Conciencia Coaching - Stresscoaching & Burn-out begeleiding

‘𝘈𝘤𝘵𝘪𝘦’
‘𝘞𝘦𝘳𝘬 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘪𝘯𝘬𝘦𝘭’
‘𝘝𝘰𝘭𝘥𝘢𝘢𝘯’

Dit waren de uitcheckwoorden van de deelnemers aan het einde van de workshop “Leer glashelder je grenzen stellen’ die ik afgelopen dinsdag gaf.

Ik werk altijd met uitcheckwoorden omdat deze concreet en to the point aangeven hoe de deelnemers de workshop hebben ervaren en in welke staat ze het geleerde willen gaan toepassen in de praktijk.

Elke keer als ik deze workshop geef ben ik weer positief verrast hoe gedreven de deelnemers zijn om met hun grenzen aan de slag te gaan.

Grenzen stellen is een belangrijke vaardigheid als je na je burn-out weer op het punt staat om je werk te hervatten.

Voor velen is dit een onzekere periode waarbij je voor je het weet weer te snel in de waan van de dag meegaat en op zo weer 'op die sneltrein zit die maar door blijft denderen.'

Juist daarom is het belangrijk om je re-integratie proces te starten met het stellen van heldere grenzen.

Voor jezelf.

Zodat jij zelf niet over jouw grenzen heen gaat.
Op tijd gas kunt terugnemen.
Kunt voelen wanneer het genoeg is of wanneer je mag bijsturen wanneer de re-integratie niet zoals gewenst gaat.

Op dinsdag 19 december is de volgende workshop ‘𝘓𝘦𝘦𝘳 𝘨𝘭𝘢𝘴𝘩𝘦𝘭𝘥𝘦𝘳 𝘫𝘦 𝘨𝘳𝘦𝘯𝘻𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘭𝘭𝘦𝘯’ voor wanneer je op het punt staat om te re-integreren na je burn-out

Je ontdekt exact:

✅ waar jouw grenzen liggen
✅ hoe je je grenzen tijdens re-integratie ze tijdig herkent
✅ en welke 4 simpele stappen je moet nemen om je grenzen glashelder te
formuleren.

𝗗𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻....

Je neemt aan het einde van de masterclass ook nog een moedig besluit zodat je de volgende dag al vastberaden en vol vertrouwen jouw grenzen daadwerkelijk gaat bewaken.

𝗣𝗹𝘂𝘀…

Je staat er na de workshop niet alleen voor.
Je krijgt er een gratis 1-op-1 gesprek met mij bij.

Die plannen we binnen 3 weken na de workshop in, zodat jij echt in actie komt en samen kijken we hoe je het geleerde gaat blijven toepassen.

𝗠𝗲𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗿𝗲𝘀𝘂𝗹𝘁𝗮𝗮𝘁:

Met meer energie en plezier je werkzaamheden opbouwen terwijl je focus houdt op jouw verdere herstel en je gezondheid.

Hopelijk zie ik je bij de workshop en ben benieuwd naar 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘶𝘪𝘵𝘤𝘩𝘦𝘤𝘬-𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯

Meld je aan via de link in de bio

'𝗖𝗼𝗱𝗲 𝗢𝗿𝗮𝗻𝗷𝗲! 𝗛𝗲𝘁 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝗻𝗼𝗼𝗱𝘄𝗲𝗲𝗿.'

Berichten die ik vorige week vanuit verschillende hoeken voor mijn kiezen kreeg.
Allemaal goed bedoeld en met de beste intenties, want het zou immers gaan 'stormen'.

Gelukkig stuurde mijn klant me 's ochtends vroeg een bericht: 'Onze sessie gaat wel door vandaag, ondanks een beetje wind?'

Vervolgens maakten we een fantastische herfstwandeling in een mooi stukje bos (zie foto).

Hoe komt het dat zoveel mensen zich al dagenlang druk maken om een weers𝘷𝘦𝘳𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵𝘪𝘯𝘨? (het woord zegt het al: 'verwachting' en niet 'garantie')

Omdat we vatbaar(der) zijn (geworden) voor ‘stemmetjes’. die je gefocust houden op ‘gevaar’.

Hoe dan ook...

Als je vaak genoeg de stemmetjes hoort (en gelooft) belemmeren ze je om datgene te doen wat voor jou belangrijk is of diep van binnen graag wilt.Of 'Nee zeggen' tegen datgene wat je niet wilt.

