Feja Islame.

Feja Islame.

Comments

ndihmone SHKELQIMIN e vogel ......( se paku shperndaje foton)

Kjo Faqe eshte hapur vetem per Fenë Islame dhe jo per asgje tjeter. Sponzor Gjeneral eshe Faqja Kur'ani Famëlartë. Falemnderit per mirkuptimin.

Inshalla nuk zhgenjeheni me faqen tone, nese ju pelqen mund edhe ju ta shperndai dhe te fitoni admin. Nga : Adminstratori Kryesor : Ebii Jusufi.

Operating as usual

20/09/2013

Like kush e ka fal sot Xhuman

16/09/2013

Selam Alejkum vllezer e motra muslimane .

13/09/2013

Saa vetaa jena ONLINE :D

16/05/2013

Selam Alejkum vllezer e motra muslimane.

13/05/2013

[1] Shënon Taberani në “El-Kebir” dhe Ebu Nuejmi në “Hilje” nga hadithi i Ebu Seid El-Ensarij, kurse e ka vlerësuar për hasen Shejh Albani në “Sahihul-Xhami” (6,803).

[2] Kurani, El-Furkan: 70

[3] Kurani, El-Bekare: 54

[4] “Tefsir ibni kethir” vëll. 1, f. 131

13/05/2013

Vëlla i dashur! Falënderoje Allahun që të ka bërë pjesë e umetit të Muhamedit, -sal-lallahu alejhi ue selem!-, të cilit umet Allahu ia ka lehtësuar pendimin, aq sa, thjesht vetëm ndjenja e keqardhjes dhe të qenit pishman bën që pendimi të jetë i pranuar. I Dërguari i Allahut, -sal-lallahu alejhi ue selem!-, ka thënë: “Keqardhja është pendim, kurse i penduari nga mëkati, është po sikur ai që nuk ka mëkat fare!”[1]

Madje, Allahu, -subhanehu ue te’ala!-, e bëri pendimin shkak për shndrrimin e të këqijave në vepra të mira, andaj i Madhërishmi tha: “...Përveç atij që pendohet, dhe beson e punon vepra të mira. Këtyre, Allahu, ua ndërron veprat e këqia në të mira. E, Allahu është Falës e Mëshirues.”[2]

Eja ndalu me mua të meditojmë bashkë se si Allahu ua patë bërë bijve të Israilit pendimin! I Larti thotë: “...Dhe kur Musai i tha popullit të vet: “O populli im, ju vetëm vetes i bëtë padrejtësi, kur viçin e pandehet për zot; prandaj, pendohuni te Krijuesi juaj dhe vritni njëri-tjetrin (i pafajshmi – fajtorin). Kjo është më mirë për ju te Krijuesi juaj; Ai ju falë gabimin! Ai pranon pendimin dhe është mëshirues;”[3]

Ibën Kethiri, në tefsrin e tij ka thënë: “Kjo pra është forma e pendimit që e bëri Allahu për adhuruesit e viçit. Ibën Abasit, -radijallahu anhu!-, ka thënë: ‘Allahu i Lartësuar, ka thënë: “Pendimi i tyre (adhuruesve të viçit) është që të vrasin çdo njëri prej tyre gjithkë që e takojnë prej fëmijëve dhe prindërve, pra e vret me shpatë dhe nuk e çanë kokën se në ç’vend e vret.”

Gjithashtu Ibën Abasi, -radijallahu anhu!-, ka thënë: “Musai e ka urdhëruar popullin e tij, -ngase kështu e kishte urdhëruar Zoti i tij-, që të vetvriten, e këta adhurues të viçit u kruspulluan dhe u ulun, kurse ata që s’e patën adhuruar viçin u ngritën dhe nga duart e tyre ua morrën thikat (kamët), dhe këta u goditën nga poshtërsia dhe nënçmimi, e vranë njëri-tjetrin dhe u shfaq tek ta përçmimi!”[4]

Allahu nga ne si umet i Muhamedit, -sal-lallahu alejhi ue selem!-, nuk ka kërkuar të bëjmë këtë që i patë urdhëruar atë popull. Pra, neve na e ka bërë të lehtë pendimin. Ndaj, pendohu!

13/05/2013

Në momentet e Lumtura, Lavdëroje Zotin
Në momentet e vështira, kërkoje Zotin
Në momentet e qeta, adhuroje Zotin
Në momentet e dhimbshme, besoje Zotin
Në çdo moment Falënderoje Zotin

13/05/2013

"Mallkuar qofshin Ditët kur e kënaqa vetën dhe hidhërova Allahun.

13/05/2013

E ashtuquajtura „shenjtërorja e mujshisë“ [redakto]
Opozita në radhët e klanit gjithashtu medinas të 'Amr b. 'Aus, përmendet në suren 9, vargu 107–108 dhe në trashëgiminë përkatëse të ekzegjetëve.

