Mr.Satan

Eelam War IV – ප්‍රභාකරන් දණගැස්සූ හතරවන ඊළාම් යුද්ධය

2005 අග භාගයේ ශ්‍රී ලංකාව පිටින් සාමාන්‍ය රටක් වගේ පෙනුණත් ඇතුළෙන් බියෙන් පිරුණු රටක් වෙලා තිබුණා. අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ බෝම්බ ප්‍රහාර, ඝාතන, හමුදා සටන් සහ මාර්ග බාධක වලට මිනිස්සු පුරුදු වෙලා හිටියා. බස් එකකට නැග්ගත්, කෝච්චියක ගියත්, නගරයක ඇවිද්දත් “අද කොහේ බෝම්බයක් පුපුරයිද?” කියන බිය හැමෝගෙම හිත්වල තිබුණා. 2002දී Ranil Wickremesingheගේ ආණ්ඩුව සහ Liberation Tigers of Tamil Eelam අතර සටන් විරාම ගිවිසුමක් අත්සන් කරලා තිබුණත්, ඇත්තටම යුද්ධය නතර වෙලා තිබුණේ නෑ. LTTE එක උතුරේ තමන්ගේම පාලනයක් වගේ පවත්වාගෙන ගියා. ඔවුන්ට මාර්ග පරීක්ෂණ ස්ථාන, පොලිස් ඒකක, “Sea Tigers” සහ “Black Tigers” වගේ හමුදා ඒකක තිබුණා. රට සාමයෙන් ඉන්නවා වගේ පෙනුණත් ඇතුළෙන් ආතතිය දිගටම තිබුණා.

2004දී LTTE එක ඇතුළේ ලොකු බිඳවැටීමක් වුණා. නැගෙනහිර බලවත් නායකයෙක් වූ Vinayagamoorthy Muralitharan හෙවත් කරුණා අම්මාන්, ප්‍රභාකරන් එක්ක ගැටුමකට ගිහින් LTTE එකෙන් වෙන් වුණා. මේක LTTE එකට ලොකු පහරක් වුණා. නැගෙනහිර සටන්කරුවන් ගොඩක් ඔහු එක්ක ගියා. LTTE කඳවුරු, ගමන් මාර්ග සහ බුද්ධි තොරතුරු රජයට හෙළි වෙන්න පටන් ගත්තා. පස්සේ හමුදා නිලධාරීන් ගොඩක් කියලා තිබුණේ “LTTE එක පරාජය වෙන්න ලොකුම හේතුවක් මේක” කියලා.

2005 ජනාධිපතිවරණයෙන් Mahinda Rajapaksa බලයට ආවා. ඔහු ශක්තිමත් නායකයෙක් විදිහට ජනතාව අතර ප්‍රචාරය කළා. බලයට ආවට පස්සේ තමන්ගේ සහෝදරයා Gotabaya Rajapaksa ආරක්ෂක ලේකම් කළා. හමුදාපති වුණේ Sarath Fonseka. මේ තුන්දෙනා යටතේ රජයේ හමුදා සැලසුම් සම්පූර්ණයෙන්ම ආක්‍රමණශීලී වුණා. සටන් විරාම ගිවිසුම තිබුණත් ඇතුළෙන් යුද්ධයට සූදානමක් යන බව පැහැදිලි වුණා.

2006 ජූලි මාසේ Mavil Aru ජල දොරටු LTTE එක වහලා දැම්මා. ඒකෙන් දහස් ගණනක් ගොවීන්ට වතුර නැති වුණා. රජය මේක ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් කියලා හමුදා මෙහෙයුමක් පටන් ගත්තා. ඒක තමයි සිව්වන ඊළාම් යුද්ධය නැවත සම්පූර්ණයෙන් ආරම්භ වුණ තැන. ඊට පස්සේ නැගෙනහිර සටන් ආරම්භ වුණා. Vakarai, Sampur, Thoppigala වගේ ප්‍රදේශවල දරුණු සටන් පැවතුණා. වනාන්තර සටන්, බිම් බෝම්බ, සැඟවී ප්‍රහාර සහ මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර හැමතැනම තිබුණා. ගුවන් හමුදාව LTTE කඳවුරු බෝම්බ දැම්මා. නාවික හමුදාව “Sea Tigers” එක්ක මුහුදේ සටන් කළා. LTTE මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටු නාවික හමුදා නෞකාවල හැප්පෙන්න යැව්වා. හැබැයි ටික ටික නාවික හමුදාව LTTE ආයුධ ප්‍රවාහන නැව් විනාශ කරලා ඔවුන්ගේ සැපයුම් මාර්ග කඩන්න පටන් ගත්තා.

2007 වෙද්දී නැගෙනහිර ප්‍රදේශ රජයේ පාලනයට ආවා. දකුණේ ජනතාව අතර ලොකු උද්යෝගයක් ඇති වුණා. “මේ පාර යුද්ධය දිනයි” කියන හැඟීමක් රටේ තිබුණා. ඊට පස්සේ හමුදාව උතුරට ඉදිරියට ගියා. ඒක තමයි අමාරුම අදියර. Mannar, Kilinochchi, Mullaitivu වගේ ප්‍රදේශවල දරුණු සටන් පැවතුණා. LTTE බංකර් පද්ධති, බිම් බෝම්බ, සැඟවුණු වෙඩික්කරුවන් සහ මරාගෙන මැරෙන සටන්කරුවන් භාවිතා කළා. හමුදා සෙබළු වැසි, මඩ සහ වනාන්තර තත්ත්වයන් අතර සති ගණන් සටන් කළා.

2009 ජනවාරි 2 දින හමුදාව Kilinochchi අල්ලාගත්තා. මේක LTTE එකේ දේශපාලන අගනුවර වගේ තිබුණු තැනක්. ඒ ප්‍රවෘත්තිය ආවම දකුණේ සැමරුම් පටන් ගත්තා. රතිඤ්ඤා, කිරිබත් සහ ජාතික කොඩි හැමතැනම තිබුණා. Mahinda Rajapaksa පාර්ලිමේන්තුවේදී “මාතෘභූමිය ත්‍රස්තවාදයෙන් නිදහස් කරනවා” කියලා ප්‍රකාශ කළා. හැබැයි යුධ බිමේ තත්ත්වය තව තවත් භයානක වෙමින් තිබුණා. LTTE එක පසුබසිනකොට සිවිල් වැසියන් ලක්ෂ ගණනක් ඔවුන් එක්ක ගමන් කළා. රජය කියන්නේ LTTE සිවිල් වැසියන් මිනිස් පලිහක් විදිහට භාවිතා කළා කියලා. ජාත්‍යන්තරයෙන් සටන් විරාම ඉල්ලීම් ආවා. එක්සත් ජාතීන්, විදේශ මාධ්‍ය සහ ඉන්දියාවෙන් බලපෑම් තිබුණා. ඒත් කොළඹ තීරණ ගන්න කණ්ඩායමේ අදහස තිබුණේ “මේ පාර යුද්ධය නවත්තන්නේ නෑ” කියලා.

2009 අප්‍රේල් සහ මැයි වෙද්දී යුධ බිම Mullivaikkal අවට කුඩා මුහුදු තීරුවකට සීමා වුණා. එතන භයානක අවුල් තත්ත්වයක් තිබුණා. අඬන සිවිල් වැසියන්, තුවාල ලැබූ සටන්කරුවන්, පිපිරීම්, බඩගින්න, මළ සිරුරු සහ නොනවතින වෙඩි ප්‍රහාර හැමතැනම තිබුණා. LTTE ඉහළ නායකයන් ටික ටික මැරුණා. “Sea Tigers” කඩා වැටුණා. සන්නිවේදන පද්ධති බිඳ වැටුණා. අවසාන දවස් වල “ප්‍රභාකරන් පැනලා”, “submarine එකක් සූදානම්”, “white flag surrender” වගේ කතා පැතිරුණා. කවුරුත් ඇත්ත දැනගෙන හිටියේ නෑ.

