en verbonden met je ware zijn.

Ik probeer al jaren te veranderen, maar ook om te accepteren dat ik ben wie ik ben.

De afgelopen tijd heb ik gemerkt dat veranderingen die ik zo graag wilde vanzelf gingen door dingen anders te doen. Daarom heb ik vandaag een keuze gemaakt die verschrikkelijk beangstigend is. Echter ik vertrouw erop dat ik dit aankan. Dat dit niet voor niets op mijn pad is gekomen. Dat mijn hart er met een reden sneller van gaat kloppen.

Ik ben bang én vol vertrouwen 🙏

Liefs, Denise

EEN DIAGNOSE EN DAN?

Ik (Denise) heb de laatste weken het programma Tygo in de psychiatrie met een soort van afgrijzen gevolgd.

Mensen die geholpen willen worden en in hokjes gestopt worden. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.

Diagnose's die binnen 60 minuten gesteld worden vanuit de symptomen waar iemand op dat moment last van heeft. En aan de hand daarvan wordt medicatie gegeven.

Wat is er aan de hand met ons systeem? Mensen zoeken hulp en krijgen dan een pilletje, meestal meer dan een. Gevoelens worden afgevlakt en ondertussen lijkt de pijn alleen maar groter te worden 😥

Wat is er echt aan met ons aan de hand?

☆ Ben je bang en eenzaam. Hou je je adem hoog zodat je het verdriet van je hart niet hoef te voelen.

☆ Moet je jezelf blijven bezighouden, omdat je anders wordt gegrepen door de donkere leegte rond je kern.

☆ Maak je het anderen naar de zin, in de hoop dat ze je lief zullen vinden. Zodat je dan aandacht en waardering krijgt. Omdat je jezelf diep van binnen eigenlijk waardeloos vindt.

☆ Verleg je eigen waarheid en waarden en geef je geen grenzen aan omdat je dan mensen verliest en trek je dat niet.

☆ Ben je eigenlijk wanhopig op zoek naar de liefde en ben je tot het bot toe bang om verlaten te worden, maar vergeet je daarbij dat je jezelf al lang geleden verlaten hebt.

☆ Ben je doodsbang dat men doorziet hoe leeg je bent en zorg je er wel voor dat niemand je kwetsbaar zal zien.

☆ Is het binnen bij jou, ijskoud en wil je die kou niet voelen. Blijf je daarom bij warmte vandaan.

☆ En als iemand dan warmte geeft voel je die kou en dat doet pijn, en je hebt geen idee hoe je met pijn om moet gaan.

Ik herken mezelf in sommige punten ook wel. Dat ben ik me dus bewust, er speelt zich vast ook nog het een en ander onbewust af. Volgens mij niet zo gek. Veel mensen weten we niet hoe koud en eenzaam ze zich van binnen voelen. Ze hebben geen woorden om die pijn te beschrijven, dus als iemand te dichtbij komt zijn ze weg.

Is dit op te lossen met medicatie? Of is er iets anders nodig? En wat we nodig hebben wie kan dat dan geven?

Nb. Deze post is gebaseerd op een prachtige post over verlatingsangst en bindingsangst van Lars Faber. Dankjewel Lars 🙏

Wat doe jij wanneer je ontdekt dat er iets is aan jezelf wat je liever anders zou willen?

🙄 Ga je hulp zoeken en zorgen dat het 'geheeld' wordt
😇 Haal je je schouders op en denk je 'Dit is wie ik ben' en leer je ermee omgaan

Of iets anders? 🤗