Voor je het weet, cijfer je jezelf en je eigen behoeften weg.

Omdat ‘het niet zo hoort’, of omdat ‘je anderen niet tot last mag zijn’.

𝗩𝗶𝗻𝗱 𝗷𝗶𝗷 𝗹𝗮𝘀𝘁𝗶𝗴 𝗼𝗺 𝗷𝗲 𝗴𝗿𝗲𝗻𝘇𝗲𝗻 𝘁𝗲 𝗯𝗲𝘄𝗮𝗸𝗲𝗻 𝗼𝗺𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 '𝘀𝘁𝗲𝗺𝗺𝗲𝘁𝗷𝗲𝘀' 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝘄𝗲𝗴 𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝗷𝗲 𝗲𝗿𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿𝗵𝗼𝘂𝗱𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗲𝗻 𝗷𝗲 𝗴𝗲𝘇𝗼𝗻𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻?

Dinsdag 28 november a.s. geef ik de online masterclass "Leer Glashelder Je Grenzen Stellen".

Speciaal 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘢𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘢 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘶𝘳𝘯-𝘰𝘶𝘵 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘱𝘶𝘯𝘵 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘳𝘦-𝘪𝘯𝘵𝘦𝘨𝘳𝘦𝘳𝘦𝘯.

In deze masterclass ontdek je:

- waar jouw grenzen precies liggen
- hoe je ze tijdig herkent
- en welke 4 simpele stappen je moet nemen om duidelijk jouw grenzen te stellen.

Je neemt aan het einde van de masterclass een moedig besluit (ondanks de ‘stemmetjes’) zodat je de volgende dag al 'Vastberaden' en 'Zelfverzekerd' jouw grenzen bewaakt.

En.. we plannen na de masterclass, een 1-op-1 coachgesprek.
Gratis en voor niets.

𝗠𝗲𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗿𝗲𝘀𝘂𝗹𝘁𝗮𝗮𝘁:

Met meer energie en plezier je werkzaamheden opbouwen terwijl je focus houdt op jouw verdere herstel en je gezondheid.

Meld je aan via de link in de bio!

‘Het duurt allemaal zo lang. Ik wil gewoon weer deelnemen aan alles.’

Met een blik vol frustratie vertelde hij dat hij weer over zijn grenzen was gegaan.

Net nadat het eindelijk een tijdje beter ging en hij eindelijk weer een beetje energie terug had.

Ik zie het dagelijks gebeuren bij mensen die herstellen van stress en burn-out klachten.

Het kleine beetje herstel en energie wordt gelijk overboord gegooid om zo snel mogelijk weer terug te kunnen in de rat-race.

Want ja, het leven is zo kort en dan wil je natuurlijk wel het maximale eruit halen.
Maar deze gedachte wordt een pijnlijke leugen als jij jouw 'maximale' afmeet aan 'druk zijn' of 'veel doen'.

En wanneer je totaal niet stilstaat bij wat écht belangrijk voor je is en of wat je behoeften zijn.

Ja, dan is elk minuutje snel volgepland.

Ik noem dit het ‘All You Can Eat’-Principe:

In een korte tijd zoveel mogelijk van alles naar binnen proppen. Zodat je daarna een ‘voldaan’ gevoel hebt.

Dit kun je linea recta copy-pasten naar het dagelijkse leven.

Dus als je de leugen gelooft dat tijd jouw kostbaarste bezit is en dat je 'alles eruit moet halen wat erin zit...'

Dan gaat ‘zoveel mogelijk in een dag doen’ vanzelf de boventoon voeren in je leven.

En sijpelt je energie langzaam weg.
Als een speldenprikje in een opblaasboot.

Wat is een kostbaarder ‘bezit’ voor jou:

Voldoende tijd?
Zodat je meer kunt doen en je jouw tijd steeds meer kunt opvullen?

Of voldoende energie?
Om in de tijd die je wèl hebt, te kunnen genieten van de belangrijkste dingen in je leven?

Wat die ook voor jou mogen zijn.

Ik wens je een fijne energieke week toe…

𝗞𝗼𝗻 𝗷𝗲 𝗻𝗼𝗴 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗿 𝗱𝗮𝘁 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹 𝘃𝗮𝗻 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲 𝘃𝗮𝗸𝗮𝗻𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗮𝘀𝘁𝗵𝗼𝘂𝗱𝗲𝗻.

