Chaylasy

ທ່ານເຫັນຫຍັງແດ່ ໃນຮູບນີ້

TikTok · UraAsia Check out UraAsia’s video.

ຄົນເຮັດວຽກເປັນ ຈະບໍ່ຢ້ານການເຮັດວຽກກັບຄົນເກັ່ງ

ແຕ່ ອຶດອັດທີ່ສຸດ ທີ່ເຮັດວຽກ ກັບຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເກັ່ງ

ເປັນຂ່າວທີ່ເສົ້າ, ນ້ອງເປັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເວົ້າໄດ້ດີຫຼາຍ ຄວາມຄິດ ທີ່ຂ້ອຍນັບຖືໃນຫຼາຍໆ ຢ່າງເລີຍ ມື້ນີ້ນ້ອງໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ຂໍສະແດງຄວາມເສຍໃຈ ນຳຄອບຄົວຂອງນ້ອງຈາກໃຈ.

TikTok · Pond on News 43.3K likes, 578 comments. “อาลัยน้องวิน ภาสวิน นักวางแผนการเงินตัวน้อย”

7 ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຈາກໂຮງຮຽນ ແຕ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ໃນການໃຊ້ຊີວິດຈິງ.

ໂຮງຮຽນເປັນບ່ອນປູກຝັງ ແລະ ສ້າງພື້ນຖານຄວາມຮູ້ທາງວິຊາການທີ່ສຳຄັນ, ສອນວິທີການຄິດ, ການແກ້ໄຂບັນຫາແບບມີເຫດຜົນ, ແລະ ການສື່ສານ. ແຕ່ຊີວິດຈິງມີຄວາມມັນມີຄວາມຊັບຊ້ອນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍມິຕິທີ່ໂຮງຮຽນບໍ່ສາມາດຈຳລອງໄດ້ຄົບຖ້ວນ. ນີ້ຄືບາງສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງຮຽນຮູ້ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ດ້ວຍຕົນເອງ:
1. ການຈັດການດ້ານການເງິນສ່ວນຕົວ (Personal Finance):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: ຄຳນວນເລກ, ເຂົ້າໃຈເສດຖະກິດມະຫາພາກ.
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ວິທີການຈັດງົບປະມານ, ການເກັບເງິນ, ການລົງທຶນຂັ້ນພື້ນຖານ, ການເຂົ້າໃຈສິນເຊື່ອ ແລະ ໜີ້ສິນ, ການວາງແຜນເພື່ອເປົ້າໝາຍທາງການເງິນ (ເຊັ່ນ: ຊື້ເຮືອນ, ຮັບເບ້ຍບຳນານ). ການບໍ່ເຂົ້າໃຈເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ສາມາດນຳໄປສູ່ ບັນຫາທີ່ຮ້າຍແຮງໃນຊີວິດໄດ້.
ຄຳແນະນຳ: ເລີ່ມຮຽນຮູ້ເລື່ອງການເງິນຕັ້ງແຕ່ດຽວນີ້ໂດຍການ. ອ່ານປຶ້ມ, ເບິ່ງຄລິບວິດີໂອ, ປຶກສາຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແລະ ລົງມືເຮັດມັນຊະ.
2. ສິນລະປະແຫ່ງການສື່ສານ ແລະ ຄວາມສຳພັນ (Art of Communication & Relationships):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: ຂຽນບົດລາຍງານ, ນຳສະເໜີ Presentation.
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ວິທີການເຈລະຈາ, ການຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ການອ່ານພາສາກາຍ, ການສ້າງເຄືອຂ່າຍສັງຄົມ, ການແກ້ໄຂຄວາມຂັດແຍ້ງ, ການສ້າງມິດຕະພາບທີ່ຍືນຍົງ, ການຮັກສາຄວາມສຳພັນແບບມືອາຊີບ ແລະ ສ່ວນຕົວ. ຄວາມສຳພັນແມ່ນເສົາຫຼັກຂອງຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມສຳເລັດ.
ຄຳແນະນຳ: ຝຶກຝົນການຟັງຫຼາຍກວ່າການເວົ້າ. ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄົນອື່ນ. ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ທ່ານຕ້ອງການຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ສຸພາບ.
3. ຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວ ແລະ ຟື້ນໂຕຈາກຄວາມລົ້ມເຫຼວ (Adaptability & Resilience):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: ປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບ, ເຮັດສຳເລັດໜ້າວຽກຕາມທີ່ກຳນົດ.
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ໂລກປ່ຽນແປງໄວ. ທ່ານຈະພົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ, ຄວາມລົ້ມເຫຼວ, ການປ່ຽນແປງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ. ຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວເຂົ້າກັບສະຖານະການໃໝ່, ຮຽນຮູ້ຈາກຄວາມຜິດພາດ, ແລະ ລຸກຂຶ້ນສູ້ອີກຄັ້ງຫຼັງຈາກລົ້ມລົງ ເປັນສິ່ງສຳຄັນກວ່າຄວາມຮູ້ທາງວິຊາການ.
ຄຳແນະນຳ: ຢ່າຢ້ານຄວາມລົ້ມເຫຼວ. ຖືວ່າມັນເປັນບົດຮຽນ. ພັດທະນາວິທີການຮັບມືກັບຄວາມເຄັ່ງຄຽດ ແລະ ຄວາມທໍ້ຖອຍ.
