Sandeepa Jayasekera

කොත්මලේ ගැන කතාවක් . . .

දිට්වා සුළි කුණාටුව ඇවිත් මාස 3කුත් වුණා. සුළි කුණාටුවෙන් ලොකුම බලපෑමක් ආපු ගම්වලින් එකක් තමා රම්බොඩ.

රම්බොඩ කියන්නේ අපේ අම්මලාගේ ගම. පොඩි කාලේ අපි හැමදාම බලන් ඉන්නේ ඉස්කෝලේ නිවාඩුව එනකන් ගමේ යන්න. ඉස්සර අපි ගමේ ගියේ අවිස්සාවේල්ල, ගිනිගත්හේන පැත්තෙන්. ගමේ යන්න අපිට කොහොමත් පැය 4ක් 5ක්වත් යනවා.

ඒ යන ගමනේදි ගමට ළං වෙන එක අපිට දැනෙන විදිහත් හරි ලස්සනයි. මුලින්ම ඈතින් එක කන්දක් පේන්න ගන්නවා. ඊළඟට ටික ටික හතර වටේම කඳුවලින් වැහෙන්න ගන්නවා. ටික ටික සීතල දැනෙන්න ගන්නවා. එතකොට අපි කරන්නේ වාහනේ වීදුරු පාත් කරලා ඒ සීතල විඳින එක. ගමට එන්න එන්න කන් දෙකත් ටික ටික ලොක් වෙනවා, කොළ පාටට විහිදිච්ච තේ වතු යායවල් මැද්දෙන්, එක දිගට හම්බ වෙන දිය ඇළි ගාවින් යද්දිම දැනෙනවා මාර හැඟීමක්. ඒක වචනෙන් කියන්න අමාරු අමුතු හැඟීමක්. අදටත් ගමේ යද්දි මට ඒක හරිම නොස්ටැල්ජික් විදිහකට දැනෙනවා. මං හිතන්නේ කොත්මලේ ගම වුණ හැමෝටම ඒක එහෙම ඇති.

රම්බොඩ ගියාම අපි ගෙවල් දෙකක මාරුවෙන් මාරුවට ඉන්නවා. එකක් අම්මාගේ මහ ගෙදර. එහේ ඉන්නේ අම්මාගේ මල්ලී ජයවීර මාමාලා. තව ගම උඩහ ඉන්නවා අම්මාගේ අයියා බැංකුවේ මාමා. ජයවීර මාමගේ පුතා මනෝජ්, බැංකුවේ මාමගේ පුතාලා සුදාර, නවීන් අපේ මල්ලියි මායි තමා ඉතින් සෙට් එක.
අපි ගමේ ගියාම ඉතින් ගඟේ නාන එක තමා ජොලිම වැඩේ. නාන්න පුළුවන් පොකුණක් තියනවා. ඒක ගාවම උස ගලක් තියනවා. ඒකේ ඉඳන් පනිනවා. ඒ පොකුණේ මැද හරිය ටිකක් ගැඹුරුයි. හැබැයි ලොකු අවුලක් නෑ. සුදාරයි උදාරයි තමයි වීර ක්‍රියා කරන්නේ. මට ගොඩක් පීනන්න බැරි නිසා, කකුල ගෑවෙන හරියේ විතරයි මං හිටියේ. චූටි මල්ලි නවීන් නම් ගඟට බහින්නෙම නෑ. පොරට හීතල වැඩිලු. හීතල කියන්නේ ගල් ගැහෙන හීතල. හැබැයි ඒක මරු.

තව ඉතින් අපි ගඟ දිගේ යනවා දිය ඇල්ල හොයා ගෙන. උදේම බත් එහෙම බැඳගෙන, කඹ අරගෙන එහෙම තමා යන්නේ. ගඟ දිගේ උඩට යන එක ලේසි නෑ. සමහර තැන්වල පොඩි දිය ඇළි තියනවා. ඒවා උඩට නගින්න ඕනි වුණාම, මනොජ් කොහොමහරි උඩට ගිහින්, ගහක ගැට ගහපු කඹේ පල්ලේහාට දානවා. අපිට තියෙන්නේ අර දිය ඇල්ල අස්සෙන් කඹේ එල්ලිලා නගින්න. වැටුණොත් ඉවරයි තමා. වැඩේ කියන්නේ අපි කොහොමහරි ඒක කළා. අමාරුවෙන් ගඟ දිගේ ගිහින් දිය ඇල්ල වැටෙන තැනට යනවා. ඒක කියන්න බැරි තරම් ලස්සනයි. උඩ ඉඳන් වැටෙන දිය ඇල්ල, ඇල්ල පාමුල ලොකු පොකුණකට එකතු වෙනවා. වටේට ගස්වලින් කඳුවලින් වැහිච්ච හරිම ලස්සන තැනක් ඒක.
ආයේ අපි කරන වැඩක් තමා කඳු නගින එක. අපි ඉතින් යූරියා බෑග් එකකින් කොඩියක් හදා ගන්නවා. අර වගේම බත් මුලකුත් බැඳගෙන, කඹ අරගෙන, පිහි අරගෙන, නංචි පොලු එහෙම අරන් තමා යන්නේ. ඈත පේන කන්ද දිහා බැලුවාම හිතෙන්නේ මේක නම් නගින්න වෙන් නෑ කියලා.

