23/09/2025
ӨЧИГ
Орчлонд би олон ч биш, ганц ч биш
Огторгуй дунд үүрд ч биш, зуурд ч биш!
Хүн байтугай чулуу бууралтдаг хорвоод
Хүслээ нөмөрч л жавар хаадаг нүцгэн хөөрхий!
Нуусан хайр минь хийсэн алдаа шигээ ил ээ
Нулимс, инээд хоёр минь ч үнэн болохоор ил ээ!
Манан бүслэсэн хангай шиг хааяа дүнсийдэг ч
Магнайн гурван үрчлээндээ нар хонуулан дүнхийдэг ээ.
Өд сөдөө ч зулах жигүүртэн сэтгэлд минь
Өрөвдөхийн халуун л шатан, нойргүй хонуулдаг аа.
Ганихрах гунихрахын цагт нөхөр үгүйлэх шүүрс
Гарааны морьд шиг цанхаалан цээжинд цамнадаг аа.
Олон дунд өнчрөөд, мөрөөссөний урам хугаравч
Орой намрын навчистай адилыг нь бодон нөмөрлөдөг өө.
Загийн үндэс шиг хайр минь чулуу мөргөвч
Замаасаа муруйлгүй зүтгэсээр ард түмнээ зорьдог оо.
Нүд хужирлах өнгөнд хөл алдахад нь зовинож
Нүцгэн биеэнд нь гал зурснаар дулаацахуйд энэлж
Нүргээн дунд замхрах өнчин хонхон дуу
Нүүдэл удмын болор шүлгэндээ гунигаа юүлдэг ээ.
Салхи шиг хуугиа бага наснаасаа би
Сайранд ургасан шарилж, бутаа ч эвийлэн харж
Санахын зовлонд дэвтсэн эгшиглэнт бясалгалаар
Санчиг, зулайгаа агийн толгой шиг цайлгасаан...
Орчлонд би олон ч биш, ганц ч биш
Огторгуй дор үүрд ч биш, зуурд ч биш!
Амьд байтугай үхсэнийг элээдэг хорвоод
Аз заяагаар туйгаагүй минь хохь ч биш, зол ч биш ээ!
ДАМДИНСҮРЭНГИЙН УРИАНХАЙ