4. ການສຶກສາດ້ວຍຕົນເອງ ແລະ ການຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ (Self-Education & Lifelong Learning):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: ຮຽນຮູ້ຕາມຫຼັກສູດທີ່ກຳນົດ.
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ໂຮງຮຽນສິ້ນສຸດລົງ, ແຕ່ການຮຽນຮູ້ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ. ຄວາມສາມາດໃນການຊອກຫາຄວາມຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ຮຽນຮູ້ທັກສະໃໝ່ໆ ທີ່ຕະຫຼາດແຮງງານຕ້ອງການ, ແລະ ຕິດຕາມການປ່ຽນແປງຂອງໂລກ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານສາມາດແຂ່ງຂັນໄດ້.
ຄຳແນະນຳ: ສ້າງນິໄສມັກການອ່ານ. ຊອກຫາຄອສ໌ອອນລາຍ. ຮຽນຮູ້ຈາກຜູ້ທີ່ມີປະສົບການ. ຢ່າຢຸດທີ່ຈະພັດທະນາຕົນເອງ.
5. ຄວາມເຂົ້າໃຈທາງອາລົມ ແລະ ການຈັດການອາລົມ (Emotional Intelligence - EQ):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: IQ (ເຊິ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນ).
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ຄວາມສາມາດໃນການຮັບຮູ້, ເຂົ້າໃຈ, ແລະ ຈັດການອາລົມຂອງຕົນເອງ, ລວມທັງອາລົມຂອງຜູ້ອື່ນ. EQ ສູງສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສ້າງຄວາມສຳພັນທີ່ດີ, ນຳພາທີມ, ແລະ ຜ່ານຜ່າຄວາມທ້າທາຍຕ່າງໆ ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.
ຄຳແນະນຳ: ຝຶກການຮັບຮູ້ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນເອງ (Mindfulness). ເຂົ້າໃຈວ່າອາລົມສົ່ງຜົນຕໍ່ການຕັດສິນໃຈແນວໃດ. ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະສະແດງອາລົມຢ່າງເໝາະສົມ.
6. ການຕັດສິນໃຈແບບມີວິຈາລະນາຍານ ແລະ ການຄິດຢ່າງມີເຫດຜົນ (Critical Thinking & Decision Making):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: ແກ້ໂຈດທີ່ມີຄຳຕອບທີ່ຊັດເຈນ.
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ຫຼາຍບັນຫາໃນຊີວິດບໍ່ມີຄຳຕອບທີ່ຖືກຕ້ອງພຽງອັນດຽວ. ທ່ານຕ້ອງສາມາດວິເຄາະຂໍ້ມູນຈາກຫຼາຍມຸມມອງ, ຕັ້ງຄຳຖາມ, ປະເມີນຄວາມສ່ຽງ, ແລະ ຕັດສິນໃຈພາຍໃຕ້ສະຖານະການທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ.
ຄຳແນະນຳ: ຢ່າເຊື່ອສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງທັນທີ. ຊອກຫາຂໍ້ມູນຈາກຫຼາຍແຫຼ່ງ. ຄິດເຖິງຜົນທີ່ຈະຕາມມາຈາກການຕັດສິນໃຈຂອງທ່ານ.
7. ການດູແລສຸຂະພາບກາຍ ແລະ ໃຈ (Physical & Mental Well-being):
ສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນສອນ: ພະລະສຶກສາ (ບາງຄັ້ງ).
ສິ່ງທີ່ຊີວິດຈິງຮຽກຮ້ອງ: ຄວາມສາມາດໃນການຮັກສາສຸຂະພາບຮ່າງກາຍໃຫ້ແຂງແຮງ (ການອອກກຳລັງກາຍ, ການກິນອາຫານສຸຂະພາບ) ແລະ ສຸຂະພາບຈິດໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ (ການຈັດການຄວາມຄຽດ, ການພັກຜ່ອນໃຫ້ພຽງພໍ, ການຊອກຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອເມື່ອຈຳເປັນ). ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພື້ນຖານສຳຄັນທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດເຮັດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໄດ້.
ຄຳແນະນຳ: ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການກິນ, ນອນ, ອອກກຳລັງກາຍ. ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຈັດການຄວາມຄຽດ. ຖ້າຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈ ຫຼື ວຸ້ນວາຍ, ຢ່າລັງເລທີ່ຈະຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ.
ບົດຮຽນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ມາຈາກປຶ້ມແບບຮຽນ, ແຕ່ມາຈາກປະສົບການຊີວິດ. ຈົ່ງເປີດໃຈຮຽນຮູ້ພວກມັນ. ການເອົາໃຈໃສ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານກາຍເປັນບຸກຄົນທີ່ສົມບູນແບບ, ມີຄວາມສຸກ, ແລະ ປະສົບຄວາມສຳເລັດຢ່າງແທ້ຈິງ.

