Mon-Do-Re хөгжмийн сургалт

Эцэг эхчүүд ихэнхдээ дутуу үнэлдэг нэг чухал зүйл бий: хөгжим нь зөвхөн оюуны нэг чадварыг биш, харин бүхэл системийг нь хөгжүүлдэг.

Хүүхэд сонсож, тоглож сурна, хэмнэл мэдэрнэ, хөдөлгөөнөө хянаж эхэлнэ. Энэ бол тархины маш нарийн, олон талт үйл ажиллагаа бөгөөд янз бүрийн холбоосууд ажиллаж, хожим нь яриа, унших чадвар, бүр математикт хүртэл нөлөөлдөг.

Тиймээс хөгжимд суралцдаг хүүхдүүд ихэвчлэн сургуулийн хичээлийг илүү амархан, хурдан ойлгож эзэмшдэг — тэд мэдлэгийн ертөнцийг илүү итгэлтэй, дотоод төвлөрөлтэйгээр нээж байгаа мэт санагддаг.

Судалгаанууд харуулж байна: 5–7 настайдаа хөгжим, шатар эсвэл спортоор хичээллэдэг хүүхдүүдийн тархинд мэдэгдэхүйц өөрчлөлтүүд (дахин зохион байгуулалт) явагддаг.

Тэд төвлөрөх чадвар, тэвчээр, ажлаа дуусгах чадварыг хөгжүүлдэг. Энд гол нь ямар зэмсэг, ямар тоглоом гэдэгт биш — харин оюуны тэсвэр хатуужилд оршдог.

Учир нь насанд хүрсэн амьдрал урам зориг дээр бус, харин уйтгартай байсан ч ажлаа хийж, түүнийгээ эцэст нь хүртэл дуусгах чадвар дээр тогтдог.

Нотонд сонсогддоггүй зүйлийн тухай

Долоон настай хөгжимчин анх удаа нот нээхдээ цэгүүдийг л хардаг. Хар, цагаан, иштэй, ишгүй. Тэр хөгжим гэдэг бол дуу авиаг л хэлнэ гэж чин сэтгэлээсээ итгэдэг. Энэ бол Сайн Багшийн нураах ёстой хамгийн эхний, хамгийн том эндүүрэл.

Хөгжмийн сургуульд зөвхөн тоглож сургадаггүй. Бид цагтаа дуугүй байж сурдаг. Үүнийг “хамтран тоглох” гэж нэрлэдэг. “Чиний хэсэг дууссан ч, нөгөөх нь үргэлжилж байвал чи чимээгүй хүлээх хэрэгтэй. Хэт эрт орвол чи өөрийнхөө дууг бус, бусдын дууг эвдэнэ.” Энэ чинь хүний харилцааны гайхалтай загвар биш гэж үү?

Насанд хүрэгчид диалог гэдэг тасралтгүй үгийн урсгал биш гэдгийг ихэвчлэн мартдаг. Энэ бол нот ба паузын дараалал юм. Хамгийн сайн ярилцагч бол завсар (пауз)-ыг барьж чаддаг хүн. Өөрийнх нь “минор аккорд” дуугарах хүртэл бусдын сэдэвт саад болдоггүй хүн.

Энэ бол хөгжмийн нэг хэсэг “юу ч биш” мэт санагддагийг ойлгуулах хичээл. Өмнө нь бид паузыг байхгүй зүйл гэж боддог байсан. Харин хөгжимд пауза бол онцгой утгатай оршихуй юм. Энэ бол оргилын өмнөх түгшүүр, саяхан эгшиглэсэн аялгууны цуурай, текстурыг булингартуулахгүй байлгах агаар юм.

Чимээгүй байдлын философи

Бид яагаад хүүхдүүдийг хөгжмөөр сургадаг вэ? Тэднийг салхиас хурдан тоглуулахын тулд биш. Харин чимээгүй байдлын бүтцийг мэдрүүлэхийн тулд. Симфонийн төгсгөлд бүх найрал хөгжим сүүлчийн аккордын өмнө нэг агшин зог таг болдог тэр “ерөнхий пауз”-ын жинг мэдэрсэн хүн лифтэнд дэмий чалчихгүй.

