Udval Molomdagva

Дэндүү их Жижигдээд байна энэ амьдрал

🌅“Өргөн Тэнгэр” шиг амьдармаар байна зөвхөн өөрийгөө бодоод өөрийгөө л гайхалтай харагдуулж биш бусдад хүрч бусдыг бодож бусдыг гэрэлтүүлж.

💕🧑‍🧑‍🧒Тэгэж байж л эцэг эхийнхээ бүтээлцэж өгч буй амьдралыг бүрэн мэдэрмээр байна.

✨ Хүн юу өмсөх, юу худалдаж авах, юунд зориулалт гаргах, хэнээр тэжээлгэх нь бүгд хувь хүний өөрийнх нь сонголт. Үр хүүхдээ ямар байлгахыг хүсдэг нь хүртэл Эцэг эхийн мөн өөрсдийнх нь сонголт

🎭 Өөрийнхөө амьдралыг хүн өөрөө бүтээдэг гэдэг биздээ. Хүн мөнгөтэйдөө биш эрх дураараа бусдаас ялгарах гэж бусдаас гоё байх гэдэгдээ биш…

💡БИ өөрөө ямар хүрээлэлд хэн байж хаана хүрэхээр зорьж байгаадаа өөртөө зориулалт гарган бүх зүйлд сэтгэлээсээ оролцохыг хичээдэг.

Авлига их мөнгөнд биш, өчүүхэн ашиг сонирхолд эхэлдэг гэж…

Хүн гэдэг хамгийн заваан нь ашиг хонжооноос өөртөө ялсан мэдрэмж авч тэрэндээ өөрийгөө азтай мөн ухаантай гэж бодно.

Гэхдээ яагаад бид миний болон таны тэр хожлын мэдрэмжийн цаана бусдын болон тухайн хохирч буй хүмүүсийн тэр их сэтгэлий болон үйлдлийн алдагдлыг боддоггүй юм бол…

Гэнэ шүү😁🫣

Зүрхнээсээ бичсэн үг зүрхэнд л хүрдэг шүү ❤️
Зүрхээрээ сонсож чадаж байна уу та нар минь 🤭
Би нь нэг сонсож сурч л байна.😝

🌙 Яагаад юм бол... 🌿

“Тунгалаг Тамир” зохиолоос харвал “Хүн ухаанаар биш, сэтгэлээрээ зовж, сэтгэлээрээ баярладаг.”

“Зүрхээрээ сонсъё” гэдэг үгийг анх уншаад ойлгохгүй өөрөөсөө хайгаад ч олохгүй🥹олж чадахгүйдээ хүртэл бачимдаж хүн ер нь яаж зүрхээрээ сонсдог юм бэ? гээд л бусдын адил зүгээр нэг мэдрэмжийг ярих гэжүү гээд өөрийгөө ойлгохгүй уур бачимдал төрж билээ.

Харин өнөөдөр нэг л зүйлийг бодсон нээрээ ч би зүрхээрээ сонсдог хүн юм байна ч гэж бодох шиг
Тэд л инээмсэглэж байвал нар хүртэл илүү дулаан тусаж, салхи хүртэл зөөлөн илбэж байгаа мэт санагдаж тэр өдөр зөвхөн минийл өдөр юм шиг🌤️

Харин тэдний сэтгэлд үүл хуралдвал
миний дотор хүртэл бороо орж буй мэт
нам гүм гуниг намайг дуудаад эхэлж байгаа юм шиг 🌧️

Эцэг эх, хайртай хүн минь л жаргалтай байвал ертөнц бүхэлдээ сайхан мэт санагдах тэр өдрүүд☀️

ӨЧИГ

Орчлонд би олон ч биш, ганц ч биш
Огторгуй дунд үүрд ч биш, зуурд ч биш!
Хүн байтугай чулуу бууралтдаг хорвоод
Хүслээ нөмөрч л жавар хаадаг нүцгэн хөөрхий!

Нуусан хайр минь хийсэн алдаа шигээ ил ээ
Нулимс, инээд хоёр минь ч үнэн болохоор ил ээ!
Манан бүслэсэн хангай шиг хааяа дүнсийдэг ч
Магнайн гурван үрчлээндээ нар хонуулан дүнхийдэг ээ.

Өд сөдөө ч зулах жигүүртэн сэтгэлд минь
Өрөвдөхийн халуун л шатан, нойргүй хонуулдаг аа.
Ганихрах гунихрахын цагт нөхөр үгүйлэх шүүрс
Гарааны морьд шиг цанхаалан цээжинд цамнадаг аа.

Олон дунд өнчрөөд, мөрөөссөний урам хугаравч
Орой намрын навчистай адилыг нь бодон нөмөрлөдөг өө.
Загийн үндэс шиг хайр минь чулуу мөргөвч
Замаасаа муруйлгүй зүтгэсээр ард түмнээ зорьдог оо.

Нүд хужирлах өнгөнд хөл алдахад нь зовинож
Нүцгэн биеэнд нь гал зурснаар дулаацахуйд энэлж
Нүргээн дунд замхрах өнчин хонхон дуу
Нүүдэл удмын болор шүлгэндээ гунигаа юүлдэг ээ.

Салхи шиг хуугиа бага наснаасаа би
Сайранд ургасан шарилж, бутаа ч эвийлэн харж
Санахын зовлонд дэвтсэн эгшиглэнт бясалгалаар
Санчиг, зулайгаа агийн толгой шиг цайлгасаан...

Орчлонд би олон ч биш, ганц ч биш
Огторгуй дор үүрд ч биш, зуурд ч биш!
Амьд байтугай үхсэнийг элээдэг хорвоод
Аз заяагаар туйгаагүй минь хохь ч биш, зол ч биш ээ!

ДАМДИНСҮРЭНГИЙН УРИАНХАЙ

🇲🇳 💕