ຮຽບຮຽງໂດຍ: ປອ. ໃຈລາສີ ຍໍພັນໄຊ
ພາບປະກອບຈາກ: AI Generator

ຈີນເລີ່ມແລ້ວ ພະນັກງານຂາຍ ກະຍັງບໍ່ຈຳເປັນມີແລ້ວ

This automated supermarket in Beijing has no cashier or staff on duty! Similar to the autonomous convenience store (ACVS) I posted a few days ago, this supermarket doesn’t have any cashier or staff on duty. Watch my video on how...

https://www.facebook.com/share/1A36QCT9ZQ/

ເສັ້ນທາງສູ່ຄວາມສຳເລັດໃນສັດຕະວັດທີ 21 'ທັກສະຊີວິດ' ແລະ 'ການສຶກສາຂັ້ນສູງ' ຄື ສອງປີກທີ່ຈະພາຊີວິດ ບິນຕໍ່ໄປ

ໂດຍ: ໃຈລາສີ ຍໍພັນໄຊ.

ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາ 20 ກວ່າປີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດວຽກຄຸກຄີຢູ່ກັບການສຶກສາ ແລະ ການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນການປ່ຽນແປງຂອງໂລກ ແລະ ຕະຫຼາດແຮງງານຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນ "ສູດສຳເລັດ" ໃນອະດີດ, ມື້ນີ້ອາດຈະໃຊ້ບໍ່ໄດ້ຜົນອີກຕໍ່ໄປ. ຄຳຖາມທີ່ລູກຫຼານຫຼາຍຄົນກຳລັງປະເຊີນຢູ່, ໂດຍສະເພາະ ນ້ອງໆ ທີ່ກຳລັງຈົບ ມ7 ແມ່ນ ຊີວິດ: “ຈະໄປທາງໃດຕໍ່?” ແລະ ຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມນີ້ ບໍ່ໄດ້ມີພຽງແຕ່ການເລືອກສາຂາວິຊາຮຽນ, ແຕ່ມັນກ່ຽວພັນເຖິງການສ້າງ "ເຄື່ອງມື" ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຄວາມຢູ່ລອດ ແລະ ຄວາມກ້າວໜ້າໃນອະນາຄົດ.
ໃນບົດຄວາມນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງ 3 ປະເດັນຫຼັກຄື:
1. ຄວາມສຳຄັນຂອງ “ສອງປີກ” ທີ່ຕ້ອງມີຄຽງຄູ່ກັນ: ຄວາມຮູ້ວິຊາສະເພາະ (Hard Skills) ແລະ ທັກສະຊີວິດ (Soft Skills).
2. ເປັນຫຍັງການຮຽນຕໍ່ໃນລະດັບມະຫາວິທະຍາໄລຈຶ່ງຍັງຄົງເປັນ “ຮາກຖານ” ທີ່ສຳຄັນ.
3. ການແກ້ໄຂຄວາມເຊື່ອທີ່ຜິດໆ ທີ່ວ່າ “ຮຽນຈົບມາແລ້ວຫວ່າງງານ”.