2009 මැයි 18 උදේ රජය නිල වශයෙන් නිවේදනය කළා Velupillai Prabhakaran මියගියා කියලා. ඡායාරූප නිකුත් වුණා. LTTE එක නිල වශයෙන් කඩා වැටුණා. කොළඹ සහ දකුණේ ගොඩක් ප්‍රදේශවල ජනතාව පාරට බැහැලා සැමරුම් කළා. අවුරුදු 30කට අධික යුද්ධයක් අවසන් වෙලා තිබුණා.

හැබැයි යුද්ධය ඉවර වුණත් කතාව එතනින් ඉවර වුණේ නෑ. අතුරුදහන් වූ පුද්ගලයන්, යුධ අපරාධ චෝදනා, අවතැන් වූ ජනතාව, පුනරුත්ථාපනය සහ ජාතික සංහිඳියාව වගේ ප්‍රශ්න ඉතිරි වුණා. ජාත්‍යන්තරයෙන් එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්ෂණ සහ මානව හිමිකම් චෝදනා ආවා. රජය ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කළා. Mahinda Rajapaksa “යුද්ධය දිනූ නායකයා” කියන ප්‍රතිරූපය ලබාගත්තා. ඒත් තවත් අය කියන්නේ “යුද්ධය දිනුවත් මිනිස්සුන්ගේ වේදනා තවම සුව වෙලා නෑ” කියලා.

LTTE ත්‍රස්තවාදීන්ගේ පලමු ඝාතනය .....

1970 ගණන් වල ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පැත්තේ තමිල් ජනතාව අතර ලොකු අසතුටක් තිබුණා. ඒකට හේතු වුණේ භාෂා ප්‍රශ්න, රැකියා ප්‍රශ්න, විශ්වවිද්‍යාල ඇතුල්වීම් වගේ දේවල්. තමිල් ජනතාවගෙන් ගොඩක් අය හිතුවේ රජයෙන් තමන්ට සාධාරණයක් වෙන්නේ නෑ කියලා. මුලින් තමිල් දේශපාලන නායකයෝ සාකච්ඡා වලින් විසඳුම් හොයන්න උත්සාහ කළා. හැබැයි තරුණ පිරිසක් ටික ටික විශ්වාස කරන්න පටන් ගත්තේ “කතා කරලා වැඩක් නෑ, අවි අරගෙන සටන් කරන්න ඕනේ” කියලා.

මේ කාලේ යාපනේ හිටපු තරුණයෙක් තමයි Velupillai Prabhakaran. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම එයාට සටන්, විප්ලව, ගරිල්ලා යුද්ධ වගේ දේවල් ගැන ලොකු උනන්දුවක් තිබුණා කියලා පස්සේ කියවුණා. 1972 වෙද්දී එයා “Tamil New Tigers” කියලා රහසිගත කණ්ඩායමක් හදනවා. මේක තමයි පස්සේ Liberation Tigers of Tamil Eelam බවට පත් වෙන්නේ.

ඒ කාලේ යාපනේ ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනඥයෙක් තමයි Alfred Duraiappah. එයා යාපනේ නගරාධිපති. ඒ වගේම එවකට රජයත් එක්ක හොඳ සම්බන්ධතාවයක් තිබුණා. එවකට රටේ අගමැතිනිය හිටියේ Sirimavo Bandaranaike. දුරයප්පා රජයත් එක්ක වැඩ කරන නිසා, අතිවාදී තමිල් තරුණයන්ට එයා ගැන තිබුණේ ලොකු කේන්තියක්. ඔවුන් හිතුවේ “මේ මනුස්සයා තමන්ගේම ජනතාව පාවා දෙනවා” කියලා.

ඒකට තවත් ගිනි දැම්මේ 1974 යාපනේ ලෝක තමිල් සම්මේලනයේ සිද්ධිය. එදා පොලිසියත් එක්ක ඇතිවුණ ගැටුමකින් තමිල් ජනතාව කිහිපදෙනෙක් මැරුණා. ඒකෙන් පස්සේ තරුණයන් අතර රජයට තිබුණු වෛරය තවත් වැඩි වුණා. ඒ වෙලාවේ දුරයප්පාටත් දොස් කියන්න ගත්තා.

ඊට පස්සේ එනවා 1975 ජූලි 27. එදා උදේ Alfred Duraiappah පුරුදු විදිහට යාපනේ Ponnalai Varadaraja Perumal Temple දේවාලයට යනවා. එයා කාර් එකෙන් බැහැලා දේවාලයට යන්න හදනකොට තරුණ සන්නද්ධ පිරිසක් එයා ළඟට එනවා. ඊට පස්සේ එයාට සමීපයෙන් වෙඩි තියනවා. එතනම එයා මැරෙනවා.

පස්සේ මේ ප්‍රහාරය පිටිපස්සේ හිටියේ Velupillai Prabhakaran කියලා කියවුණා. සමහර වාර්තා වල කියන්නේ ප්‍රභාකරන්ම වෙඩි තිබ්බා කියලා. මේක LTTE එකේ පළවෙනි ප්‍රධාන ඝාතනය විදිහට ඉතිහාසයට ගියා.

මේ සිද්ධියෙන් පස්සේ රටම ශොක් වුණා. ඒ වෙලාවේ මෙහෙම සංවිධානාත්මක දේශපාලන ඝාතන ලොකුවට තිබුණේ නෑ. රජය පරීක්ෂණ පටන් ගත්තා. හැබැයි ඒ වෙලාවේ මේ කණ්ඩායම් පොඩි රහසිගත කණ්ඩායම් නිසා අල්ලගන්න ලේසි වුණේ නෑ.

දුරයප්පා මැරුණු පස්සේ ප්‍රභාකරන් තමිල් තරුණයන් අතර “වීරයෙක්” වගේ ප්‍රසිද්ධ වෙන්න පටන් ගත්තා. 1976 වෙද්දී Tamil New Tigers කියන නම වෙනස් කරලා Liberation Tigers of Tamil Eelam කියලා දාගත්තා. ඊට පස්සේ පොලිස්, හමුදා, දේශපාලනඥයන්ට ප්‍රහාර වැඩි වෙන්න ගත්තා.

ඊටත් පස්සේ 1983දී Black July කියන දරුණු කලබල ඇති වුණා. LTTE ප්‍රහාරයකින් හමුදා 13 දෙනෙක් මැරුණු පස්සේ දකුණේ තමිල් ජනතාවට පහරදීම් ඇතිවුණා. ගෙවල් ගිනි තිබ්බා, මිනිස්සු මැරුණා. ඒකෙන් පස්සේ තමිල් තරුණයන් ගොඩක් LTTE එකට එකතු වුණා.

ඊට පස්සේ තමයි සම්පූර්ණ Sri Lankan Civil War පටන් ගත්තේ. අවුරුදු ගණනක් බෝම්බ, ඝාතන, ගම්මාන ප්‍රහාර, මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර වගේ දේවල් සිද්ධ වුණා. LTTE එක ටික ටික ලොකු බලයක් වුණා.

අවසානයේ 2006–2009 කාලේ රජය ලොකු හමුදා මෙහෙයුම් ආරම්භ කළා. . අන්තිමේ 2009 මැයි මාසේ LTTE එක සම්පූර්ණයෙන් පරාජය වුණා. Velupillai Prabhakaranත් අවසාන සටන් වලදී මැරුණා.

ඒ කියන්නේ 1975 දුරයප්පා ඝාතනයෙන් පටන් ගත්ත මේ කතාව, අවුරුදු 30කට අධික ලොකු යුද්ධයක් බවට පත් වුණා.

අඳුරු රහස්, ආගම, ආදරය සහ ද්‍රෝහය එකට ගැටුන කතාවක්… 😶‍🌫️🐍
1967 දී ශ්‍රී ලංකාවම කම්පනයට පත් කළ සිදුවීමක් පිටුපස තිබුණේ කිසිවෙකුත් නොසිතූ භයානක සැලැස්මක්.
1960 දශකයේ ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජය තුළ විශ්වාසය, ආගම, සහ නීතිය එකට ගැලපෙන සාමකාමී පසුබිමක් තිබුණා. ඒ අතරින් කතෝලික පූජකයෙක් වූ Father Mathew Peiris කියන්නේ බොහෝ දෙනාගේ ගෞරවය දිනාගත්, පිටතට බලද්දී නිහතමානී සහ ආදර්ශවත් පුද්ගලයෙක්. නමුත් ඔහුගේ ජීවිතයේ අඳුරු පැත්තක් තිබුණා කියලා කිසිවෙකුටත් ඒ වෙලාවේ සැකයක් නැතිව තිබුණා.