Na 1 dag werken lijkt het alsof je nooit uit die vervloekte ‘rat-race’ bent gestapt.

𝙒𝙖𝙠𝙚 𝙪𝙥 𝙘𝙖𝙡𝙡!

Vakantiegevoel moet je juist NIET willen vasthouden.

Ondanks dat je de afgelopen weken overal tips voorgeschoteld krijgt over hoe je dit juist wel kunt bereiken, denk ik dat dit onmogelijk is.

'Werkgevoel' kun je ook niet vasthouden. 'Kerstmis-gevoel' ook niet.
Dat heeft te maken met de aard van ‘gevoel’.

Vakantie is ontzettend belangrijk en heeft een duidelijk doel.

'𝘏𝘰𝘦 𝘬𝘶𝘯 𝘫𝘦 𝘫𝘦 𝘷𝘢𝘬𝘢𝘯𝘵𝘪𝘦𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘴𝘵𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯?’ is niet de vraag die je beantwoord wilt hebben om je te voelen zoals op vakantie.

Welke vragen dat WEL zijn en welke 6 tips veel beter werken, lees je in dit uitgebreide artikel.

Pak je pen en papier erbij want er zitten praktische oefeningen bij die je meteen helpen om meer ontspanning te vinden in je dagelijkse leven.

Klik op de link hieronder om meteen naar het artikel te gaan.

Vakantiegevoel vasthouden? Niet doen! Deze 6 tips werken veel beter - Conciencia Coaching Vakantiegevoel vasthouden? Dat moet je juist niet willen. In dit artikel lees waarom en 6 tips die veel beter werken voor ontspanning.

'𝗜𝗸 𝘄𝗶𝗹 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗯𝘂𝗿𝗻-𝗼𝘂𝘁 𝗸𝗹𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻'
"ik wil er vanaf zijn'

Dit was het antwoord op de vraag die ik mijn client gisteren stelde: 𝘞𝘢𝘵 𝘻𝘰𝘶 𝘫𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘴𝘵𝘦 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯?

Logisch antwoord, zo op het eerste oog.

Want wie staat er nou te juichen om in een oncomfortabele, negatieve of ellendige situatie te zitten?

Niemand toch? Ik niet in ieder geval.

Dus als je je situatie NU kunt veranderen.
Doe jezelf een lol en verander het meteen.

Maar wat als je in een situatie zit die je niet kunt veranderen?
Of althans niet nu, a la minute?

Wat heb je dàn te doen?

De meeste mensen doen (volledig kansloos) precies hetzelfde:
Uit alle macht de situatie proberen te veranderen.

En omdat je niet bij machte bent om het te veranderen, kost het je alleen maar bakken met energie.

Zo voelt de situatie alleen maar nòg vervelender, oncomfortabeler en negatiever dan nodig is.

Dus blijf je vechten tegen ‘het onveranderbare’: de realiteit.

Een strijd die:
1. je NOOIT zult winnen
2. gevoed wordt door een gevoel van ‘falen’

Omdat niemand wil falen ga je dus maar weer je uiterste best doen om in control te zijn.

Et voila, de vicieuze cirkel is rond.
Super frusterend toch?

Wanneer we niet in controle kunnen zijn hebben we de neiging om ons niet 'ok' te voelen. En vinden we onszelf niet ok. Als persoon.

Interessant.

Want of je de situatie wel of niet kunt veranderen zegt helemaal niks over jou als persoon.

Door te laten zijn wat er is en daar vrede mee te sluiten, het niet te willen fixen en te merken dat jij als persoon helemaal ok bent zoals je bent, ontstaat er heel veel ruimte en ga je talloze opties zien die je eerst niet zag.

Allemaal opties die je wèl kunt uitvoeren of doen waardoor je je stap voor stap snel beter, ontspannender (is dit een woord?) kalmer of positiever gaat voelen.

Zodat jij je straks in een situatie bevindt die je wel wilt.

Hoe ga jij om met vervelende situaties, die je niet kunt veranderen?