1. ສອງປີກສູ່ທ້ອງຟ້າແຫ່ງຄວາມສຳເລັດ: Hard Skills ແລະ Soft Skills
ລອງຈິນຕະນາການເບິ່ງວ່າ ຄວາມສຳເລັດໃນອາຊີບການງານຂອງເຮົາຄືນົກໂຕໜຶ່ງ. ນົກໂຕນີ້ຈະບິນຂຶ້ນສູງ ແລະ ໝັ້ນຄົງໄດ້ ກໍຕໍ່ເມື່ອມັນມີປີກທັງສອງຂ້າງທີ່ແຂງແຮງເທົ່າທຽມກັນ.
• ປີກເບື້ອງໜຶ່ງ: ຄວາມຮູ້ວິຊາສະເພາະ (Hard Skills)
ນີ້ຄືຄວາມຮູ້ ແລະ ທັກສະດ້ານວິຊາການທີ່ເຮົາຮຽນມາໂດຍກົງ ເຊັ່ນ: ການຂຽນໂປຣແກຣມ, ການເຮັດບັນຊີ, ຄວາມຮູ້ດ້ານວິສະວະກຳ, ການປິ່ນປົວຄົນເຈັບ, ຫຼື ຄວາມສາມາດໃນການສອນ. ຄວາມຮູ້ເຫຼົ່ານີ້ຄື "ໃບເບີກທາງ" ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຮັບໂອກາດໃນການຖືກເອີ້ນໄປສຳພາດງານ. ມັນຄືສິ່ງທີ່ພິສູດວ່າ "ເຮົາຮູ້ຫຍັງແດ່?".
• ປີກອີກເບື້ອງໜຶ່ງ: ທັກສະຊີວິດ (Soft Skills)
ນີ້ຄືທັກສະດ້ານອຸປະນິໄສ ແລະ ການພົວພັນກັບຜູ້ຄົນ ທີ່ບໍ່ໄດ້ມີສອນເປັນວິຊາຫຼັກໃນຕຳລາ, ແຕ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ມັນຄືສິ່ງທີ່ຈະຕັດສິນວ່າ ເຮົາຈະໄດ້ວຽກ, ຈະໄດ້ຮັບການເລື່ອນຕຳແໜ່ງ, ແລະ ຈະສາມາດນຳພາອົງກອນໄດ້ຫຼືບໍ່. ມັນຄືສິ່ງທີ່ພິສູດວ່າ "ເຮົາເປັນຄົນແບບໃດ ແລະ ເຮັດວຽກຮ່ວມກັບຄົນອື່ນໄດ້ດີສໍ່າໃດ?".
ທັກສະຊີວິດທີ່ຕະຫຼາດແຮງງານໃນຍຸກນີ້ຕ້ອງການທີ່ສຸດປະກອບມີ:
- ການສື່ສານ (Communication): ບໍ່ແມ່ນແຕ່ການເວົ້າ, ແຕ່ລວມເຖິງການຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ການນຳສະເໜີແນວຄວາມຄິດໃຫ້ຄົນອື່ນເຂົ້າໃຈ, ແລະການຂຽນຢ່າງມືອາຊີບ.
- ການຄິດວິເຄາະ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາ (Critical Thinking & Problem Solving): ເມື່ອປະເຊີນກັບປັນຫາ, ເຮົາພຽງແຕ່ນັ່ງລໍຖ້າຄຳສັ່ງ ຫຼື ເຮົາສາມາດວິເຄາະສາເຫດ ແລະ ສະເໜີທາງອອກທີ່ສ້າງສັນໄດ້?
- ການເຮັດວຽກເປັນທີມ (Teamwork): ບໍ່ມີວຽກໃດທີ່ສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍຄົນໆດຽວ. ການຮູ້ຈັກຮັບຟັງ, ການປະນີປະນອມ, ແລະ ການເຮັດວຽກເພື່ອເປົ້າໝາຍລວມຂອງທີມ ຄືຫົວໃຈຂອງທຸກອົງກອນ.
- ການປັບຕົວ (Adaptability): ໂລກປ່ຽນແປງໄວ, ເຕັກໂນໂລຊີໃໝ່ໆເກີດຂຶ້ນທຸກມື້. ຄົນທີ່ສາມາດຮຽນຮູ້ສິ່ງໃໝ່ ແລະ ປັບຕົວໄດ້ໄວເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຢູ່ລອດ.
- ພາວະຜູ້ນຳ (Leadership): ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຫົວໜ້າ ມັນຄືການກ້າຄິດ, ກ້າຕັດສິນໃຈ, ກ້າຮັບຜິດຊອບ ແລະ ສ້າງແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ຄົນອ້ອມຂ້າງ.
ຖ້າຂາດປີກໃດປີກໜຶ່ງໄປ, ນົກກໍບໍ່ສາມາດບິນໄດ້. ຄົນທີ່ເກັ່ງວິຊາສະເພາະ ແຕ່ເຮັດວຽກກັບໃຜບໍ່ໄດ້ ກໍຈະບໍ່ກ້າວໜ້າ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຄົນທີ່ນິໄສດີແຕ່ຂາດຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດໃນວຽກງານ ກໍບໍ່ສາມາດສ້າງຜົນງານທີ່ມີຄຸນນະພາບໄດ້.