කාලයත් සමඟ, ඔහුගේ ජීවිතය වෙනස් මඟකට හැරෙන්න පටන් ගත්තේ ඔහුගේ පල්ලියට ආසන්නයෙන් ජීවත් වූ විවාහක කාන්තාවක් සමඟ ඇතිවුණු රහසිගත සම්බන්ධතාවයක් නිසා. මේ සම්බන්ධතාවය සාමාන්‍ය එකක් නොවෙයි ඇයගේ විවාහ ජීවිතය ඔවුන් දෙදෙනාටම බාධාවක් වුණා. එය අයින් කළ යුතු දෙයක් ලෙස ඔවුන්ගේ සිතුවිල්ල මඳින් මඳින් වෙනස් වුණා. ආදරය, ආශාව, සහ ලෝභය එකට මිශ්‍රවෙද්දී, ඔවුන්ගේ තීරණ වඩාත් භයානක වුණා.

එක දවසක, ඔවුන් ඉතා සැලසුම් කරපු තීරණයකට පැමිණියා කාන්තාවගේ සැමියා ඉවත් කිරීම. සාමාන්‍ය මිනිස් ඝාතනයක් වගේ නොව, කිසිවෙකුට සැකයක් නොඑන්න විදිහට ඔවුන් හිතාගත්තේ “ස්වභාවික” මරණයක් ලෙස පෙනෙන ක්‍රමයක් භාවිතා කරන්න. ඒකට ඔවුන් තෝරාගත්තේ නයි විෂය. ඔවුන් සැලසුම් කරපු අවස්ථාවකදී ඇයට අදාළ සැමියාට නයි දෂ්ට කරවා මරණයට පත් කළා. මේ සිද්ධිය එදා සමාජය තුළ සාමාන්‍ය “snake bite accident” එකක් ලෙස පෙනුණා. කිසිවෙකුටත් සැකයක් ඇතිවුණේ නැහැ.

නමුත් කතාව එතැනින් අවසන් වුණේ නැහැ. කාන්තාවගේ අම්මා, මේ දෙදෙනාගේ අමුතු හැසිරීම ගැන සැකයෙන් සිටියා. ඇයගේ ඒ සැකය ඔවුන්ට භයානක වුණා. ඔවුන්ට එය තමන්ගේ රහස හෙළිවෙන අවදානමක් වුණා. ඒ නිසා ඔවුන් නැවතත් ඒම භයානක මාර්ගයම තෝරාගත්තේ ඇයවත් ඉවත් කිරීම. නැවතත් නයි භාවිතා කරමින්, ඇයව දෂ්ට කරවා මරණයට පත් කළා. මේ දෙවන මරණයත් මුලදී ස්වභාවික අනතුරක් වගේ පෙනුණත්, එකම පවුලේ දෙදෙනාම කාලය කෙටි අතරතුර නයි දෂ්ටව මිය යාම පොලීසියට සැකයක් ඇති කළා.

පරීක්ෂණ ආරම්භ වුණා. පියවරෙන් පියවර සත්‍යය පිටතට එන්න පටන් ගත්තා. Father Mathew Peiris සහ ඒ කාන්තාව අතර තිබුණු රහසිගත සම්බන්ධතාවය හෙළි වුණා. සාක්ෂි එකතු වෙද්දී, නයි භාවිතා කරමින් සැලසුම් කළ ඝාතන දෙකක් බව පැහැදිලි වුණා. අවසානයේ ඔවුන් දෙදෙනාම අත්අඩංගුවට ගත්තා.

නඩුව අධිකරණයට ගිය විට, රටම කම්පනයට පත් වුණා. ආගමික නායකයෙක් මේ වගේ අපරාධයකට සම්බන්ධ වීම සමාජයට විශාල කම්පනයක් වුණා. සාක්ෂි, සම්බන්ධතා, සහ සිදුවීම් එකට බැඳෙද්දී, ඔවුන් දෙදෙනාම වරදකරුවන් බවට පත් වුණා. මුලදී ඔවුන්ට මරණ දඬුවම නියම කළත්, පසුව එය ජීවිතාන්තර සිරදඬුවමක් බවට වෙනස් වුණා.

මේ සිද්ධිය ශ්‍රී ලංකාවේ අපරාධ ඉතිහාසයේ විශේෂ ස්ථානයක් ගත්තා. නයි භාවිතා කරලා සැලසුම් කරපු ඝාතන, ආගමික පුද්ගලයෙක්ගේ සම්බන්ධතාවය, සහ ආදරය නාමයෙන් සිදු වූ විනාශය මේ සියල්ල එකට එකතු වෙලා මෙය අතිශය අමුතුත් භයානකත් කතාවක් බවට පත් කළා. අදටත්, Father Mathew Peiris ගැන කතා කරන්නේ විශ්වාසය කොච්චර ඉක්මනින් බිඳ වැටෙන්න පුළුවන්ද කියලා මතක් කරවන සිද්ධියක් ලෙසයි.

විශ්වාසයත්, ආශාවත්, බලයත් අතර සිදු වූ මේ තීරණාත්මක හැරවුම අදටත් ඉතිහාසයේ අඳුරු පටුනක් ලෙස මතකයේ ඉතිරිවී ඇත.
⚠️ සමහර සත්‍ය කතා, කතා වශයෙන්ම පමණක් නොවෙයි… ඉතිහාසයේ පාඩම්ද වෙයි.

Dinesh Schaffter කියන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ ව්‍යාපාරික පවුලක සාමාජිකයෙක්. ඔහු Janashakthi Group සමඟ සම්බන්ධ ව්‍යාපාරිකයෙක්, ආයෝජකයෙක්, ඒ වගේම හිටපු first-class cricketer කෙනෙක්. ඔහුගේ පියා Chandra Schaffter සහ සහෝදරයා Prakash Schaffter ව්‍යාපාරික/ක්‍රීඩා ක්ෂේත්‍රවලත් ප්‍රසිද්ධ නම්. ඒ නිසා මේ මරණය සාමාන්‍ය අපරාධ පුවතක් නෙවෙයි; ව්‍යාපාරික ලෝකය, පොලීසිය, මාධ්‍ය, ජනතාව හැමෝම බලපු case එකක් වුණා.

2022 දෙසැම්බර් 15 වෙනිදා දවල්, Dinesh Schaffter තම නිවසෙන් පිටවෙනවා. වාර්තා අනුව ඔහු කොළඹ Flower Road / Cinnamon Gardens ප්‍රදේශයේ තම නිවසින් පිටවෙලා, බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය දෙසට ගිහින් තියෙනවා. Hiru News වාර්තාවට අනුව CID පරීක්ෂණවලින් ඔහු දවල් 2.06ට පමණ නිවසින් පිටවූ බවත්, ඔහුගේ වාහනය කෙලින්ම බොරැල්ල සුසාන භූමියට ගොස් ඇති බවත් කියවුණා.

මෙහි මුල්ම විශාල clue එක තමයි, Dinesh Schaffter තම ලේකම්වරයාට/අදාළ පුද්ගලයන්ට හිටපු cricket commentator Brian Thomas හමුවීමට යන බව කියා තිබීම. Daily Mirror වාර්තාවට අනුව, Brian Thomas සම්බන්ධයෙන් කලින් තිබූ මුදල් ගනුදෙනු ප්‍රශ්නයක් ගැනත් පරීක්ෂණවලදී අවධානය යොමු වුණා. වාර්තා අනුව Schaffter විසින් 2019 මාර්තු 20 වැනිදා CID වෙත Brian Thomasට එරෙහිව Rs. 1.4 billion මූල්‍ය වංචාවක් සම්බන්ධ පැමිණිල්ලක් කර තිබූ බව සඳහන් වෙනවා.