'𝙄𝙠 𝙗𝙚𝙣 𝙙𝙤𝙤𝙙𝙤𝙥, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙞𝙠 𝙢𝙤𝙚𝙩 𝙜𝙚𝙬𝙤𝙤𝙣 𝙙𝙤𝙤𝙧. '

'Ziekmelden kan niet want ze hebben me nodig , de andere collega’s zijn al uitgevallen. Maar ja ik kan eigenlijk niet meer….’

Met de wanhoop in zijn ogen keek hij me aan of ik een verlossend antwoord had.
Dat had ik niet. Wel een vraag:
‘Wat zegt je werkgever ervan wanneer je aangeeft dat het teveel is?’

‘Ja, dat ik in het weekend maar rustiger aan moet doen..’
De tranen rolden toen over zijn wangen en zei ‘Ik snap niet waarom ik zo loyaal ben..’

‘Dat ben je ook niet.’ reageerde ik.
‘Niet naar de belangrijkste persoon die er maar bestaat in jouw wereld.
Jij zelf’

‘Tja….’ was de reactie en daarna was het een tijdje stil.

Dit is geen uitzondering. Ik hoor dit verhaal, of een variant hiervan, bijna dagelijks.

‘𝘓𝘰𝘺𝘢𝘢𝘭 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳’ is een prachtige emotionele troefkaart die getrokken wordt om maar te blijven gaan.

Een tandje erbij te doen.
Schoudertjes eronder.
Kiesjes op elkaar.

En voor je het weet ben je je eigen waarde(n) vergeten. En weet je niet eens meer waarom je zo hard aan het bikkelen bent en je alles op het spel zet om maar door te blijven gaan.
Heel eerlijk.. dat heb ik zelf ook jaren gedaan.

‘Ja dat hoort toch zo, dat is toch normaal…’ hoor ik dan vaak.

De onbetaalbare prijs die je hiervoor betaalt?

- Niet doen of kiezen voor wat je zelf wilt of belangrijk vindt
- Je zelf aanpassen en wegcijferen
- Geen grenzen stellen en ze sowieso niet bewaken

Het mooiste van alles is dat je vrijwillig zelf plaats neemt in deze gevangenis van 'ongezonde loyaliteit.' Er is namelijk niemand die jou hierin opsluit!

𝘎𝘦𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦 𝘭𝘰𝘺𝘢𝘭𝘪𝘵𝘦𝘪𝘵 is in mijn ogen dat je eerst trouw bent aan de afspraken die je met jezelf maakt en vandaar uit realistische afspraken met anderen maakt die je kunt nakomen zonder jezelf weg te cijferen.

Zo heeft jouw loyaliteit naar de ander de meeste waarde.

Hoe ga jij dit zomerse weekend loyaal aan jezelf blijven?

‘Ja, maar het lukt me wel allemaal steeds…’ zei hij.

Terwijl hij net daarvoor aangaf dat hij volledig uitgeput is, geen zin meer heeft in de dingen die hem normaliter gelukkig maken en dat hij angstig is voor alle lichamelijke klachten die hij al tijden ervaart.

‘Ik ga gewoon altijd door. Al moet ik mezelf wegcijferen’ vertelde hij, bijna trots op deze eigenschap.

‘Dan lukt het dus niet.’ zei ik.

Na een korte stilte zei hij met een glimlach: ‘Zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Alles en iedereen komt altijd op de eerste plaats behalve ikzelf.’

In een wereld waarin alles steeds meer en sneller 'moet', lijkt het leven soms op een
'hoge-snelheids-trein' die non-stop door dendert.

Het is bijna onmogelijk om dan te bepalen:

- hoe het eigenlijk NU met je gaat en wat er van binnen in je leeft
- wat je eigenlijk ZELF wilt en wat er voor jou van waarde is
- of je nog daadwerkelijk het pad bewandelt waar jij gelukkig van wordt

Want er 'moet' altijd nog zoveel.

Net wanneer je bordje minder vol raakt, laat je het toe dat het direct weer wordt gevuld met van alles en nog wat.

En net wanneer er wat minder hooi op je vork zit, neem je weer een paar nieuwe scheppen hooi erbij.

En je lat?
Die plaats je ook uiteraard elke keer weer een stukje hoger.

Maar waarom eigenlijk?
En ten koste van wat?

Pas als je even stil staat bij wat je doet kun je dit beantwoorden.