මුලින් ඉතින් ෆයින් කැලෑ අස්සෙන් යන්න ඕනි. ඊට පස්සේ පොඩි පාරක් තියනවා. ඒකෙ ගියාම ලැයිම් ටික හම්බ වෙනවා. ඒවත් පහු කරන් ගියාම තමා කන්ද පටන් ගන්නේ. පාරක් කියලා එකක් නෑ. අපි තමා පාර හදා ගන්නේ. ඉස්සරහින් සුදාර හරි මනෝජ් හරි යනවා. ඒ දෙන්නා මානා පඳුරු කපාගෙන පාර හදා ගෙන යනවා. අපිත් ඒ පස්සේ යනවා. සමහර තැන් තියනවා වල් ඌරෝ ඉන්න තැන්, ඒ තැන්වලදි ටිකක් පරිස්සමින් යන්න ඕනි. ලොකු ගස් අස්සෙන්, වැල්වල එල්ලි එල්ලි, ගල් උඩින් යන ඒ ගමන අමාරු වුණත් හරිම ලස්සනයි.

අන්තිමට එනවා ලොකුම ගල් කුළ තියන තැනට. එතනින් පස්සේ ඉතින් කන්ද උඩ. කන්ද උඩ තියෙන්නේ තැන්න වගේ ලස්සන පිට්ටනියක්. අර ගල් පොත්ත උඩට කොත්මලේ ඔක්කොම ටික ලස්සනට පේනවා. කොත්මලේ ජලාශේ වගේම ඈත දිය ඇළි ටිකත් ලස්සනට පේනවා. එහෙම බලන් ඉදිද්දි හැමදේම අමතක වෙනවා. අන්තිමට අපි කොඩිය පේන තැනකින් ගහලා කෑම එහෙමත් කාලා කන්ද බහින්න පටන් ගන්නවා.

අපි එහෙම නැගපු කන්දම තමා නාය ගියේ. ගෙවල් 28ක මිනිස්සු 45ක් අරන් නාය ගියේ ඒ කන්ද. ඒ මිනිස්සු රෑ නිදාගෙන හිටියේ. සමහරවිට එයාලා තාම නින්දෙන් ඇති මැරුණා කියලාවත් දන්නේ නැතිව. තාමත් අපේ ගමේ අය බයයි. පොඩි වැස්සක් වැස්ස්සත් ඒ අයට රෑට නින්ද යන්නේ නෑ. ගෙවල්වලින් යන්න කියලා තියෙන්නේ. කවදා ඒ ප්‍රශ්න විසඳෙයිද කියලා මං දන්නේ නෑ.

මට ආයේ කවදාවත් ලැබෙන්නේ නැති ලස්සන මතක එකතු කරපු මගේ ගමට ආයේ මෙවන් විපතක නොවේවා කියලා මං ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

මම සංදීප ජයසේකර

1953 වෙනකොට ශ්‍රී ලංකාවේ ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය (Per Capita Income) තිබ්බේ $150ක් විතර. ඒ වෙනකොට දකුණු කොරියාව, මහා කොරියානු යුද්ධෙන් පස්සේ අන්ත දුක්ඛිත තත්වෙකට වැටිලා තිබුණේ. දකුණු කොරියාවෙ ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය $153ක් විතර වුණා.

යුද්ධෙන් පස්සේ ආර්ථිකය බිංදුවටම වැටිලා, ලෝකෙ තිබුණ ලොකුම මුඩුක්කුවල මිනිස්සු ජීවත් වෙද්දි, රටම වෙනස් කරන්න හිතුව ව්‍යවසායකයෝ 5ක් හිටියා. එතනින් කෙනෙක් තමා ලී බ්‍යුන්ග් චුල් කියන්නේ.