මේ නිසා මුලදී ජනතාවටත් මාධ්‍යටත් හිතෙන්නේ “ඒ meeting එකට ගිහින්ද මේකට මැදිවුණේ?” කියන ප්‍රශ්නය. අධිකරණයෙන් Brian Thomasට විදේශ ගමන් තහනමක්ද පැනවුණා. News 1st සහ අනෙකුත් වාර්තා අනුව, 2022 දෙසැම්බර් 16 වැනිදා කොළඹ අතිරේක මහේස්ත්‍රාත්වරයා Brian Thomasට විදේශ ගමන් තහනමක් නිකුත් කළා.

හැබැයි ඉතා වැදගත් දෙයක් තියෙනවා Brian Thomasව “මිනීමරුවා” කියලා අධිකරණය තීරණය කරලා නැහැ. ඔහුගේ නම පරීක්ෂණයේදී මතු වුණා, ප්‍රකාශ ගත්තා, travel ban තිබුණා. ඒත් එයින් ඔහු වරදකරු කියලා අදහස් වෙන්නේ නැහැ.

දෙසැම්බර් 15 වෙනිදා සවස, Schaffterගේ පවුලේ අයට ඔහුගෙන් ප්‍රතිචාර නොලැබුණා. ඔහුගේ බිරිඳ GPS/location tracking හරහා ඔහුගේ දුරකථනය හෝ වාහනය තිබෙන ස්ථානය හඳුනාගෙන තිබුණා. ඒ අනුව ඔහුගේ business associate / Janashakthi සේවකයෙකු වූ Krish Perera බොරැල්ල සුසාන භූමියට ගොස් ඔහුව සොයාගෙන තිබුණා. The Morning වාර්තාවට අනුව, Schaffter ඔහුගේ වාහනයේ driver’s seat එකට බැඳී, ගෙල වටා wire එකක් තිබූ තත්ත්වයකින් හමුවූ බව සඳහන් වෙනවා.

Sunday Times වාර්තාවේද කියන්නේ ඔහුගේ අත් බැඳ තිබූ බවත්, වාහනය තුළ වධහිංසා/දරුණු පහරදීමක් සිදුවී ඇති බව මුල් පරීක්ෂණවලින් පෙනුණු බවත්. ඔහුව එතැනින් Colombo National Hospital එකට ගෙන ගියා. නමුත් එදින රාත්‍රියේ ඔහු මියගියා.

සරලව කිව්වොත්, බොරැල්ල සුසාන භූමියට ගිය කෙනා ජීවිතයත් මරණයත් අතර තත්ත්වයකින් වාහනය ඇතුළේ හමුවුණා. ඒක ලංකාවටම shock එකක් වුණේ, මේක අහම්බෙන් ඇති වූ පහරදීමක් වගේ නොපෙනී, යම් සැලැස්මක් සහිත, අමුතු, අඳුරු සිද්ධියක් වගේ පෙනුණු නිසා.

පසුව CID එක පරීක්ෂණය භාරගත්තා. Homicide and Organised Crime Division එකත් Borella Police එකත් එකතු වෙලා පරීක්ෂණ කළා. CCTV footage පරීක්ෂා කළා. දුරකථන records, WhatsApp messages, location data වගේ දේවල් පරීක්ෂා කළා.

Hiru News වාර්තාවට අනුව, Schaffterගේ වාහනය නිවසින් පිටවෙලා කෙලින්ම බොරැල්ල සුසාන භූමියට ගිය බව CCTV වලින් තහවුරු වුණා. අතරමගදී වෙන කෙනෙක් වාහනයට නැගුණු බවක් පෙනුණේ නැහැ. CID මූලාශ්‍ර කියලා තිබුණේ, බොරැල්ල සුසාන භූමිය ගැන හොඳ දැනුමක් තිබූ කෙනෙක් මේ අපරාධයට සම්බන්ධ විය හැකි බවයි.

තවත් වැදගත් කරුණක්: Schaffterගේ දුරකථනයෙන් Brian Thomas වෙත message එකක් ගොස් තිබුණා. CID පරීක්ෂණවලට අනුව ඒ message එක බොරැල්ල සුසාන භූමියෙන් ගොස් තිබූ බව වාර්තා වුණා. එයින් සැකයක් මතු වුණා ඒ message එක Schaffter තමන්ම යැව්වාද? නැත්නම් ඝාතකයා Schaffterගේ phone එක භාවිතා කරලා Brian Thomasව සිද්ධියට ඇදගන්න උත්සාහ කළාද? Hiru News වාර්තාවේද මේ “Brian Thomasව frame කරන්න උත්සාහයක් තිබුණාද?” කියන සැකය සඳහන් වෙනවා.

Brian Thomas විසින් පරීක්ෂකයන්ට කියා තිබුණේ, තමන්ට ලැබුණු WhatsApp messages Schaffter සාමාන්‍යයෙන් ලියන English style එකට නොගැලපුණ බවයි. Ceylon Independent වාර්තාවට අනුව, Schaffter දවල් 2.45 වනවිට බොරැල්ල සුසාන භූමියේ සිටි බවත්, Brian Thomas received messages ගැන සැක කළ බවත් සඳහන් වෙනවා.

මුලින් public suspicion ගොඩක් Brian Thomas පැත්තට ගියත්, වාර්තා අනුව ඔහු එදින නිවසින් පිටවී නොතිබූ බවට CCTV/ආරක්ෂක කැමරා සාක්ෂි තිබූ බව පොලිස් ප්‍රකාශකයා සඳහන් කරලා තිබුණා. Hiru News වාර්තාවට අනුව, Brian Thomasට දවල් 2.30ට පමණ meet කරන්න message එකක් ලැබුණත්, ඔහු එය ප්‍රතික්ෂේප කළ බවත්, එම කාලයේ ඔහු නිවසින් පිටවී නොතිබූ බව ඔහුගේ නිවසේ security cameras වලින් පෙනුණු බවත් වාර්තා වුණා.

මේ නිසා case එක තවත් අභිරහස් වුණා. මුලදී “මුදල් ගනුදෙනු ප්‍රශ්නයක් නිසා මේක වුණාද?” කියලා බලන අතරේ, පසුව “කවුරුහරි Brian Thomasගේ නම යොදාගෙන වෙනත් සැලැස්මක් කළාද?” කියන ප්‍රශ්නය මතු වුණා.

2023 පෙබරවාරි වෙද්දී case එක තවත් වෙනස් වුණා. Daily FT සහ Newswire වාර්තා අනුව, Hulftsdorp Magistrate Court වෙත ඉදිරිපත් කළ කරුණු මත Schaffterගේ මරණය cyanide ingestion නිසා සිදුවූ බව කියවුණා. ඒක මුල් “strangulation/murder” narrative එකට විශාල twist එකක් වුණා.

මේකෙන් මිනිස්සු අතර අලුත් ප්‍රශ්න මතු වුණා,
“එහෙම නම් ඔහු cyanide ගත්තේ කෙසේද?”
“ඒක su***de එකක්ද?”
“නැත්නම් කවුරුහරි බලෙන් දුන්නාද?”
“ඒ අතර ගෙල වටා තිබූ wire, බැඳීම, injuries explain කරන්නේ කොහොමද?”

මේ case එකේ විශාල අභිරහස හරියටම එතැනයි. මරණයට හේතුව ගැන පවා conflicting forensic reports ආවා.

මෙවැනි විරුද්ධ/අපැහැදිලි forensic කරුණු නිසා, 2023 පෙබරවාරි 27 වැනිදා අධිකරණය 5-member forensic expert committee එකක් පත් කළා. Daily Mirror වාර්තාවට අනුව, එම panel එකේ chairman ලෙස Professor Asela Mendis සිටි අතර Professor B.C.R. Perera, Professor D.H.S. Fernando, JMO Dr. Siva Subramanium, Dr. B.R. Ruwanpura ඇතුළත් වුණා. අරමුණ වුණේ මේක su***de එකක්ද, murder එකක්ද, ඇත්ත cause of death එක මොකද්ද කියලා fresh inquiry එකක් කිරීම.