Dus mocht jij het gevoel hebben dat je op een sneltrein zit die alsmaar doordendert, gun ik het je om even aan de noodrem te trekken zodat je al die ‘belangrijke’ doelen nog eens bekijkt en nagaat hoe belangrijk ze echt voor JOU zijn.

Of het je wel ècht lukt om ze allemaal te behalen.

Zonder dat het ten koste gaat van je gezondheid..

Alvast een fijn weekend!

'S**t nu ben ik er zelf in getrapt' zei ik lachend tegen mijzelf.

Een paar maanden geleden blesseerde ik mijn knie.
Het herstel ging snel m.b.v. een sportfysiotherapeut.

Helaas moest ik na een paar weken met flinke pijn en een opgezwollen knie toch richting het ziekenhuis om er een MRI scan van te laten maken. Een operatie bleek nodig te zijn, want intussen was de meniscus gescheurd en het losgescheurde stuk zat nu op een plek waar het niet hoorde.

Die operatie was dus vorige week.

De tweede dag na de operatie kon ik mijn knie al best wel belasten en was ik van alles aan het doen in huis.

‘Kijk es, dit lukt gewoon zonder krukken en dit en dit ook!’ zei ik trots tegen mijn vriendin.

‘Prachtig, maar waarom overdrijf je het meteen zo erg?’ was haar reactie. ‘Typisch jij! Wat bewijs je hier nou mee?’

‘Nou, dat herstel niet onnodig lang hoeft te duren’ zei ik 'slim'.

‘Maar wil je nou 𝘀𝗻𝗲𝗹 herstellen, of wil je 𝗴𝗼𝗲𝗱 herstellen?’ vroeg mijn vriendin toen.

Bam!

Mijn lichaam vulde zich direct met weerstand. En toen ik dit bij mijzelf bemerkte kwam er een lach op mijn gezicht. Dankbaar dat ik bewust werd dat ik in een oude maar bekende valkuil was getrapt:

'Niet willen accepteren dat ik even gas mag terugnemen.'

En dit is exact waar mensen die last hebben van stress en burn-out klachten ontzettend ontzettend mee worstelen.

Zo snel mogelijk van je klachten af willen.
Niet willen toegeven dat het een tandje minder mag.
Dat je (toch wel) grenzen hebt.

Snap ik als geen ander.

Het is niet gemakkelijk om toe te moeten geven dat je last hebt van stress of burn-out klachten.

Dit is één van de redenen waarom zoveel mensen te lang door blijven gaan en uiteindelijk op branden.

Stress en burn-out accepteren is de belangrijkste eerste stap bij het herstellen of voorkomen van (nòg) ergere klachten.

En hoe je dat doet, daar gaat dit artikel over.

Stress en burnout accepteren, belangrijk voor herstel en preventie Stress en burnout accepteren is moeilijk. Door blijven gaan lijkt het beste. Dit artikel leert je stress te accepteren en alles wat je niet kunt veranderen.

'𝘑𝘢 𝘭𝘦𝘬𝘬𝘦𝘳 𝘻𝘦𝘨, 𝘯𝘶 𝘮𝘢𝘨 𝘪𝘬 𝘸𝘦́𝘦́𝘳 𝘥𝘦𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘢𝘭 𝘥𝘪𝘦 𝘰𝘶𝘥𝘦 𝘱𝘪𝘫𝘯!
𝘡𝘰 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘧 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘻𝘪𝘨. 𝘒𝘰𝘮𝘵 𝘦𝘳 𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘢𝘢𝘯? ’

In een sessie kwamen er bij mijn coachee heftige gevoelens naar boven.

Gevoelens die bij oude gebeurtenissen hoorden.

Waarvan ze dacht daar allang mee gedeald te hebben. Maar blijkbaar heeft er nog iets aandacht nodig.

Ze schrok van wat er los kwam aan emoties tijdens de sessie.
Maar ze snapte ook dat zij in een oud patroon terecht was gekomen: er zo snel mogelijk overheen stappen en weer doorgaan.

Zodat ze het niet hoeft te voelen.
En werd het haar te veel, merkte ze aan alles.

Misschien herken je dit ook wel:
Niet willen voelen en snel door willen rennen.

𝗧𝗶𝗷𝗱 𝗼𝗺 𝗷𝗲 𝗮𝗳𝘃𝗼𝗲𝗿𝗽𝘂𝘁𝗷𝗲 𝗲𝗲𝗻𝘀 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗼𝗻 𝘁𝗲 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻.