ලී බ්‍යුන්ග් චුල් $30ක් ආයෝජනය කරලා මාළු කඩයක් පටන් ගත්තා. මාළුවලින් එළවළුවලට, ඊට පස්සේ ඇඳුම්වලට වෙනකන් ව්‍යාපාර පුළුල් කළා. ඊට පස්සේ එයා පටන් ගත්ත Electronic Items හදන්න. Televisions, Radios, Washing Machines, Refridgerators මේ ඔක්කොමත් එක්ක Mobile Phones හදන්න පටන් ගත්තා. සමහර විට මේ කතාව ඔයා කියවන්නෙත් එයාගේ සමාගමෙන් හදන Mobile Phone එකකින් වෙන්න පුළුවන්.

අද මේ සමාගමේ සේවකයෝ 264,000ක් වැඩ කරනවා. සමාගමේ ශුද්ධ වත්කම් ඩොලර් බිලියන 400කට වැඩි. එයාලා දකුණු කොරියාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට 23%ක විතර දායකත්වයක් ගේනවා. $30ක් දාලා මාළු කඩයක් විදිහට පටන් ගත්ත ඒ සමාගමේ නම ඔයා දැනටම ගෙස් කරන්න ඇති. ඔව්, ඒ තම Samsung සමාගම.

අද වෙනකොට දකුණු කොරියාවේ ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය $36,024යි. ඒත් ලංකාවේ තාම $4,516යි. දකුණු කොරියාවයි අපියි 1953දි හිටියේ එකම මට්ටමේ. හැබැයි අද දකුණු කොරියාව අපි වගේ 8 ගුණයක් ඉහළින් ඉන්නේ. ඒක කළේ දේශපාලකයෝ නෙවෙයි, වෙනස් විදිහට හිතපු ව්‍යවසායකයෝ.

පොඩ්ඩක් කල්පනා කරලා බලන්න. ඇයි අපිට බැරි අපේම ව්‍යවසායක ව්‍යාපාර සංස්කෘතියක් ඇතුලේ රටේ අනාගතය වෙනස් කරන්න.

ව්‍යවසායකත්වය ගැන ව්‍යාපාර ගැන ඉගෙන ගන්න කැමති ඔයා අනිවාර්යයෙන්ම අපිත් එක්ක එකතු වෙන්න https://chat.whatsapp.com/B673G88LnkvGESEAP5ZvNd

මම සංදීප ජයසේකර
MBA (PIM-SJP), B.Sc. (Acct.) Hons. Gold Medal Winner, FCA, ACCA (UK), SAT, ACMA (SL), CIMA Passed Finalist, CA Prize Winner for AFR subject in Strategic Level II, CA First in Order of Merit Prize Winner in CAB II Level, CIMA Strategic Level Aggregate Prize Winner. Visiting lecturer at University of Colombo and University of Moratuwa.

The Italian Job කියන චිත්‍රපටය ඔයාලා බලලා ඇති. Gold Heist එකක් ගැන තියන සුපිරිම චිත්‍රපටයක් තමා The Italian Job.

මිනි කූපර් කියන කාර් එක මෙච්චර කාලෙකට තිබුණේ පොඩි ෆැමිලි එකකට හරි කපල් එකකට යන්න තියන පුංචි කාර් එකක් විදිහට. මේ චිත්‍රපටයට එයාලට ඕනි වෙනවා ඕන තැනකින් රිංගලා යන්න පුළුවන් පොඩි මාරම smart කාර් එකක්. එයාලා challenge එකක් විදිහට මිනි කූපර් එක චිත්‍රපටියට තෝරාගන්නවා.

මේ චිත්‍රපටියට පුළුවන් වෙනවා මිනි කූපර් එක දිහා මිනිස්සු බලපු විදිහ සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් කරන්න. චිත්‍රපටියෙන් පස්සේ මිනි කූපර් එක මාරම Adventerous, මාරම Smart, Speedy සහ Trendy කාර් එකක් විදිහට මිනිස්සු දකින්න පටන් ගන්නවා. මේ වෙනුවෙන් මිනි කූපර් ආයතනය කරන්නේ ෆිල්ම් එකට කාර් 32ක් දෙන එක විතරයි.

චිත්‍රපටියෙන් පස්සේ එයාලගේ Sales 22%කින් වැඩිවෙනවා විතරක් නෙවෙයි මිනි කූපර් එක ගැන මිනිස්සු හිතපු විදිහ සදහටම වෙනස් වෙනවා.