2. ເປັນຫຍັງຕ້ອງຮຽນຕໍ່? ມະຫາວິທະຍາໄລຄື “ສະໜາມເຝິກ” ຂອງທັງສອງປີກ
ເມື່ອນ້ອງນຸ່ງ, ລູກຫຼານຈົບ ມ.7, ຫຼາຍຄົນອາດຄິດວ່າ "ອອກໄປຫາເງິນເລີຍບໍ່ດີກວ່າຫວາ?". ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ເບິ່ງການຮຽນຕໍ່ໃນມະຫາວິທະຍາໄລໃນມຸມມອງໃໝ່: ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການໄປເອົາໃບປະກາດ, ແຕ່ມັນຄືການລົງທຶນເຂົ້າ “ສະໜາມເຝິກ” ທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການສ້າງທັງສອງປີກໃຫ້ແຂງແຮງ.
• ການສ້າງປີກ Hard Skills: ມະຫາວິທະຍາໄລໃຫ້ຄວາມຮູ້ເລິກເຊິງ ແລະ ເປັນລະບົບໃນສາຂາວິຊາສະເພາະໃດໜຶ່ງ. ມັນຄືການສ້າງຮາກຖານຄວາມຮູ້ທີ່ແໜ້ນໜາ ເຊິ່ງຍາກທີ່ຈະຫາໄດ້ຈາກການຮຽນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງ.
• ການສ້າງປີກ Soft Skills (ສຳຄັນທີ່ສຸດ!): ຊີວິດໃນຮົ້ວມະຫາວິທະຍາໄລ ຄືບ່ອນເຝິກທັກສະຊີວິດທີ່ດີເລີດ:
-​ ການເຮັດວຽກກຸ່ມ (Group Projects) ສອນໃຫ້ເຮົາຮູ້ຈັກການເຮັດວຽກເປັນທີມ, ການແບ່ງງານ, ແລະ ການຮັບຜິດຊອບ.
- ການຂຶ້ນນຳສະເໜີບົດໃນຫ້ອງ ເຝິກທັກສະການສື່ສານ ແລະ ຄວາມກ້າສະແດງອອກ.
- ການຈັດການເວລາລະຫວ່າງການຮຽນຫຼາຍວິຊາ ແລະ ກິດຈະກຳ ສອນໃຫ້ເຮົາຮູ້ຈັກການວາງແຜນ ແລະ ຄວາມມີວິໄນ.
- ການເຂົ້າຮ່ວມກິດຈະກຳນັກສຶກສາ ເປັນໂອກາດໃນການເຝິກພາວະຜູ້ນຳ ແລະ ການຈັດການ.
- ການພົບປະກັບໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ອາຈານຈາກຫຼາກຫຼາຍພື້ນຖານ ຊ່ວຍເປີດໂລກະທັດ ແລະ ສ້າງເຄືອຂ່າຍ (Connection) ທຳອິດໃນຊີວິດ.
ການຮຽນຕໍ່ໃນລະດັບສູງ ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ແຕ່ຄວາມຮູ້, ແຕ່ມັນມອບ "ໂອກາດ" ໃຫ້ເຮົາໄດ້ລົ້ມ, ໄດ້ລຸກ, ໄດ້ຮຽນຮູ້, ແລະ ໄດ້ເຕີບໂຕໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ປອດໄພ ກ່ອນທີ່ຈະອອກໄປສູ່ໂລກແຫ່ງຄວາມເປັນຈິງ.