Dhe përsa u përket atyre, të cilët kanë (bërë një shenjtërore të vetën), për të munduar (profetin?), dhe për t'iu dhënë pafesisë (mosbesimit) dhe për të nxitur armiqësimin mes besimtarëve dhe si bazë (?) për (disa) njerëz që më parë kanë luftuar zotin dhe të dërguarin e tij dhe ata betohen sigurisht se e kanë bërë këtë me qëllim të mirë. Mos hyr kurrë aty (për t'u falur)! Një shenjtërore që është ngritur që në ditën e parë mbi devotshmërinë ndaj zotit, e meriton këtë më shumë …
Formulimi i të gjithë kësaj sureje datohet nga ekzegjeza me vitin 630, ndërsa vargu i mësipërm është bërë pas kthimit të Muhamedit nga ekspedita ushtarake në Tabuk kundra bizantinëve në kufirin sirian.[90]

Ky varg i kuranit nxjerr në pah rivalitetin ndërmjet dy xhamive në Medinë. Në njërën anë ishte xhamia ose shenjtërorja e profetit që ishte „ngritur mbi devotshmërinë ndaj zotit“, dhe në anën tjetër xhamija ose shenjtërorja „e mujshisë“ (mundimit, torturës, masxhid ad-dirar, arabisht مسجد الضرار = masgidu ʾḍ-ḍirār) që thuhet të jetë ngritur në një vend tjetër në Medinë, sipas rrëfimeve kundërthënëse[91] të Abu 'Amir-it, një hanif-i të njohur nga Medina dhe kundërshtar i Muhamedit, me qëllim që falja të bëhej jo në xhaminë e Kubāʾ-s së profetit por në xhaminë e vet të përkushtuar klanit të 'Amr ibn 'Aus. Në ekzegjezën më të vjetër bëhet fjalë për një shenjtërore të 'skuthëve' (hipokritëve) (munafikun), për shkatërrimin e të cilës Muhamedi thuhet të ketë urdhëruar kur u kthye nga ekspedita në Tabuk dhe pas zbulesës së vargjeve të mësipërme të kuranit.[92]

Adm:S.Cufii Jussufi

13/05/2013

Periudha e profetisë në Medinë [redakto]
Yathrib-i, ose siç përdoret sot në arabisht, al-Madina, kishte në kohën e ndodhjes së hixhra-s strukturë të ndryshme shoqërore nga Mekka. Popullsia përbëhej nga fiset dhe nën-fiset rivalizuese me njëri-tjetrin të aus-ëve dhe hasraxh-ëve. Gjithashtu kishte edhe disa fise çifute, ndër të cilët banu n-nadir-ët, banu kuraiza-t dhe kajnuka'-t ishin ata më me influencë. Përveç këtyre ky qytet kishte edhe banorë që ishin bërë myslimanë përpara hixhra-s. Ndjekësit medinas quheshin „ndihmuesit“/„përkrahësit“ (al-ansar). Përveç këtyre ishin edhe ndjekësit mekkanas të Muhamedit, „të mërguarit“ (muhaxhirun). Ngulime të tjera çifute kishte në veri të Medinës afër Khaibar-it.

Detyra si dhe interesi fillestar i Muhamedit ishte t'i bashkonte të gjitha fiset dhe nën-fiset e aus-ëve dhe hasraxh-ëve ashtu si dhe çifutët dhe të mërguarit nga Mekka, në një bashkësi të vetme (umma). Për këtë shërbente edhe e ashtuquajtura „marrëveshja e Medinës“, përmbajtja e të cilës është trashëguar në biografinë profetike të Ibn Ishak-ut dhe që autenticiteti i të cilës, me gjithë problemet e datimit, nuk vihet në dyshim nga islamologjia. Jo vetëm përfaqësuesve islamikë dhe çifutë të përmendur me emër u garantohen të drejtat e njëjta por edhe secila fe njihet si e tillë; çifutët përbëjnë kështu një umma (umet) bashkë me besimtarët (dmth. myslimanët): „Çifutët kanë fenë (dīn) e tyre dhe myslimanët fenë e tyre“. „Ansar-ët“ dhe „muhaxhir-ët“ gëzojnë barazi mes njëri-tjetrit. Muhamedi përcakton qartë në këtë marrëveshje edhe pozitën e tij: ai është „i dërguari i zotit“ dhe „profeti“ por e quan veten edhe thjesht me emrin e tij „Muhamed“ që në raste grindjesh thërritet si këshilltar. Këtu dallohen tiparet teokratike të umma-s së Medinës. Fiset dhe klanet e përmendura u garantojnë njëri-tjetrit mbrojtje; tokat përreth Yathrib-it janë për të gjitha palët e kontratës zonë e shenjtë. Të përjashtuar kategorikisht nga kjo marrëveshje janë politeistët („al-mushrikūn“). Se si ishin hartuar në veçanti marrëveshjet me çifutët në Medinë dhe rreth saj, të përmendura në historiografinë islamike, nuk dihet saktësisht sot pasi kushtet përkatëse të marrëveshjes janë trashëguar në mënyrë shumë të ndryshme. Studiuesit veç supozojnë në thelb se ka patur të tilla marrëveshje ose pakte mos-sulmimi mes Muhamedit dhe popullsisë çifute në vend.[50]

Në fillim qëllimi i Muhamedit nuk ishte distancimi kategorik nga „fetë e shkrimeve“ („ahl al-kitāb“), pasi njohjen e feve të „të tjerëve“ të përcakuar në „marrëveshjen e Medinës“ të përmendur më lart, e gjejmë që në suren 109 („të pafetë“) të zbuluar në Mekkë:

„O të pafe! Unë nuk adhuroj atë që adhuroni ju (…) Ju keni fenë tuaj, unë kam timen.“ (109)
E parë historikisht, kjo u adresohej në këtë kohë të profetisë, politeistëve, të cilët Muhamedi kishte filluar t'i luftonte që në Mekkë. Në Medinë situata ishte në fillim krejt tjetër. Muhamedi ishte i prirur të sanksiononte (≈importonte) disa gjëra nga ritualet e çifutëve, po ashtu siç arriti të integronte edhe ritet paraislamike në ceremonitë e pelegrinazhit:

„As-Safa dhe al-Marva janë simbolet e kultit të zotit. Nëse dikush bën pelegrinazhin (e madh) për tek shtëpia (ka'ba) (Qabeja) ose vizitën (umra-n), nuk do të jetë mëkat për të, të kalojë edhe nga ata.“ (2:158)
Këtë pasazh ekzegjeza e kuranit (tafsir-i) e ka pak të vështirë ta komentojë pasi në këto dy vende qëndronin në kohën paraislamike dy perëndi, Isaf-i dhe Na'ila, të cilat ishte zakoni që të vizitoheshin („tavaf“).

Në Medinë u shtua edhe agjërimi gjatë festës së ashura-s së çifutëve, sipas kalendarit islamik më 10 të muharremit; në këtë ditë bëhej agjërim, sipas zakonit çifut, nga perëndimi i diellit deri në perëndimin tjetër dhe jo si gjatë ramazanit, vetëm gjatë ditës. Nëse zhvendosja e të drejtuarit gjatë faljes (kibla) për nga Jeruzalemi ka marrë si shembull çifutët, kjo nuk është e sigurtë pasi edhe të krishterët e kishës orientale (lindore) luten në këtë drejtim.

Aktivitetet ushtarake („ghazavât“-i) të Muhamedit dhe ndjekësve të tij [redakto]

Pas hixhra-s, (arratisjes nga Mekka në Yathrib-in e afërm që do të njihej më vonë si Medina), Muhamedi nuk ushtronte vetëm rolin e profetit por edhe atë të organizatorit shoqëror si dhe të udhëheqësit politik (dhe me kalimin e kohës të atij ushtarak). Gjatë muajve të parë pas hixhra-s, ai duket se e ka përmbajtur (frenuar) bashkësinë fillimisht të vogël myslimane (të përbërë nga të mërguarit nga Mekka, muhaxhir-ët, dhe nga përkrahësit (ansar) nga dy fiset e kaila-ve) nga konfrontimi me kuraish-itët.[51] Kurani dëshmon për këtë me vargun e mëposhtëm, ku duke vështruar në retrospektivë (në të kaluarën), në kohën e fillimeve të Muhamedit dhe mërgimtarëve në Medinë, thuhet që myslimanëve u urdhërohet:

„ ... hiqni duart (nga lufta) ...“ (4:77)
Më vonë u shpall si zbulesë vargu që më vonë është cilësuar nga ekzegjeza e kuranit si leja e parë për luftë:[52]

„Atyre që luftojnë (kundra të pafeve) (sipas një interpretimi devijues; tekstualisht thuhet: atyre që luftohen), u është dhënë leja (për luftë) sepse atyre u është bërë (më parë) padrejtësi. Zoti ka forcën për t'i ndihmuar.“ (22:39)
Ky varg si dhe të tjerë të ngjashëm me të që u shpallën si zbulesë në sfond të luftimeve kundra kuraish-itëve, dhe të cilët konsiderohen si vargjet e para që legjitimojnë luftën kundra mekkanasve ose që bëjnë thirrje për të, kishin të bënin më tepër me emigrantët, jo me përkrahësit. Këta të fundit ishin zotuar vetëm për t'i ardhur në ndihmë Muhamedit në rast se ai do të sulmohej nga dikush.[53]

Lufta e vërtetë kundra Mekkës u parapri nga ndërhyrje më të vogla, plaçkitjet e karvanëve nga Mekka.[54] Nga burimet historike, ndër të tjera disa vargje të kuranit[55], del se në këto sulmime merrnin pjesë pa përjashtim vetëm emigrantët.[56]

Konfrontimi i parë i madh mes myslimanëve dhe kuraish-itëve (ekspedita e parë ku morrën pjesë sipas disa burimeve edhe myslimanë nga Medina[57] ishte beteja e Badr-it në vitin 624. Myslimanët që kishin për qëllim të sulmonin një karvan të kuraish-itëve që ishte duke u kthyer nga Siria u befasuan nga një kurth i forcave të Mekkës të prira nga Abu Sufjan-i. Megjithëse më të paktë në numër si dhe megjithë faktin se ata ishin armatosur për një sulm kundra një karvani dhe jo për një betejë, ata dolën fitimtarë nga kjo betejë. Për këtë në kuran thuhet:

„Zoti ju ka ndihmuar të fitoni (në atë kohë) në Badr, kur (ju) ish*t vetëm një hordhi e vogël e papërfillshme.“ (3:123)
Fitorja mbi mekkanasit në Badr pa dyshim e fuqizoi pozitën e Muhamedit në Medinë; që në prill të të njëjtit vit vijoi dëbimi i banū kajnukāʾ-ve çifutë, të cilët jetonin si argjendarë dhe tregtarë në atë qytet, në fillim për në Vādī al-Kurā, në veri të Medinës, më vonë për në Siri.