මේ committee එක පත්කිරීමෙන් case එක සාමාන්‍ය පොලිස් පරීක්ෂණයකින් අධිකරණ-වෛද්‍ය විමර්ශන මට්ටමට ගියා. මොකද public trust එකත් forensic contradictions නිසා කම්පා වෙලා තිබුණා.
2023 මැයි මාසයේදී Schaffterගේ සිරුර නැවත උපුටාගන්නා ලෙස අධිකරණයට ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් වුණා. Newswire archive එකට අනුව, 2023 මැයි 19 වැනිදා forensic experts විසින් exhumation order එකක් ඉල්ලා තිබුණා; මැයි 25 වැනිදා සිරුර Borella General Cemetery එකෙන් උපුටාගත් බව වාර්තා වුණා.

සිරුර නැවත පරීක්ෂා කිරීමෙන් අධිකරණයට forensic answer එකක් දෙන්න උත්සාහ කළා. 2023 සැප්තැම්බර් 25 වැනිදා exhumed body එක පවුලට භාරදීමට අධිකරණයෙන් නියෝගයක් දී තිබූ බව Newswire සඳහන් කරනවා.

අන්තිමට 2023 නොවැම්බර් 1 වැනිදා Colombo Magistrate’s Court එකෙන් තීරණාත්මක නියෝගයක් ආවා. Daily Mirror වාර්තාවට අනුව, Colombo Additional Magistrate Rajindra Jayasuriya තීරණය කළේ Dinesh Schaffterගේ මරණය criminal act එකක් බවට සාධාරණ සැකයක් තිබෙන බවයි. මරණයට හේතුව ලෙස neck and face compression ගෙල සහ මුහුණ ප්‍රදේශයට යෙදුණු බාහිර පීඩනය සඳහන් කළා. එම නියෝගයෙන් CID Directorට සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගෙන අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලෙසත් නියම කළා.

Ada Derana වාර්තාවේද එම තීරණය තහවුරු වෙනවා: court එක තීරණය කළේ Schaffterගේ මරණය ගෙල සහ මුහුණ ප්‍රදේශයට යෙදුණු external pressure නිසා සිදුවූ බවත්, එය අපරාධයක් බවත්. 5-member expert committee එකේ report එක court එකට ඉදිරිපත් වීමෙන් පසු මේ තීරණය ආවා.

මේකයි case එකේ turning point එක. මුලදී “strangulation”, පසුව “cyanide”, පසුව “su***de?” වගේ theories ආවත්, 2023 නොවැම්බර් වෙද්දී අධිකරණය කිව්වේ: මේක criminal act එකක් ඝාතනයක් ලෙස සලකන්න පුළුවන්.

මේ case එකේ අඳුරුම පැත්ත තමයි, court එක murder/crime කියලා තීරණය කළත්, public reports අනුව තවමත් අවසන් පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න ගොඩක් තියෙනවා.

Dinesh Schaffter බොරැල්ල සුසාන භූමියට ගියේ ඇත්තටම කා හමුවෙන්නද?
ඔහුගේ phone එකෙන් ගිය message එක යැව්වේ කවුද?
කවුරුහරි Brian Thomasව frame කරන්න උත්සාහ කළාද?
Cemetery එක ගැන හොඳ දැනුමක් තිබූ කෙනෙක් සම්බන්ධද?
Cyanide finding එක murder finding එකත් එක්ක ගලපන්නේ කොහොමද?
ඇත්ත motive එක මුදල්ද, පෞද්ගලිකද, නැත්නම් වෙනත් සැලැස්මක්ද?

Newswire 2025 දෙසැම්බර් වාර්තාවක් කියන්නේ, වසර තුනක් ගතවුණත් මේ case එකේ වගකිවයුතු අය අධිකරණයට ගෙන ඒම තවමත් සිදුවී නැති බවත්, motive එකත් definitive ලෙස තීරණය වී නැති බවත්.

කතාව පටන් ගන්නේ 2010 අප්‍රේල් මාසයේ වගේ. කොළඹ නගරය සහ අවට පදික වේදිකාවල නිදාගෙන ඉන්න අසරණ මිනිස්සු, උදේට මළ සිරුරු විදිහට හමුවෙන්න පටන් ගත්තා. මුලින්ම වැල්ලවත්තේ පිරිමි යාචකයෙක් ඔළුවට ග්‍රැනයිට් ගලකින් පහරදී මරා දාලා තිබුණා. ඊට දවස් කිහිපයකින් කොටහේනේ කාන්තා යාචකයෙක් මියගියා. ඊට පස්සේ කොටහේන, කොම්පඤ්ඤවීදිය, කොල්ලුපිටිය, ගල්කිස්ස, පෑලියගොඩ, මොරටුව, කිරිබත්ගොඩ, කැලණිය වගේ තැන්වලින් එකම රටාවට මළ සිරුරු හමුවුණා. සියල්ලටම පොදු ලක්ෂණය ඒ අය රෑට පදික වේදිකාවේ නිදාගෙන ඉන්න අතරේ ඔළුවට බර ගලකින් පහර දී තිබීම. පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණවලදී මරණ හේතුව හැම වතාවකම වගේ “ඔළුවට වූ මොට බලපෑම් තුවාල” කියලා සටහන් වෙලා තිබුණා.

මේ ඝාතනවල භයානකම දෙය තමයි, මිනීමරුවා සිරුරු ගෙනිච්චේ නෑ. මළ සිරුරු එතැනම තිබුණා. ඒ කියන්නේ රෑට මිනිසා නිදාගෙන ඉන්න තැනටම ගිහින්, බර ගලක් හෝ බ්ලොක් එකක් ඔළුවට දාලා, එතැනින් යන රටාවක් තිබුණා. සොරකම්, පෞද්ගලික පළිගැනීම, සංවිධානාත්මක කණ්ඩායමක්ද කියලා මුලින් සැක තිබුණා. සමහරු හිතුවේ කොළඹින් යාචකයන් ඉවත් කරන්න කවුරුහරි කණ්ඩායමක් මේක කරනවා ඇති කියලා. ඒත් පසුව පෙනුණේ මේක එකම රටාවකට සිදු වූ දාම ඝාතන මාලාවක් විය හැකි බවයි.

මේ මාලාවේ එකම ඇසින් දුටු සාක්ෂිය වාර්තා වෙන්නේ 2011 අගෝස්තු 16 වැනිදා මොරටුවෙන්. පාන්දර 4.00ට විතර පිරිමි යාචකයෙක් මියගිහින් හමුවුණා. ඇසින් දුටු පුද්ගලයෙක් කියලා තිබුණේ, සැකකාරයා ප්‍රහාරයට කලින් ටික වෙලාවක් අත් දෙක අහසට උස්සගෙන සිටි බවයි. ඊට පස්සේ තනිව නිදා සිටි යාචකයාට පහර දී, ඔහුගෙන් යමක් කොල්ලකෑවා වගේ කරලා එතැනින් පිටවෙලා ගිහින් තිබුණා. පර්යේෂණ ලිපිය මේ හැසිරීම “ritual” එකක්, ඒ කියන්නේ ඝාතනයට පෙර කරන සංකේතාත්මක ක්‍රියාවක් විය හැකියි කියලා විස්තර කරනවා.

ඝාතන 14ට පස්සේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යය එන්නේ 2011 නොවැම්බර් 30 පාන්දර 2.30ට. ගල්කිස්සේ පදික වේදිකාවක කොන්ක්‍රීට් බ්ලොක් එකක් අසල සිටි යාචකයෙක් අත්අඩංගුවට ගත්තා. පසුව පර්යේෂණ ලිපියට අනුව, ඔහු එදා තවත් නිදා සිටි යාචකයෙක් මරන්න සූදානම්ව සිටි බව කියලා තිබුණා. මුලින් ඔහු නිහඬව, අහිංසක වගේ පෙනුණු බවත්, වෛද්‍ය/මානසික පරීක්ෂණවලට යොමු කළ බවත් සඳහන්.