‘Pardon?’ denk je misschien.
Ik leg het even uit.

Als er pijnlijke, zware of heftige dingen zijn gebeurd in het verleden en jij hebt ze onvoldoende een plek gegeven dan komt het vroeg of laat toch wel naar boven. Onvrijwillig en meestal niet op een fijne manier.

Je mag er dan nog iets mee doen.

Doe je dit niet en blijf je zo doorgaan, dan kun je jouw situatie vergelijken met een verstopt afvoerputje:

Je kunt de kraan dan wel laten lopen maar het stroomt op een gegeven moment gewoon niet meer door.

En dat geeft heel veel schade.

Wat betekent dit voor jou?

Dat je tijd mag nemen om te rouwen. Of is meer zelfzorg juist wat er in jouw leven nodig is.

Misschien heb je iemand iets te vergeven. Misschien wel jezelf.

Wat het ook is als je de uitnodiging niet wilt aannemen en weer kiest voor ‘doorgaan’, ‘er overheen stappen’ of ‘er liever niet naar kijken’, dan maak je dus eigenlijk je emotionele afvoerputje niet schoon.

Dan ben je aan het dweilen.
Met de kraan open.

En dat wordt zwaar, frustrerend en werkt voor geen meter…

‘Pardon?’ zei mijn klant met een verwarde blik.
Totale kortsluiting zag ik in haar ogen.

Ze vertelde net dat ze van huis uit geleerd had om anderen voor te laten gaan omdat ‘jezelf op de eerste plaats zetten’ egoïstisch is.

‘En werkt het voor je?’ vroeg ik.

‘Nou nee. Ik heb nooit tijd voor mezelf en iedereen leunt op me. Ook op het werk. Maar ja als ik het niet doe doet niemand het. '

'Nee, OMDAT jij het doet, doet niemand het. Had ik maar een collega zoals jij' zei ik.

En toen sloeg de verwarring bij haar toe.

De meeste mensen die zichzelf wegcijferen ‘vinden’ dat ze dat doen omwille van de ander.

In werkelijkheid doen ze het omdat het een mechanisme is geworden waardoor ze zich goed over zichzelf voelen.

Is er in mijn ogen dan iets mis met anderen 'helpen'?

Helpen wordt een kwalijke zaak als jij je als één van 'De Reddertjes' opstelt uit de bekende Disney film van waaaay back.

Want:

- Hoe weet jij als Redder(tje) wat de ander echt nodig heeft?
Ik ken niemand die dit feitelijk checkt bij de ander.

- Hoe kom je erbij dat jij de ander beter kan helpen dan dat hij/zij
zichzelf kan helpen?

- Welke lessen of groei ontneem je de ander door telkens te
‘redden’?

Je lost het probleem niet op in de kern.
Je houdt het probleem juist in stand.

Omdat dít is wat er écht gebeurt wanneer jij jezelf telkens wegcijfert voor anderen:

1. Je leert anderen dat het goed is om geen verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen. Waarom zouden ze? Dat doe jij als 'overdreven verantwoordelijke' namelijk al voor ze.

2. Het kost jou ontzettend veel energie omdat je constant over je eigen grenzen heengaat. Dat eindstation is bekend: opgebrand thuis op de bank komen te zitten.

3. Wat gebeurt met de anderen als jij zo doorgaat en straks daadwerkelijk uitvalt? Al eens over nagedacht?

Of gebeurt dat niet bij jou (net zoals de andere 1,3 miljoen gevallen van burn-out jaarlijks die dat ook dachten)?

Ik wens je een egoïstisch en zonnig weekend toe!

𝙅𝙚 𝙗𝙚𝙣𝙩 𝙩𝙤𝙘𝙝 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙐𝙎𝘽 𝙨𝙩𝙞𝙘𝙠?

‘Ik dacht dat ik na een tijdje er tussenuit geweest te zijn, kon terugkeren en de draad wel weer kon oppakken. Dat valt vies tegen.’

Na een herstelperiode was het tijd voor mijn klant om na zijn burn-out het werk weer te hervatten.

‘Wat had je ervan verwacht?’ vroeg ik.

‘Dat ik wel weer de oude zou zijn en ik alles weer aankon.’