Në lidhje me humbjen e betejës së Uhud-it të vitit 625 kundra mekkanasve janë bërë zbulesa me vargje të gjata moralizuese; në suren 3, vargu 172 thuhet ndër të tjera:

„Atyre që pasi pësuan disfatë, dëgjuan zotin dhe profetin, u takon (në botën e përtejme), përderisa (në botën e këtejme) të kenë qenë të drejtë dhe të përshpirtshëm, një shpërblim i madh.“ (3:172)
Banū ʾl-naḍir-ët çifutë, pas bisedimeve të pasuksesshme me kreun e tyre Hujajj ibn Akhtab-in, dhe pas një rrethimi të gjatë të ngulimit të tyre si dhe shkretimit të plantazheve të tyre të palmave nga trupat myslimane në gusht 625, u larguan përfundimisht nga rrethinat e Medinës me rreth gjashtëqind deve dhe u vendosën në fillim në oazin e Ḫaibar-it nga ku ata më vonë, më 628, u dëbuan për në Siri. Në atë kohë Muhamedi u martua me Ṣafijja-n, të bijën e Huxhaxh ibn Akhtab-it, e cila i ra atij si pre (plaçkë lufte) dhe u bë myslimane. E gjithë sure 59 (al-hašr, „mbledhja“) i kushtohet sipas ekzegjezës së kuranit, dëbimit të banu nadir-ëve:[58]

„Nëse zoti atyre nuk do t'i kishte caktuar dëbimin, do t'i kishte ndëshkuar (në mënyrë tjetër) në këtë botë. Kurse në botën e përtejme i pret ndëshkimi i zjarrit të ferrit. Sepse kanë ngritur krye kundra zotit dhe profetit të tij (?) (…) Nëse ju i keni rrëzuar ose jo palmat (në tokat e banu nadir-ëve), kjo ndodhi me lejen e zotit. Ai ka dashur (në këtë mënyrë) t'i përdhoste keqbërësit.“ (59:3–5)
Rrethimi i pasuksesshëm i Medinës nga trupat e Mekkës të përforcuara nga fise të tjera në prill 627, që nga historiografia islamike quhet si „beteja e llogoreve“ (gazvat al-ḫandak), përfundoi jo vetëm me tërheqjen e mekkanasve por çoi edhe në asgjesimin e fisit çifut të banu kuraiza-ve, i cili që në kohën paraislamike në juglindje të këtij qyteti merrej me bujqësi dhe (si banu nadir-ët) ishte më parë aleat me fisin arab të banū aus-ëve.[59]

Sipas historiografisë islamike (si psh. Ibn Ishak-ut), shkaku për rrethimin e fortesës së banu kuraiza-ve nga trupat e Muhamedit ishte shkelja e një kontrate me Muhamedin (të cilën historiografët nuk e përshkruajnë më hollësisht).[60] Nga islamologjia sot përmenden përveç shkaqeve politike dhe ekonomike para së gjithash aktivitetet tradhëtare ose paraqitja e rrezikut ushtarak (edhe pas dëbimit nga oazi) nga ana e banu kuraiza-ve dhe jo shkelja e marrëveshjes si shkak për ekzekutimin e tyre.[61] Intelektualët klerikë myslimanë anojnë nga mendimi se ky ekzekutim ka qenë i domosdoshëm për të siguruar jetën e bashkësisë së atëhershme islamike duke theksuar se fajin (e vërtetë ose të supozuar) e ka patur Huxhaxh ibn Akhtab-i që i ka shtyrë kuraiza-t të tradhëtojnë dhe i cili duhet të vlejë kështu si përgjegjësi kryesor për këtë ekzekutim.[62]

Banū aus-ët, tashmë përkrahës (anṣar) me influencë të Muhamedit, i bënë atij thirrje që të kishte ndjesë për aleatët e tyre të kohës paraislamike. Banu kuraiza-t u dorëzuan pa kushte dhe dolën nga fortesat e tyre. Muhamedi ia la në dorë fatin e banu kuraiza-ve kreut të fisit të banū aus-ëve Saʿd b. Muʿāḏ. Ky urdhëroi që të gjithë burrat të vriten, gratë dhe fëmijët të merren robër dhe të ndahen bashkë me pronën e tyre mes myslimanëve si plaçkë lufte.

Gjatë rrethimit banu kuraiza-t kishin mbajtur qëndrim korrekt formal[63] duke u vënë në dispozicion myslimanëve gjatë punimeve të gërmimeve lopata për të hapur llogoret[64] por i kishin furnizuar edhe agresorët me ushqime[65] dhe kishin bërë edhe bisedime fshehurazi me ta.[66] Gjithashtu ata ishin përgatitur për t'i rënë në shpinë Muhamedit dhe ndjekësve të tij.[67]

Kështu, zbulesa (kurani) i përmend këto ngjarje në formë rrëfimi dhe vetëm në mënyrë retrospektive duke iu referuar si „betejës së llogoreve“ ashtu edhe asgjesimit të banu kuraiza-ve:

„Dhe zoti i dërgoi mbrapsht të pafetë me (gjithë) mllefin e tyre, pa patur ndonjë dobi (dmth. agresorët nga fushata e tyre). Dhe ai i ruajti besimtarët nga lufta. Zoti është i madh dhe i fuqishëm. Dhe ai bëri që ata prej atyre të shkrimeve (çifutët), që i kishin ndihmuar ata (dmth. të pafetë), të zbresin nga fortesat e tyre duke iu futur frikën, kështu që ju mundët një pjesë t'i vrisni dhe një pjesë t'i merrni robër. Dhe ai ju dha tokat e tyre, banesat dhe pronat si trashëgim, dhe tokë që nuk e kish*t shkelur (deri atëherë). Zoti e ka fuqinë për gjithshka.“ (33:25–27)
Vargje të tjera të kuranit ekzegjeza e kuranit i sheh si shenjën e plotësimit të vullnetit të zotit kundra armiqve çifutë (sidomos kundra banu kuraiza-ve) të bashkësisë së myslimanëve të Medinës:

„Shumë nga ata të shkrimeve, pasi ju jeni bërë besimtarë, duan t'ju bëjnë ju përsëri të pafe sepse kanë vetë zili (…) por mos ua vini re dhe jini të durueshëm, (prisni) deri sa të vijë zoti me gjykimin e tij! Ai e ka fuqinë për gjithshka.“ (2:109)
Shih edhe suren 5, vargun 41 dhe 52 dhe suren 8, vargun 58 përmbajtjen e të cilave ekzegjetët e lidhin me dëbimin e banū ʾl-naḍir-ëve ose me asgjesimin e banu kuraiza-ve.

Muhamedi morri si plaçkë lufte ndër të tjera edhe Raijḥana-n, duke e pranuar atë si konkubinë (grua pa kurorë). Ajo thuhet sipas disa burimeve të ketë pranuar fenë islame. Asgjesimi i banu kuraiza-ve, i paraqitur për herë të parë në historiografinë e shekullit të dytë islamik, ka lënë gjurmët e tij edhe në jurisprudencën islamike, në shqyrtimin e trajtimit të robërve të luftës dhe të pasardhësve të tyre.[68]

Me asgjesimin e banu kuraiza-ve u ekzekutuan edhe anëtarët e fisit me origjinë arabe të banu kilab ibn 'amir-ëve, aleatëve të banu kuraiza-ve. Njëra nga gratë e tyre, al-Nashāt-i (ose al-Shāt) bint Rifā'a, u martua me Muhamedin por pak më vonë u mohua (dëbua) prej tij. Ndërkohë kur gratë dhe fëmijët e banu kuraiza-ve u lejuan të skllavërohen, nuk ka të dhëna për atë se edhe al-Nashat bint Rifa'a ishte skllave. Michael Lecker[69] nxjerr si përfundim se gratë arabe që ishin marrë rob në fortesat e banu kuraiza-ve, ndoshta nuk janë skllavëruar; nga ana tjetër ka mundësi, thotë Lecker, që anëtarët e fisit të tyre t'i kenë çliruar ato me pagesë.[70]

Nga studimet islamologjike sot është bërë përpjekja të relativizohet „mizoria e pazakontë ndaj kuraiza-ve në krahasim me fiset e tjera çifute“[71]: W. Arafat e ka vënë në dyshim besueshmërinë e të dhënave të historiografisë së hershme islamike mbi këtë çështje duke pretenduar se janë ekzekutuar vetëm persona të veçantë që ishin bërë fajtorë për tradhëti ndaj Muhamedit.[72] Kjo tezë e tij është hedhur poshtë nga Meir J. Kister në një paraqitje të detajuar të ngjarjeve sipas shkrimeve të maghazi-t dhe sira-s.[73]

Çifutët në Medinë dhe rrethinat e saj, sipas orientalistit gjerman Rudi Paret, nuk janë luftuar dhe më vonë dëbuar ose vrarë për shkak të besimit të tyre por sepse ata, brenda bashkësisë islamike të Medinës, përbënin një grup të mbyllur homogjen, i cili mund të bëhej në çdo kohë, por sidomos në rast kërcënimi armiqsh nga jashtë, rrezik për bashkësinë e atëhershme islamike[74] dhe se gjatë çdo konflikti të armatosur me kuraish-itët kishin dalë si "aleatë shumë të dyshimtë".[75] Paret-i thekson këtu se Muhamedi nuk ka ndërhyrë kurrë kundër popullsisë çifute të Yathribit në përgjithësi por kundra fiseve të veçanta çifute.[76] Banu kuraiza-t janë ekzekutuar, sipas William Montgomery Watt, pasi qëndrimi i tyre gjatë betejës së llogoreve u pa si tradhëti ndaj bashësisë së Medinës; Muhamedi nuk ishte i gatshëm të toleronte një qëndrim të tillë dhe vendosi të mënjanonte këtë pikë të dobët.[77]

Mbi strategjinë ushtarake të Muhamedit, Paret gjykon si më poshtë:[78]

„Muhamedi duhet matur me kriteret e kohës së tij. Pasi kuraiza-t iu dorëzuan atij pa kushte, ai sigurisht që kishte të drejtën, sipas zakoneve të kohës, të mos jepte falje. Sado e çuditshme dhe çnjerëzore që kjo të duket, në opinionin publik ai është bërë fajtor për faktin që ai ka urdhëruar të priten palmat e banū naḍir-ëve, ndërsa për atë që ka bërë që brenda një dite të vetme të kalojnë në tehun e thikës një gjysëm mijëshi çifutë, jo.“
Kjo tezë e mbështetur nga disa studiues, sipas së cilës ky ekzekutim, duke marrë parasysh vendin dhe kohën, nuk paraqet ndonjë gjë të veçantë, është vënë në dyshim së fundi nga Michael Lecker.[79]