3. ແກ້ຄວາມເຊື່ອທີ່ຜິດ: "ຮຽນຈົບປະລິນຍາຕີ ແລ້ວບໍ່ມີວຽກເຮັດ"
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳເວົ້ານີ້ເລື້ອຍໆ ແລະ ມັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄາດເຄື່ອນ. ຈາກປະສົບການຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ບັນຫາມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ "ການຮຽນຈົບ", ແຕ່ມັນຢູ່ທີ່ "ຮຽນຈົບມາແບບໃດ?".

ຄົນທີ່ມັກອ້າງວ່າບໍ່ມີວຽກເຮັດ ສ່ວນຫຼາຍຕົກຢູ່ໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້:
1. ມີແຕ່ປີກດຽວ: ຄືນັກສຶກສາທີ່ຕັ້ງໜ້າຕັ້ງຕາຮຽນເອົາແຕ່ຄະແນນດີໆ (Hard Skills) ແຕ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າຮ່ວມກິດຈະກຳ, ບໍ່ເຝິກການເຮັດວຽກເປັນທີມ, ບໍ່ກ້າສະແດງອອກ. ເມື່ອໄປສຳພາດງານ, ເຂົາເຈົ້າບໍ່ສາມາດສື່ສານ ຫຼື ສະແດງທ່າແຮງຂອງຕົນເອງອອກມາໄດ້. ນາຍຈ້າງບໍ່ໄດ້ຈ້າງ "ໃບປະກາດ", ເຂົາຈ້າງ "ຄົນ" ທີ່ມີທ່າແຮງໃນການເຮັດວຽກ.
2. ຂາດຄວາມກະຕືລືລົ້ນ: ຄິດວ່າຈົບແລ້ວ ວຽກຈະແລ່ນມາຫາເອງ. ບໍ່ສ້າງ Portfolio, ບໍ່ໄປເຝິກງານ, ບໍ່ສ້າງເຄືອຂ່າຍ, ແລະ ບໍ່ພັດທະນາຕົນເອງເພີ່ມເຕີມ.
3. ເລືອກຮຽນຕາມກະແສ ໂດຍບໍ່ເຂົ້າໃຈຕະຫຼາດແຮງງານ: ເລືອກຮຽນໃນສາຂາທີ່ບໍ່ມີຄວາມຕ້ອງການ ຫຼື ຕົນເອງບໍ່ມີຄວາມຖະໜັດແທ້ໆ, ເຮັດໃຫ້ຂາດແຮງຈູງໃຈໃນການພັດທະນາຕົນເອງ.
ສະນັ້ນ, ຄຳເວົ້າທີ່ຖືກຕ້ອງກວ່ານັ້ນຄວນຈະເປັນ: “ຄົນທີ່ຮຽນຈົບມາພ້ອມກັບໃບປະກາດພຽງຢ່າງດຽວ ໂດຍຂາດທັກສະຊີວິດທີ່ຈຳເປັນ, ຈະຫາວຽກທີ່ດີໄດ້ຍາກ”. ຕະຫຼາດແຮງງານບໍ່ໄດ້ຂາດແຄນ "ຄົນຈົບປະລິນຍາ", ແຕ່ກຳລັງຂາດແຄນ "ບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຄຸນນະພາບ" ຕ່າງຫາກ.