පසුව ඔහු කියලා තිබුණේ, මේ මරණ 14ම තමන් කළ බවයි. ඔහු කියලා තිබුණ විදිහට, ඔහු victimsලගේ ඔළුවට බර ගල් දාලා මරා දැම්මා. තවත් වැදගත් දෙයක් ,ඔහුගේ ගෙල පිටුපස පැරණි කපා තුවාලයක් තිබිලා තියෙනවා. ඒ තුවාලය 2001දී තවත් යාචකයෙක් පිහියකින් පහර දුන් නිසා ඇති වූ බව ඔහු කියලා තිබුණා. පර්යේෂණ ලිපිය කියන්නේ, ඔහුගේ කෝපය සහ පළිගැනීමේ හැඟීම යාචකයන් කියන සමාජ කාණ්ඩය ඉලක්ක කරගෙන යන්න ඇති කියලා.

අධිකරණ වෛද්‍ය විශ්ලේෂණයට අනුව මේක “දාම ඝාතක” රටාවකට ගැලපෙන කරුණු කිහිපයක් තිබුණා. එකක්, ඝාතන එකම දිනයේ එකවර සිදුවූවක් නෙවෙයි; අතර අතර කාල පරතර තිබුණා. ඒකට “cooling off period” කියනවා. දෙක, victimsලා බොහෝ විට සැකකරුට අඳුනන අය නෙවෙයි; ඔවුන් අසරණව පදික වේදිකාවේ නිදා සිටි මිනිස්සු. තුන, ක්‍රමය එකමයි රෑ/පාන්දර, තනිව නිදා සිටින පුද්ගලයා, ඔළුවට බර ගල. හතර, මොරටුවේ ඇසින් දුටු සාක්ෂිය අනුව අත් අහසට ඔසවන වගේ ritual එකක් තිබුණා. මේ සියල්ල එකතු කරලා පර්යේෂකයන් කියන්නේ, මේ සැකකරු ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩිම victims ගණනක් ඇති “potential serial killer” කෙනෙක් විය හැකි බවයි.

#බ්ලොක්ගල්ඝාතකයා #ශ්‍රීලංකාදාමඝාතකයා #යාචකයන්ගේඝාතන #අභිරහස්කතා #අඳුරුඉතිහාසය #සිංහලකතා

කොටකෙතන කතාව කියන්නේ එකම ඝාතනයක් ගැන කතාවක් නෙමෙයි. ඒක 2008 ඉඳලා 2015 දක්වා රත්නපුර, කහවත්ත, කොටකෙතන, ඔපාතවත්ත, දිඹුල්වල, වරාපිටිය වගේ ප්‍රදේශවල සිද්ධ වුණු කාන්තාවන් ඉලක්ක වුණු ඝාතන මාලාවක්. මාධ්‍යවල මේකට “කොටකෙතන ඝාතන”, “කහවත්ත ඝාතන”, සමහර වෙලාවට “serial killer case” කියලත් කිව්වා. වාර්තා අනුව 2008–2015 අතර කාන්තාවන් 17ක් හෝ 18ක් පමණ මියගිය සිද්ධි මේ නමින් කතා වුණා; ඒ අතර මව දියණියන් එකට මරා දැමූ double murder කිහිපයකුත් තිබුණා. හැබැයි මුලින්ම කියන්න ඕනේ වැදගත්ම දේ: මේ හැම ඝාතනයම එකම පුද්ගලයා කළා කියලා අධිකරණයෙන් සම්පූර්ණයෙන් තහවුරු වෙලා නැහැ. පොලිසියත් පසුව කියලා තිබුණේ සියලු සිද්ධි එකිනෙකට සම්බන්ධ වෙලා තියෙනවා කියලා නිතරම කියන්න බැහැ කියලා.

2008 ජූලි 21 වගේ දවස්වල කොටකෙතන ඔපාතවත්ත පැත්තේ 56 හැවිරිදි කාන්තාවක් මියගිය සිද්ධියක් මේ මාලාවේ මුල්ම සිද්ධියක් විදිහට සඳහන් වෙනවා. ඊට පස්සේ 2008 නොවැම්බර් 19 තවත් 52 හැවිරිදි කාන්තාවක් මියගියා. Sunday Times වාර්තාවක සඳහන් වන්නේ, මේ කාලයේ කහවත්ත ප්‍රදේශයේ අපරාධ මාලාව ආරම්භ වූයේ 2008 ජූලි 21 Sellaiya Maria මරා දැමීමෙන් බවත්, දෙවැනි මරණය 2008 නොවැම්බර් 19 සිදුවූ බවත්ය.

ඒ මුල් කාලයේ ගමේ මිනිස්සුන්ට මේක “තනි තනි අපරාධ” වගේ පෙනුණත්, ටිකෙන් ටික එකම රටාවක් පෙනෙන්න ගත්තා. ගොදුරු වෙන්නේ බොහෝ විට කාන්තාවන්. සමහරු වැඩි වයසක අය. සමහරු තනිව ජීවත් වුණ අය. සමහර සිද්ධිවල මරණයෙන් පස්සේ නිවස ගිනි තැබූ බවත්, සාක්ෂි මකන්න උත්සාහ කළ බවත් වාර්තා වුණා. ඒ නිසා ගම්වල මිනිස්සුන්ට රාත්‍රියේ එළියට යන්න බය, ගෙදර කාන්තාවන් තනිව තබන්න බය, වැඩට ගිය අය ආපහු එනකම් බය කියන තත්ත්වයක් හැදුණා.

2010–2011- බිය තවත් වැඩි වුණ කාලය

2010 ජූනි 4 වටේ 48 හැවිරිදි කාන්තාවක්, 2010 දෙසැම්බර් 21 වටේ දිඹුල්වල පැත්තේ වයෝවෘද්ධ කාන්තාවක් මියගිය සිද්ධිත් මේ කතාවට එකතු වුණා. 2011 වෙද්දී තවත් කාන්තාවන් මියගිය සිද්ධි වාර්තා වුණා. The Morning පළ කළ medico legal study සාරාංශයකින් කියවෙන්නේ 17ක් පමණ කහවත්ත ඝාතන forensic වශයෙන් විමසා, සමහර සිද්ධිවල කාන්තාවන් නිවසේම, සමහරවිට ගිනිගත් නිවාස තුළ, හිසට කැපුම් තුවාල/පහරදීම් සහිතව හමුවී තිබූ බවයි.

මේකේ අමුතුම පැත්ත තමයි, මිනිස්සුන්ට “ඝාතකයා කවුද?” කියන ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් නැතිවීම. සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගත්ත අවස්ථා තිබුණා. නමුත් සාක්ෂි ප්‍රමාණවත් නැතිව අය නිදහස් වුණා. ඒකෙන් ගමේ ජනතාවට “ඇත්ත අපරාධකරු තවම නිදහසේ ඉන්නවාද?” කියන බය තවත් වැඩි වුණා.

2012 - කතාව රටම කතා කළ අවුරුද්ද

2012 තමයි කොටකෙතන නම රට පුරාම කම්පා කළ අවුරුද්ද. ඒ අවුරුද්දේ මව–දියණියන් හෝ සහෝදරියන් එකට මරා දැමූ සිද්ධි කිහිපයක් වාර්තා වුණා.

නයනා නිල්මිණි සහ කවින්ද්‍යා චතුරාංගි ඝාතනය ,

2012 ජනවාරි 31 වටේ නයනා නිල්මිණි සහ ඇගේ දියණිය කවින්ද්‍යා චතුරාංගි මරා දැමුණා. මේ නඩුව පසුව Colombo High Court එකේ ගියා. අධිකරණයේදී කියවුණේ, මත්ද්‍රව්‍ය පැකට්ටුවක් සොයාගැනීම සහ ඒ සම්බන්ධ අත්අඩංගුවක් මේ ඝාතනයට පසුබිම වූ බවයි. Sunday Times වාර්තාවට අනුව, හිටපු පළාත් සභා මන්ත්‍රී ධර්මසිරි ලොකුගම්හේවගේ නිවසේ තිබූ මත්ද්‍රව්‍ය පැකට්ටුවක් අහම්බෙන් හමුවීමත්, ඔහුගේ පුතා සම්පත් අත්අඩංගුවට ගැනීමත්, පසුව මෙම double murder එකට හේතු වූ බව අධිකරණය තීරණය කළා.