Al-Hudaibija dhe pushtimi i Mekkës [redakto]
Në vitin e gjashtë pas mërgimit në Medinë u zhvilluan kontaktet e para të Muhamedit me përfaqësuesit e kuraish-itëve nga Mekka; në mars 628 themeluesi i fesë bashkë me ndjekësit e tij bëri një udhëtim për në Mekkë për të kryer atje pelegrinazhin e vogël ('umra-n), për të cilën mekkanasit arritën ta pengojnë duke rënë me të në ujdi për një marrëveshje me rëndësi në afërsi të kufirit me zonën e shenjtë të Mekkës, afër al-Hudaibija-s. Kjo marrëveshje përmbante pesë pika të rëndësishme:

Armëpushim për dhjetë ose (sipas disa burimesh të tjera) dy vjet;
Siguri për myslimanët që do të donin të kryejnë në të ardhmen pelegrinazhin ose do të ndodheshin në udhëtime tregtare në jug;
Garanci për siguri nga ana e Muhamedit për kuraish-itët gjatë udhëtimeve të tyre tregtare në veri;
Dorëzimi tek mekkanasit i atyre skllevërve myslimanë që do të arratiseshin pa lejen e të zotërve të tyre;
Heqja dorë nga pelegrinazhi në vitin e marrëveshjes e lidhur kjo me garancinë për t'u mbajtur në vitin e ardhshëm.
Nëpërmjet kësaj kontrate kuraish-itët e Mekkës e njohën Muhamedin si palë të barabartë bisedimesh por veç jo si profet.[80]

Ky dokument i ruajtur deri sot mban emrin e Muhamedit si Muhammed b. ’Abdallah pa shprehje islamike shtesë. Por gatishmëria e Muhamedit për t'i dorëzuar Mekkës të gjithë myslimanët nga Mekka të arratisur në Medinë shkaktoi trazira. (Shih për këtë: Çështja e Abu Basir-it dhe e ndjekësve të tij pas marrëveshjes së al-Hudaibija-s).

Tërheqja e Muhammedit dhe anulimi i i 'umra-s ishte një shkak tjetër për pakënaqësinë në rradhët e ndjekësve të tij. E gjithë sure 48 (al-fath = suksesi) trajton vetëm këto ngjarje historike. Vetëm se zbulesa flet këtu për një sukses ose fitore („fath“) të myslimanëve që shihet jo vetëm si sukses diplomatik por (sipas vështrimit retrospektiv të historiografisë islamike dhe ekzegjezës së kuranit) edhe si shenjë në drejtim të pushtimit të oazit të Khaibar-it që pasoi më vonë, të dëbimit të banu al-nadir-ëve çifutë (maj-qershor 628) dhe të ndarjes së plaçkës së luftës mes myslimanëve të pakënaqur që prej al-Hudaibija-s. Në fund të kësaj sure formulohet pozita e Muhamedit më qartë se kurdo më parë:

„Muhamedi është i dërguari i zotit. Dhe ata që janë me të (besimtarë), janë të ashpër me të pafetë por mes tyre me ndjesë.“ (48:29)

Adm:S.Cufii jussufi

Muhamedi a.s ju lutem ndjekni rrugen e All-llahut

13/05/2013

Keshilla...?

Dr.Brian Berry nga SHBA-të ka zbuluar kancerin e ri në qenien njerëzore,të shkaktuar nga susbstanca kimike e quajtur Silver Nitro Oxide (oksidi i argjendit nitro)

Kur bleni karta rimbushëse ,mos e gërvishtni me thonjtë tuaj ,pasi që ajo (kartela) përmban një shtresë Silver Nitro Oxide dhe mund t'a shkaktoj kancerin e lëkurës.
Ndajeni këtë mesazh me të afërmit tuaj.

Këshilla tjera të rëndësishme shëndetësore:

1. Përgjigju thirrjeve telefonike me veshin e majtë.
2. Mos i pini ilaçet me ujë të ftohtë
3. Mos hani ushqime të rënda pas orës 17:00.
4. Pini më shumë ujë në mëngjes, më pak gjatë mbrëmjes.
5. Koha më e mirë për të fjetur është prej 22:00-04:00.
6. Kur bateria e telefonit është e vogël (battery low), mos u përgjigjë në telefon, sepse rrezatimi është 1000 herë më i fortë.

Ju mund t'a ndani këtë për njerëzit të cilët brengoseni?
Dashamirësia nuk kushton asgjë
Dituria është fuqi.

SHPERNDAJE.

13/05/2013

A ka dashni ma t'madhe se dashnia për Allah?
A ka fjalë më të embël se La il-lahe il-lallah?

Feja Islame 13/05/2013
Timeline photos 13/05/2013

AMIN!

13/05/2013

Selam Alejkum vllezer e motra muslimane. Qofshin mbi ndihmen e Allahut.

12/05/2013

Kurani [redakto]

Muhamedi përpara kaaba-s (Qabesë) (miniaturë turke, shek. i 16-të), pa i paraqitur fytyrën.
Për studimin e biografisë së Muhamedit si themelues feje dhe figurë historike e shekullit të 7-të, islamologjia e trajton kuranin gjithmonë si burim themelor.