ව්‍යවසායකයොන්ට සහ ව්‍යාපාරවලට ගන්න තියන පණිවුඩේ තමයි නිර්මාණශීලි විදිහට මිනිස්සු තමන්ගේ product එක දකින විදිහ වෙනස් කළොත් ඔයාගේ ව්‍යාපාරේ ලොකුම ලොකු පිම්මක් පනින්න පුළුවන් කියන එක.

ව්‍යවසායකත්වය ගැන ව්‍යාපාර ගැන ඉගෙන ගන්න කැමති ඔයා අනිවාර්යයෙන්ම අපිත් එක්ක එකතු වෙන්න https://chat.whatsapp.com/B673G88LnkvGESEAP5ZvNd

මම සංදීප ජයසේකර

I was honored to conduct the mock paper discussion for Corporate Level Mock Paper for Financial Reporting and Governance subject with Chandima Prabhath.
Thank you Chartered Accountants Sri Lanka for the opportunity.

💡ඩොපැමීන්වලින් වැඩ ගන්න විදිහ

ඔයාලා ආසම Film එක බලද්දි නින්ද යන්නේ නෑ නේ?
ඔයාලා ආසම TV Series එක බලද්දි නින්ද යන්නේ නෑ නේ?
ඔයාලා ආසම Cricket Match එක බලද්දි නින්ද යන්නේ නෑ නේ?

හැබැයි පාඩම් කරද්දි නින්ද යනවා නේද? 😴

මේකට බලපාන එක හේතුවක් තමා අපේ මොළේ හැදෙන ඩොපැමීන් කියන රසායනිකය. අපි ආස දෙයක් කරන කොට මොළේ වැඩිපුර ඩොපැමීන් හැදෙනවා. ඩොපැමීන්වලින් දෙන Energy එකත් එක්ක අපිට නිදිමත නැතුව වැඩේ කරන් යන්න පුළුවන් 💪.

පාඩම් කරද්දි අපි ආසාවෙන් කරන් නැති වුණාම ඩොපැමීන් හැදෙන ප්‍රමාණය අඩුයි. ඒ කියන්නේ අපිට කම්මැලිකමක් ඇවිත් නිදිමතක් එන්න පුළුවන්!

එහෙනම් අපි මොකද්ද කරන්න ඕනි?

අපි පාඩම් කරන එක ආසා වෙන්න ඕනි. ඒ විෂයයට, ඒ මාතෘකාවට ඇත්තටම ආදරේ කරන්න . ආසා වෙන්න. එතකොට ඩොපැමීන් ඉතිරි ටික බලා ගනීවි.

📚මේ වගේ තවත් දැනගන්න අපිත් එක්ක එකතු වෙන්න 👇
https://whatsapp.com/channel/0029VbAmKIq9hXExhGNlEd3c
https://www.youtube.com/

ඔබේ පාසලේ ආයතනයේ පුහුණු සහ සංවර්ධන වැඩමුළු සහ අභිප්‍රේරණ දේශන සඳහා විමසන්න 0710123333

සන්නාම ගැන ළමයි එක්ක කරපු පොඩි කතාවක කොටසක්. . .

Here I highlight interesting facts about how Coke creates certain brands. Specially, Coke with a food, Fanta a bit of feminine brand and Sprite for youth etc.

Please share your thoughts . . .

අධ්‍යාපනය කියන්නේ අත්තටු

ඉගෙන ගන්න ඕනි කියන එක ඔළුවට ආවෙම 7 වසරෙදි පන්තියේ 19 වෙනියා වුණාට පස්සේ. එච්චර කාලෙකට ඇත්තටම ඉගෙන ගන්න එක ගැන ලොකු වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. 7 වසරට කලින් ඉතින් පන්තියේ නිකන් 13 වෙනියා 16 වෙනියා වගේ හිටියේ. 7 වසරෙදි 19 වෙනියා වුණාම තේරුණා කෙළ වේගෙන යන්න හදන්නේ කියලා.

8දී තමා වැඩේට බැස්සේ. ඉගෙන ගන්න ඕනි කියලා තදින්ම හිතුණා. Notes ටික පිළිවෙලට ලියන වැඩෙන් පටන් ගත්තා. Term test එකට පාඩම් කරන්න පොඩි plan එකක් ගහලා වැඩ කලා. 8 වසරේ පළවෙනි වාරෙන්ම 3 වෙනියා වුණා. පොඩි confidence එකක් ආවා. 8 වසරේ වාර 3ම 3 වෙනියා වුණා. පළවෙනි පාරට Subject Prize එකක් ආවා. ඒකත් සෞඛ්‍යයට 😅.