Auw, daar zit het ‘m precies in.

De ‘oude’ jij heeft ervoor gezorgd dat je roofbouw hebt gepleegd op je lichaam, je emoties en ook je op het mentale vlak.

Daar zou je niet naar terug moeten willen gaan.

Om echt goed en volledig te herstellen van een burn-out is bijvoorbeeld niet alleen rust en ontspanning nodig. Daar komt veel meer bij kijken.

Zoals bijvoorbeeld bewust zijn van de oorzaken van je burn-out klachten, wat je persoonlijke valkuilen zijn en hoe je daar anders mee omgaat.

En vooral ook hoe je jouw grenzen beter stelt, herkent en bewaakt.

Wat ik zo vaak tegenkom in de praktijk is dat er naast bovenstaande zaken nog één belangrijk ‘ding’ wordt vergeten.

Om zo snel maar weer het ‘oude’ leven op te kunnen pakken.

En dat is…

Onvoldoende stilstaan bij wat er in je omgeving écht anders moet.

Na een herstelperiode van burn-out klachten terugkomen in een omgeving waarin je bent uitgevallen is een heerlijk recept voor een heftige terugval.

Onthoud..

Je bent geen USB stick.

Je kunt jezelf niet ‘even uitpluggen’ voor een tijdje.

Om jezelf daarna weer in pluggen, met je ogen dicht en knuistjes gebald hopen dat het dit keer wel goed gaat.

Het is nodig dat je ook keuzes gaat maken om je omgeving aan te passen, wil je niet weer thuis uitgeblust op de bank komen te zitten.

Meestal gaat het om kleine aanpassingen en soms ook wel grote.

De uitdaging is om erachter te komen hoe jouw gelukkigste leven eruit ziet.

En om daar vervolgens voor te kiezen.

Want..

𝘞𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘻𝘰𝘶 𝘫ij 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘮𝘦𝘦𝘴𝘵 𝘪𝘥𝘦𝘢𝘭𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘨𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯?

‘Ik wil wel dat het werkt hoor.

Niet van die standaard open deuren die iedereen je vertelt bij stressklachten en die toch niet werken’.

Zei hij ietwat geïrriteerd.

‘Aha, en wat zou dan de reden zijn dat die open deuren niet voor je werkten?’ vroeg ik hem.

‘Ja, nou gewoon, die dingen werken niet. Gas terugnemen, vaker nee zeggen. Dat soort dingen. Ik ga echt niet rustiger aan doen. Daar word ik gek van.’ was zijn antwoord.

‘Heb je die dingen geprobeerd enige tijd toe te passen?’ vroeg ik weer.

‘Nee joh. Dat is gewoon niks voor mij’ was zijn duidelijke antwoord.

En zo blijven open deuren, open staan.
Uit angst dat het lastig wordt, tegenvalt of dat je iets moet opofferen.

Dus wacht je liever op de 'magic pill ' die in je mond gedrukt wordt in de hoop dat alles morgen opgelost is.

Of dat die superheld aan komt vliegen en je zal redden…

Reality-check…

NO magic pill, NO superhero.

Die open deuren werken wel.
Maar als JIJ er niet aan werkt, dan niet nee. (ook een open deur, ja)

Het heet niet voor niets 'werken' aan jezelf.
En niet 'chillen' aan jezelf.

Is het lastig? Dat kan, maar wat is je alternatief?

Ik heb nog nooit gehoord van een baby die zei:

‘Leren staan en lopen? Nee dat is gewoon niks voor mij joh! Dat is mij te lastig. Ik blijf wel gewoon kruipen de rest van leven!’

Voor baby’s en volwassenen:
Open deuren werken.

Ze staan niet voor niets open.
Vaak zijn ze al bewezen effectief.

Maar werken ze niet snel genoeg voor je of zie je niet snel genoeg resultaat.

Dat kan.
Ligt niet aan de open deur.
Dat ligt aan jou.

Toch liever een ‘magic pill’?
Hier is er eentje…

‘Geduld’.

Met jezelf.
En het proces.
Leren van wat je tegenkomt en bijsturen.

Dan zul je zien dat het voor je werkt.

Of is dit juist weer een open deur?
Hoe dan ook, neem een stap en ga er eens doorheen.

Het is veel mooier en lichter aan de andere kant.