„Në këtë kontekst, dmth. në lidhje me historinë e Muhamedit dhe kohën e tij, do ta trajtojmë kuranin si burim të parë historik duke e parë si detyrën tonë për ta bërë atë të flasë me ndihmën e një interpretimi të hollësishëm. Për këtë Muhamedi nuk është thjesht një përçues i të vërtetës hyjnore. Ai bëhet vetë aktiv, i ngarkuar me dobësi njerëzore që e bëjnë atë në sytë tanë më simpatik ngaqë shohim në të vetveten, dhe njëkohësisht i pajisur me dhunti të një madhështie njerëzore që na imponon adhurim dhe respekt.“[26]
Sipas trashëgimisë islamike, kurani është fiksuar me shkrim nga disa nga ndjekësit e tij që në fillim (duke filluar afërsisht prej vitit 610), fillimisht si përmledhje fletësh të shkëputura (arabisht صحف , صحيفة = ṣaḥifa, shumës ṣuḥuf), kryesisht në pergament të prodhuar nga lëkurë kafshësh (arabisht رقّ = rakk ose rikk). Këto përmbledhje u quajtën maṣaḥif (nga njëjësi muṣḥaf, arabisht مصاحف , مصحف = maṣaḥif, muṣḥaf).

Burimi më me rëndësi i veprimtarisë së Muhamedit si profet është kështu kurani. Muhamedi vetë përmendet katër herë në tekstin e zbulesës për raste të ndryshme:

„Kurse Muhamedi është vetëm një i dërguar. Para tij ka patur të dërguar (të tjerë të ndryshëm).“ (3:144)
„Muhamedi nuk është i ati (i ndonjërit) prej jush por ai është i dërguari i zotit dhe vula e provetëve (dmth. vërtetuesi i profetëve të mëparshëm ose profeti i fundit)“. (33:40)
Të dy këto vargje janë një dëshmi direkte historike autentike për vetëkuptimin e Muhamedit si profet që vazhdon dhe përfundon mesazhin e profetëve të mëparshëm të „njerëzve me libra“.

„Por atyre që besojnë dhe bëjnë çka është e drejtë dhe që besojnë në atë që i është dërguar Muhamedit (si zbulesë) – e vërteta (që vjen) nga zoti juaj –, atyre ia shlyen zoti veprat e këqia dhe e shpie gjithëshka për ta në rregull.“ (47:2)
„Muhamedi është i dërguari i zotit. Dhe ata që janë me të (besimtarë) janë të ashpër kundra mosbesuesve (të pafeve), kurse mes njëri-tjetrit janë me ndjesë.“ (48:29)
Siç e tregojnë këto dy vargje, Muhamedi e shihte veten si prurës i një mesazhi shëlbimi (shpëtimi) që do ta dallonte atë dhe ndjekësit e tij nga të ashtuquajturit „e pafetë“ (kuffār, ≈ qafirët).

Timeline photos 12/05/2013

Si shkruan ketu?

Me koment

Timeline photos 12/05/2013

Thuani:Elhamdulilah qe jemi muslimanë

12/05/2013

Lindur rreth vitit 570 në qytetin arab të Mekës,[11][12] ai mbeti jetim në një moshë të re dhe për të u kujdes xhaxhai i tij Abu Talib. Më pas ai punoi kryesisht si tregtar, gjithashtu edhe si bari, dhe për herë të parë u martua në moshën 25 vjeçare.[13] Ai e ksihte zakon të tërhiqej në një shpellë në malet përreth ku veçohej dhe lutej. Më pas në moshën 40 vjeçare ai raportoi,[11][14] se mori zbulesën e parë nga Zoti. Tri vite pas kësaj ngjarjeje Muhamedi filloi t'i predikonte këto zbulesa publikisht, duke shpallur se "Zoti është Një", se "nënshtrimi" i plotë ndaj Tij (islām) është e vetmja mënyrë (dīn)[n 2] e pranueshme te Zoti, dhe se ai ishte një profet dhe i dërguar i Zotit, në të njëjtën mënyrë si profetët e tjerë islamikë.[15][16][17]

Muhamedi siguroi pak ndjekës në fillimet e tij, dhe u përball me armiqësinë e disa fiseve mekase; ai dhe ndjekësit e tij u trajtuan ashpër. Për t'i shpëtuar persekutimit, Muhamedi dërgoi disa nga ndjekësit e tij në Abisini përpara se ai dhe ndjekësit e tij në Mekë të migronin në Medinë (në atë kohë i njohur si Jahtrib) në vitin 622. Kjo ngjarje, Hixhra, shënon fillimin e kalendarit islamik, që njihet gjithashtu si kalendari hixhri. Në Medinë, Muhamedi i bashkoi fiset nën Kushtetutën e Medinës. Pas tetë vitesh luftë me fiset mekase, ndjekësit e tij, që në atë kohë kishin shkuar 10,000, morën kontrollin e Mekës në pushtimin paqësor të saj. Ai shkatërroi idhujt paganë në qytet[18] dhe më pas dërgoi ndjekësit e tij për të shkatërrur të gjithë tempujt e mbetur paganë në Arabinë Lindore.[19][20] Në 632, pak muaj pas kthimit në Medinë nga Haxhi i lamtumirës, Muhamedi u sëmur dhe vdiq. Në periudhën e vdekjes së tij, shumica e Gadishullit Arabik ishte konvertuar në Islam, dhe ai e kishte bashkuar Arabinë në një bashkësi fetare të vetme.[21][22]