9දි වාර 3ම පළවෙනියා. 10දි, 11දි, 12දි, 13දි එක දිගටම පළවෙනියා වුණා. ඇත්තටම ආනන්දේ පළවෙනියෙක් වෙන එක ලේසි නෑ. හැබැයි ඒක මං කළේ කාත් එක්කවත් තරඟ කරලා නෙවෙයි. මම තරඟ කළේ මාත් එක්ක. My Personal Best කියන එක තමා Target එක වුණේ. ඉස්කෝලෙන් එළියට ආවේ වාණිජ අංශයේ දක්ෂතම ශිෂ්‍යයා විදිහටයි Prizes 20කට එහා අරන්. A/Lවලින් ලංකාවේ 11 වුණා කොළඹින් 03. අපේ ටීචර්ට නම් අප්සට්, පළවෙනි 10 අතරේ නෑ කියලා. මට නම් ගාණක් වුණේ නෑ. මොකද මට ඕනි වුණේ My Personal Best කියන එක නේ. ඒක ආවා නේ 😎

A/L කරන කාලෙම AAT කළා. A/L ඉවර වුණ ගමන් Chartered පටන් ගත්තා. ඒකේ CAB 2 Level එකේ ලංකාවේ පළවෙනියා වුණා. ඔය අතරේ ජ'පුරේ විශ්වවිද්‍යාලේ යන්න පටන් ගත්තා. ඒකෙත් හොඳම department එක වෙන Accounting Department තේරුණා. Training නැතුව Chartered Finals කරන්න බැරුව හිටපු කාලේ CIMA පටන් ගත්තා. ඒකෙත් Strategic level එකේ ලංකාවේ පළවෙනියා, ලෝකෙන්ම 11 වුණා (11 පොඩි අවුලක් තියනවා මගේ 😅). Chartered Strategic Level එකේ Advacnced Financial Reportingවලත් ලංකාවේ පළවෙනියා වෙන්න පුළුවන් වුණා.

Campus ජීවිතේ ඉවර කරේ Accounting Department Batch Top විදිහට Gold Medal එක අරගෙන. හැබයි ඒක මට විතරක් අයිති නෑ. යාළුවෝ (කිච ගැන්ග්, Soft Guyz, Back Raw Booties) එක්ක කරපු Group Assignment ටිකයි කුප්පි ටිකයි නැත්නම් ඒක නම් ගන්න තියා හිතන්නවත් බෑ. ACMA (SL)එකයි ACCA (UK) එකයි ගත්තා. ඒවා නම් Exemptionsවලින් ගත්ත ඒවා. මම කියලා විශේෂ දෙයක් කළේ නෑ (ගෙව්ව එක ඇරෙන්න). MBA එක කළා. ඒකත් PIM එකේ කළේ. ඒකට නම් පට්ට කට්ටක් කෑවා. හැබැයි මිනෝලියි අපේ A9 සෙට් එකේ පිහිටෙන් ඒකත් ගොඩ දැම්මා.

ඔච්චර ඉගෙන ගෙන මොනාද කරන්නේ?
හ්ම්ම් JMC එකේ CEO විදිහට ඉන්නෝ. පවුලේ බිස්නස් එක තමා. එහෙම කියලා ඉගෙන ගනනේ නැතුව සේවකයෝ 600ක් ඉන්න, ළමයි 10,000ක් ඉන්න, branches 18ක බිස්නස් එකක් Manage කරන්න අමාරුයි.

ආයේ කරන්නේ ඉතින් උගන්වන එක තමා. Chartered Accountancy, AAT, AL Accounting කරනවා. තව කොළඹ Campus එකේ උගන්වනවා. ඔය හැමතැනම මට හම්බ වෙන ළමයින්ට පුළුවන් විදිහට උදව් කරනවා. Teacher Training, motivation, podcasts, financial management workshops ඕවත් කරනවා.

හැමෝටම කියන්න තියෙන්නේ "හරි දේ හරි වෙලාවෙදි හරියට ඉගෙනගන්න" ඒක වරදින් නෑ.

රත්න ශ්‍රී සූරීන්ගේ ගංගාවේ ගීතයේ එන මේ කවිය ඇතුලේ මං උඩ කියපු හෑල්ලේ ඔක්කොම ටික තියනවා කැටි කරලා.

"ගංගාවක් වී ගලන්න උල්පත පසුකර
වැවක් වෙලා නතර වෙන්න නෙළුම් මලක් යට"