මේ නඩුවේ ප්‍රධාන සැකකරු වුණේ ලොකුගම්හේවගේ දර්ශන, “රාජු” කියන නමින් හඳුන්වපු කෙනා. ඔහුගේ බිරිඳත් මුලින් චෝදනා ලැබුවා. නමුත් ඇයට එරෙහි සාක්ෂි ප්‍රමාණවත් නැති නිසා ඇය නිදහස් වුණා. “රාජු”ට එරෙහිව circumstantial evidence, forensic/DNA සම්බන්ධතා, භාණ්ඩ සාක්ෂි වගේ දේවල් අධිකරණය සලකා බැලුවා. 2019 ඔක්තෝබර් 15 Colombo High Court එක ඔහු වැරදිකරු කරලා මරණ දඬුවම නියම කළා. Adaderana වාර්තාවට අනුව විනිසුරු 221 පිටු තීන්දුවක් කියවූ බවත්, දෙවන චූදිත බිරිඳ සාක්ෂි නොමැති නිසා නිදහස් කළ බවත් සඳහන්.

සරලව කිව්වොත්, මේ නඩුවේ අධිකරණය දැක්ක කතාව මෙහෙමයි: “මත්ද්‍රව්‍ය රහසක් හෙළිවෙයි කියන බය/අමනාපය නිසා, අසල්වැසි සම්බන්ධතාවයක් තිබූ මව සහ දියණිය මරා දැමුවා” කියන තැනට සාක්ෂි ගියා. ඒ නිසා මේ නඩුවේදී “කොටකෙතන ඝාතන මාලාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත්ත පුද්ගලික පළිගැනීමක්” කියන අදහසත් පෙනුණා.

ප්‍රේමවතී සහ පුෂ්පකුමාරි ඝාතනය ,

2012 ජූලි 19 වගේ දවසක තවත් ලොකු සිද්ධියක් වුණා. ලියනආරච්චිගේ ප්‍රේමවතී සහ ඇගේ දියණිය හේවගේ පුෂ්පකුමාරි මරා දැමුණා. වාර්තා අනුව නිවස පසුව ගිනි තබා තිබුණා. මේ නඩුව කොටකෙතන කතාවේ අධිකරණ ක්‍රියාවලිය පැත්තෙන් ඉතාම වැදගත්, මොකද මුලින් චෝදනා ලැබූ අය නිදහස් වුණා; පසුව DNA මත වෙනත් සැකකරුවෙක් වැරදිකරු වුණා.

2015 මැයි 28 Colombo High Court එක මේ සිද්ධියට චෝදනා ලැබූ තුන්දෙනෙක් නිදොස් කොට නිදහස් කළා. Colombo Gazette වාර්තාවේ සඳහන් වුණේ, 2012 කොටකෙතන කහවත්තේ මව සහ දියණිය මරා නිවස ගිනි තැබූ සිද්ධියට චෝදනා ලැබූ තුන්දෙනා නිදහස් වූ බවයි.

ඒ තීන්දුවෙන් පස්සේ ගමේ මිනිස්සුන්ට තවත් කම්පනයක්. “එතකොට කළේ කවුද?” කියලා ප්‍රශ්නය තවම ඉතුරු වුණා. පසුව CID පරීක්ෂණවලින් DNA සාක්ෂි මත නීල් ලක්ෂ්මන් කියන ප්‍රදේශවාසියෙක් අත්අඩංගුවට ගත්තා. 2015 දෙසැම්බර් 15 දා CIDය Pelmadulla Magistrate Court එකට දැනුම් දී තිබුණේ, අත්අඩංගුවට ගත් 35 හැවිරිදි පුද්ගලයාගේ DNA සාම්පල කොටකෙතන සහ කහවත්තේ කාන්තාවන් හයකට අදාළ ස්ථානවලින් ලැබුණු DNA සාම්පල සමඟ ගැළපෙන බවයි.

ඉන්පස්සේ මේ නඩුව දිගටම ගියා. 2024 පෙබරවාරි 19 Ratnapura High Court එකේ විනිසුරු ලංකා ජයරත්න නීල් ලක්ෂ්මන්ට මරණ දඬුවම නියම කළා. Daily Mirror වාර්තාවට අනුව ඔහු Penal Code 296 යටතේ ප්‍රේමවතී සහ පුෂ්පකුමාරි ඝාතනය කිරීමේ චෝදනාවලට වැරදිකරු වුණා, දියණිය සම්බන්ධ ස්ත්‍රී දූෂණ චෝදනාවක් තිබුණත්, Sunday Times වාර්තාවට අනුව එම චෝදනාව ඔප්පු නොවුණා.

මේ නඩුවේ වැදගත්ම සාක්ෂිය DNA. Sunday Times වාර්තාවේ සඳහන් වුණේ, චූදිතයා 2015 දී අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඔහුගෙන් ලබාගත් DNA සාම්පලය මියගිය දියණියගෙන් ලබාගත් semen sample එකට ගැළපීමෙන් පසුව බවයි.

2014–2015, සිද්ධි නැවතුණේ නැහැ

2014 ඔක්තෝබර් වගේ තවත් කාන්තාවක් මියගිය සිද්ධියක්, 2015 අප්‍රේල් වගේ තවත් සිද්ධියක්, 2015 සැප්තැම්බර් 28 වගේ ඔපාතවත්තේ තේ වත්තක වැඩ කළ කාන්තාවක් මරා දැමූ සිද්ධියක් වාර්තා වුණා. මේ අවසාන වාර්තා වූ සිද්ධියෙන් පස්සේ STF පවා යෙදවූ බවත්, ප්‍රදේශයේ ජනතාව බියෙන් සිටි බවත් වාර්තා වුණා.

මේ කාලයේ පොලිසියටත් දැඩි පීඩනයක් ආවා. මොකද ඝාතන දිගටම වෙනවා, සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගන්නවා, පසුව සමහරු නිදහස් වෙනවා. ඒ අතර forensic evidence, DNA evidence වගේ දේවල් වැඩි වශයෙන් වැදගත් වුණා. 2015 දෙසැම්බර් DNA හෙළිදරව්වෙන් පස්සේ නීල් ලක්ෂ්මන් නම ප්‍රධාන ලෙස ඉදිරියට ආවා.

“Serial killer” කියලා කිව්වද? ඒක කොහොම තේරුම් ගන්නද?

මාධ්‍යවල “කොටකෙතන serial killer” කියලා වැඩිපුර කියවුණා. ඒකට හේතුව, එකම ප්‍රදේශයේ, වසර ගණනක් තුළ, සමාන රටාවකට කාන්තාවන් මිය යාම. නමුත් නීතිමය වශයෙන් බලද්දී මේක ටිකක් සංකීර්ණයි.

සමහර සිද්ධිවල වෙනම පුද්ගලික හේතු තිබුණා. උදාහරණයට නයනා නිල්මිණි–කවින්ද්‍යා නඩුවේ අධිකරණයේදී මත්ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධ පසුබිමක් කියවුණා. ප්‍රේමවතී–පුෂ්පකුමාරි නඩුවේදී DNA මත නීල් ලක්ෂ්මන් වැරදිකරු වුණා. තවත් සිද්ධිවල වෙනත් සැකකරුවන්, වෙනත් පසුබිම්, සාක්ෂි ප්‍රශ්න තිබුණා. ඒ නිසා “එකම මිනිහා 18 දෙනාම මැරුවා” කියලා කියන එක අධිකරණ තීන්දුවලින් සරලව ඔප්පු වී ඇති කතාවක් නෙමෙයි. වාර්තා වලත් පොලිසිය සියලු ඝාතන සම්බන්ධ නැති විය හැකි බව සඳහන් කරලා තිබුණා.

අධිකරණ ක්‍රියාවලිය සරලව

කොටකෙතන නඩුවල අධිකරණ ක්‍රියාවලිය එක නඩුවක් නෙමෙයි. ඒක නඩු කිහිපයක්.