Adm:S...Cufii Jussufi

12/05/2013

Abū al-Qāsim Muḥammad ibn ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Muṭṭalib ibn Hāshim (arabisht: محمد بن عبد الله بن عبد المطلب ) (rreth 570 – rreth 8 qershor 632),[1] gjithashtu shkruar si Muhammad (arabisht: محمد), ishte një udhëheqës fetar, poltik dhe ushtarak[2][3][4] nga Meka që unifikoi Arabinë në një fe të vetme, Islamin. Myslimanët besojnë se ai është i dërguar dhe profet i Zotit dhe, shumica e tyre besojnë se ai është, profeti i fundit i dërguar nga Zoti për njerëzimin.[5][n 1] Jomyslimanët e shohin Muhamedin si themelues të Islamit.[6] Myslimanët e konsiderojnë atë si rikthyes të fesë monoteiste origjinale të pandryshur të Adamit, Noahs, Abrahamit, Moisiut, Jezusit, dhe të profetëve të tjerë .[7][8][9][10]

Adm:S...Cufii Jussufi

12/05/2013

Profeti (alejhis-selam) ka thene: "Kush e viziton nje te semure ose e viziton vellain e tij per Allah, do te therrase nje thirres (engjell) se ti je i mrekullueshem dhe ke vepruar per mrekulli dhe se ke fituar (rezervuar) nje vend ne Xhenet."

{TRANSMETON TIRMIDHIU DHE THOTE HADITH HASEN}

12/05/2013

Feja islame ose edhe islami (arabisht: إسلام islām = përulje, nënshtrim (para zotit) / vetëmohim, përshpirtni, devotshmëri e plotë (ndaj zotit)[1] (arabisht: الإسلام = al-islām = „islami“) është me rreth 1,2 miliard[2] deri 1,57 miliard[3] ndjekës, duke ardhur pas kristianizmit (me rreth 2,2 miliard ndjekës), feja e dytë për nga përhapja në botë. Ndjekësit e saj quhen në zonat shqipfolëse myslimanë. Feja islame është një fe monoteiste abrahamite, e cila kufizohet nga politeizmi si edhe nga përfytyrimet kristiane si psh. inkarnacioni (të bërit e zotit njeri) dhe trinía (ose triniteti). Element përcaktues i saj është idea e tauhīd-it, e unitetit, e të qënit një të zotit.

Fjala allah (الل = Allāh = (i vetmi) zot; zot)[4] përdoret në vendet arabofolëse si edhe në Indonezi, si nga të krishterët ashtu edhe myslimanët si fjala për „zotin“. Në vendet e gjuhëve të tjera „allahu“ trajtohet pjesërisht si „zoti i myslimanëve“.

Feja islame e ka bazën tek kurani, i cili, si fjala autentike (origjinale) e zotit, paraqet për besimtarët burimin e rangut më të lartë të besimit.

Burimi i dytë i njohurive përveç kuranit janë fjalët dhe veprimet (sunna ose sunneti) e Muhametit, e „të dërguarit të zotit dhe e vulës së profetëve“[5] (Sure 33:40).

Islami është përveçse fe edhe një hapësirë kulturore. Epoka e lulëzimit të kulturës islamike në fushën e shkencave dhe arteve datohet tradicionalisht ndërmjet shekujve të 8-të dhe 13-të. Sot zgjerohet datimi shpesh deri në shekullin e 15-të ose 16-të.

Per me shume informata rreth fese islame mund ti gjeni ketu : www.islamifejaevertet.blogspot.com

Want your school to be the top-listed School/college in Kumanovo?

Click here to claim your Sponsored Listing.

Location

Category

Website

Address

Qerkez
Kumanovo
1234
Other Education in Kumanovo (show all)
Mes_yjesh Mes_yjesh
Kumanovo

�Defektologe� �Këshilla defektologjike� �Doracak dhe flashcards për fëmijë prej 2-6 vj

Një botë pozitive Një botë pozitive
Macedonia
Kumanovo, 1307

Bota ka vazhdimisht nevojë për ndryshime të vogla që të ketë një kuptim vazhdimisht aktiv pë

Ликовна Работилница Ликовна Работилница
N. Utca Centar Za Kultura "Trajko Prokopiev"
Kumanovo, 1300

ﷲ Rruga e Muslimanëve ﷲ ﷲ Rruga e Muslimanëve ﷲ
Kumanovo

•●►Lexo për të menduar. •●►Mendo për të kuptuar. •●►Kupto për të ndryshuar .

Виртуал-М Образовна Академија Виртуал-М Образовна Академија
Virtual-m@hotmail. Com
Kumanovo, 1300

ОБРАЗОВНА АКАДЕМИЈА

Abandoned Things Abandoned Things
Kumanovo

The world is a beautiful place, from that abandoned home hidden in the woods to the majesty of waterf

Shtepi te Bukura Shtepi te Bukura
Treta Udarna Makedonska Brigada
Kumanovo, 1300

Planin e kesaj shtepie mund ta kerkoni ketu: https://www.facebook.com/shtepi.tebukura.5

LeveL Educo Centar LeveL Educo Centar
Kumanovo, 1300

Центaр зa стрaнски јaзици "Левел"

FootballPress FootballPress
Kumanovo

Ljecenjeto trae 3 dena. Sherimi zgjat 3 dite. Za informaci tel: +38971-471-042 (Macedonia , Kumanovo

Kiro Burnaz English Fun Club Kiro Burnaz English Fun Club
Kumanovo

A group about the English language for students at Kiro Burnaz to practice English, find youtube cli

Vlll 8-9 vjq Mateç Vlll 8-9 vjq Mateç
Kumanovo

Shkolla Fillore ''KULTURA'' Fshati Mateç Komuna e Likovës

Xhamia e Poshtme Fsh Hotël Xhamia e Poshtme Fsh Hotël
Hotël
Kumanovo

Mosque