Амьдрал шуугиантай. Яг л хөгжимчид хөгжмөө тааруулж байгаа ч хэзээ ч эхлэхгүй байгаа оркестрын какофони шиг. Харин хөгжмийн сургуульд явсан хүн л энэ эмх замбараагүй дундаас гол сэдвийг ялгаж сонсож чадна.

Тиймээс амьдралд “пауз тоглох” — жишээ нь, хуучин багшийн дуудлагуудын хооронд багтах талархлын мөнхийн агшныг мэдрэхийн тулд — эхлээд метрономын хатуу хэмнэлээр “нэг-ба” гэж тоолж сурсан байх хэрэгтэй. Учир нь хамгийн гүн чимээгүй байдал зөвхөн төгс хэмнэлтэй зүрх байгаа газарт л бий болдог. Үүнийг, азтай ч бай, азгүй ч бай, зөвхөн хөгжмийн сургуульд л заадаг.

Төгөлдөр хуурын ангид бяцхан сурагч боломжгүй мэт зүйлийг хийхээр хичээнэ: баруун гар нь уянгалаг тоглож, зүүн гар нь өрсөлдөж, харин тархи нь бараг задарч байгаа мэт. Багш нь хэлнэ: “Дуу хоолойг бүү наа, энэ чинь Бах шүү.” Ингээд хүүхэд нэгэн зэрэг хоёр өөр хэмнэлд амьдарч суралцдаг.

Сонирхолтой нь, яг хөгжмийн сургуульд л насанд хүрэгчдийн амьдралын хамгийн чухал хичээлийг заадаг — хоёр мөрийг хооронд нь холихгүйгээр зэрэг барих. Зүүн гар — ажил, төгсгөлгүй давтагдах өдөр тутмын дагалдах хэмнэл. Баруун гар — гэр бүл, бүтээлч байдал, найз нөхөд, аялгуу мэт сонсогдох бүх зүйл. Харин цаана нь үргэлж гурав дахь дуу хоолой — мэдээний урсгал эсвэл зүгээр л олон дуу шуугиантай мэдрэл.

Бахын полифони бол зүгээр нэг хөгжим биш. Энэ нь анхаарлаа хуваарилж, нэг ч дуу хоолойг “амьсгал боогдуулахгүй” байх чадварыг сургах дасгал юм. Энэ чадваргүй насанд хүрсэн хүн амьдралыг нэгэн төрлийн нүргэлсэн дуу мэт мэдэрдэг. Харин инвенциудыг давсан хүн зөнгөөрөө аль нь давамгайлах ёстойг мэдэрч, бүхнийг зэрэг дээд хэмжээнд тоглох гэж оролддоггүй. Тэр мэддэг: зүүн гар ядарвал бага зэрэг суллаж, баруун гартаа зай гаргах хэрэгтэй.

Энэ нь таныг мэдрэлийн хямралаас аварна гэж үү? Тэр болгон биш. Гэхдээ хамгийн чухлыг заадаг: ямар ч хүнд аккорд гэдэг бол зүгээр л дараагийн тактад “Би чадлаа” гэсэн тоникийн гэрэлд уусах түр зуурын хүчдэл. Харин тэвчиж чадахгүй бол — бүх гараараа нэг хүчтэй аккорд дарж болно. Тэгээд педалийг гишгээрэй.

Хүүхдийнхээ ирээдүйд хөгжим нэмээрэй.
MON DO RE сургалтын төв нь элсэлт авч эхэллээ!
⠀
📍 Зөвхөн авьяастай хүүхдэд биш
зорилготой хүүхдэд хөгжим зайлшгүй хэрэгтэй.
Хөгжим тоглож сурна гэдэг нь:
• тэвчээртэй байх
• анхаарлаа төвлөрүүлэх
• сэтгэл хөдлөлөө ойлгож, илэрхийлэх
• өөртөө итгэх итгэлийг суулгах анхны алхам юм.
Хаяг:
📍 380.д Элит 22.р сургуулийн 3 давхарт.
Утас: 99753590