පළමු වර්ගය තමයි, මුල් කාලයේ සිදුවූ ඝාතන සම්බන්ධ පොලිස් පරීක්ෂණ. මේවල සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගත්තා, remand කළා, Attorney General උපදෙස් බලාගෙන නඩු ගියා. නමුත් සමහර නඩුවල සාක්ෂි ප්‍රමාණවත් නොවීම නිසා සැකකරුවන් නිදහස් වුණා.

දෙවැනි වර්ගය තමයි 2012 double murder නඩු. “රාජු” සම්බන්ධ නයනා, කවින්ද්‍යා නඩුවේදී 2019 මරණ දඬුවම ලැබුණා. ඒක circumstantial evidence සහ forensic සාක්ෂිවලින් ගොඩනැගුණු නඩුවක්.

තුන්වැනි වර්ගය තමයි ප්‍රේමවතී ,පුෂ්පකුමාරි නඩුව. මුලදී තුන්දෙනෙක් 2015 දී නිදහස් වුණා. පසුව DNA evidence මත නීල් ලක්ෂ්මන් අත්අඩංගුවට ගෙන, 2024 දී Ratnapura High Court එක මරණ දඬුවම නියම කළා. ඒකෙන් පේනවා, මේ නඩුවල forensic evidence එක කොච්චර තීරණාත්මකද කියලා.

#කොටකෙතන #කොටකෙතනඝාතන #කහවත්ත #අපරාධකතාව #සත්‍යසිදුවීමක් #ලංකාවේඅපරාධ #අධිකරණක්‍රියාවලිය ාක්ෂි

සූනියම් දිව්‍ය රාජයාගේ උපත ගැන එකම එක ස්ථිර කතාවක් නෙමෙයි, ජනප්‍රවාද කිහිපයක් තියෙනවා. සමහර දළුමුර කවිවලට අනුව ඔහු උතුරු ඉන්දියාවේ පඬුවස් රජුගේ පුත්‍රයෙක් කියලා කියනවා. තවත් ප්‍රචලිත කතාවක ඔහු ගම්භාර දෙවියන් / ඔඩ්ඩිස / සූනියම් දේවතාවා විදිහට, වින-දෝෂ නැති කරන බලයත් ගම් ආරක්ෂා කරන බලයත් තියෙන දෙවියෙක් කියලා විස්තර වෙනවා.

ඉස්සර කාලේ ලෝකේ පළවෙනි රජා වගේ සැලකුණේ මහා සම්මත රජතුමා. ඒ රජතුමාගේ බිසව තමයි මැණික්පාල දේවිය. මැණික්පාල කියන්නේ විෂ්ණු දෙවියන්ගේ නංගි කියලා කතාවේ කියනවා. විෂ්ණු දෙවියන්ට වසවතු කියලා බලගතු කෙනෙක් එක්ක ලොකු මිත්‍රත්වයක් තිබුණා. ඒ දෙන්නා අතරේ එකඟතාවක් තිබිලා තියෙනවා විෂ්ණු වසවතුගේ නංගිව විවාහ කරගන්න, වසවතු විෂ්ණුගේ නංගිව විවාහ කරගන්න. හැබැයි පස්සේ ඒ පොරොන්දුව කැඩුණා. මැණික්පාල කුමරිය මහා සම්මත රජතුමා එක්ක විවාහ වුණා. ඒකට වසවතුගේ හිතේ ලොකු තරහක්, ඊර්ෂ්‍යාවක්, පළිගැනීමේ අදහසක් ඇතිවුණා.

දවසක් මහා සම්මත රජතුමා අසුර යුද්ධයකට මාලිගාවෙන් පිටවෙලා ගියා. රජතුමා නැති වෙලාව බලලා, වසවතු “දැන් තමයි හොඳම අවස්ථාව” කියලා හිතුවා. ඔහු මහා සම්මත රජතුමාගේ වෙස් අරගෙන මාලිගාවට ආවා. “මම රජතුමා, දොර අරින්න” කියලා බිසවට කතා කළා. බිසව මුලින් විශ්වාස කරන්න ගියත්, බිසවගේ දාසියට සැක හිතුණා. මොකද රජතුමා එනකොට සාමාන්‍යයෙන් මානෙල් මල් සුවඳක් වගේ සුගන්ධයක් හමනවා කියලා ඇය දන්නවා. හැබැයි මේ වෙලාවේ ඇවිත් තිබුණේ පැඟිරි වගේ අප්‍රසන්න ගඳක්. ඒ නිසා දාසිය බිසවට කිව්වා, “අපේ රජතුමා නෙමෙයි මේ” කියලා.

ඒක අහලා මැණික්පාල බිසවටත් තේරුණා මේ කෙනා වසවතු කියලා. බිසවත් දාසියත් ඔහුට බැනලා ලැජ්ජා කළා. වසවතුට ඒක දරාගන්න බැරි තරම් කේන්තියක් ආවා. කතාවේ කියන්නේ ඔහු අවීචි නිරයට අත පොවා ගිනි ජාලාවක් අරගෙන, ඒ ගින්නෙන් වින පොළඟෙක් මවා, මැණික්පාල බිසවගේ යහනට විසි කළා කියලා. ඒ පොළඟා බිසවට දෂ්ට කළා. එතැනින් තමයි “පළමු විනය” හෝ වින දෝෂයේ ආරම්භය කියලා ජනප්‍රවාදයේ කියන්නේ.

ඒ දෂ්ටයෙන් පස්සේ මැණික්පාල බිසව බරපතළ රෝගයකට වැටුණා. ඇගේ ලස්සන නැතිවෙලා, ශරීරය පුරා දද, කුෂ්ඨ, රුධිරය, සැරව වගේ දුක්බර රෝග ලක්ෂණ ඇතිවුණා කියලා කතාවේ කියනවා. මහා සම්මත රජතුමා යුද්ධයෙන් ආපහු එනකොට බිසව ඒ තත්ත්වයෙන් ඉන්නවා දැක්කා. රජතුමාට ලොකු දුකක් ඇතිවුණා. මේක සාමාන්‍ය රෝගයක් නෙමෙයි, විනයක් කියලා තේරුණා.

ඊට පස්සේ විෂ්ණු දෙවියන්, ශක්‍ර දෙවියන්, සතරවරම් දෙවියන් වගේ බලගතු දෙවිවරු එකතු වෙලා මේ වින දෝෂය කපා බිසව සුව කරන්න ක්‍රමයක් හොයනවා. ඒ වෙලාවේ ඔවුන් ඔඩ්ඩිස ඇතුළු සෘෂිවරුන් නව දෙනෙක් කැඳවලා, මැණික්පාල බිසව වෙනුවෙන් විශේෂ ශාන්තිකර්මයක් කළා කියලා කියනවා. ඒක තමයි පස්සේ මැණික්පාල ශාන්තිය, සූනියම් ශාන්තිය, සූනියම් යාගය, වින ශාන්තිය, ඔඩ්ඩිස යාගය වගේ නම්වලින් හැඳින්වුණේ.

ඒ විදිහට, සූනියම් දෙවියන්ගේ කතාව විනක් කිරීමත්, ඒ වින කපා දමන ශාන්තිකර්ම බලයත් එක්ක බැඳිලා තියෙනවා. ජන විශ්වාසයේ ඔහු එක පැත්තකින් බියකරු බලයක් තියෙන සූනියම් යකා වගේත්, තවත් පැත්තකින් දුකට පිහිට වෙන, ගම් ආරක්ෂා කරන ගම්භාර සූනියම් දෙවියන් වගේත් පෙනෙනවා. ඒ නිසාම පුර පක්ෂයේදී දෙවියකු ලෙසත්, අව පක්ෂයේදී යක්ෂ ස්වරූපයක් ලෙසත් ඔහු ගැන කියනවා.

#සූනියම්දිව්‍යරාජයා #සූනියම්දෙවියෝ #සූනියම්උපත #ශ්‍රීලාංකීයපුරාවෘත්ත #ජනප්‍රවාද #සිංහලකතා #දේවකතා #ලංකාඉතිහාසය #පුරාණකතා #ගම්භාරදෙවියෝ #ඔඩ්ඩිසදෙවියෝ #විනශාන්තිය