ບົດສະຫຼຸບ ແລະ ຄຳຮຽກຮ້ອງ
ເຖິງນ້ອງນຸ່ງ, ລູກຫຼານທີ່ຮັກແພງ, ການຕັດສິນໃຈຫຼັງຈົບ ມ.7 ຄືຈຸດປ່ຽນຂອງຊີວິດ. ຈົ່ງຢ່າເບິ່ງການຮຽນຕໍ່ເປັນພຽງແຕ່ "ທາງເລືອກ", ແຕ່ຈົ່ງເບິ່ງມັນເປັນ "ການລົງທຶນ" ທີ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ສຸດ ເພື່ອສ້າງອະນາຄົດຂອງຕົນເອງ. ຈົ່ງໃຊ້ເວລາ 4-5 ປີໃນມະຫາວິທະຍາໄລໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດ. ຢ່າເປັນພຽງ "ນັກຮຽນ" ທີ່ເຂົ້າຫ້ອງຟັງການບັນຍາຍ, ແຕ່ຈົ່ງເປັນ "ນັກສະແຫວງຫາ" ທີ່ເກັບກ່ຽວທັງຄວາມຮູ້, ປະສົບການ, ທັກສະ ແລະມິດຕະພາບ.
ຈົ່ງສ້າງປີກທັງສອງຂ້າງຂອງເຈົ້າໃຫ້ແຂງແຮງ ເພື່ອວ່າເມື່ອເຈົ້າຮຽນຈົບ, ເຈົ້າຈະບໍ່ພຽງແຕ່ມີໃບປະກາດຢູ່ໃນມື, ແຕ່ເຈົ້າຈະມີຄວາມພ້ອມທີ່ຈະໂບຍບິນໄປສູ່ທ້ອງຟ້າແຫ່ງຄວາມສຳເລັດໄດ້ຢ່າງສະງ່າງາມ ແລະ ໝັ້ນຄົງ. ການລົງທຶນໃນການສຶກສາ ແລະ ການພັດທະນາຕົນເອງໃນມື້ນີ້ ຄືການກຳນົດອະນາຄົດທີ່ສົດໃສໃນມື້ອື່ນ.

ອ່ານແລ້ວຫົດຫູ່ໃຈ ແຕ່ ກະເຫັນມຸມມອງຊີວິດໃນ ດ້ານທີ່ຫຼາຍຄົນອາດຄາດບໍ່ເຖິງ, ຄວາມຈຳເປັນ ແລະ ຄວາມ ອົດທົນຂອງຄົນ ມັນຕ່າງກັນ ແລະ ຂີດຈຳກັດມີຈິງ.

หนุ่มโคราชวัย 38 เล่าทั้งน้ำตาว่าคับแค้นใจ ตกงานมา 8 เดือน ไม่มีรายได้ มีลูก 3 คนต้องรับผิดชอบ นั่งอยู่ในบ้านดีๆ มีคนมาจ้างไปตัดหญ้า ก็ไปตัดให้จนเกลี้ยงแต่โดนเบี้ยวค่าแรง 300 บาท โดยที่มาตัดเพราะอยากได้เงินไปซื้อนมกับข้าวให้ลูกกิน พอไม่ได้เงินจึงโมโหกลับไปที่บ้านคนจ้าง ยิงถล่มบ้านคนจ้างยับ

💥 ปัจจัยที่กระตุ้นให้เกิดเหตุ
ตกงาน 8 เดือน — ไม่มีรายได้ประจำ ต้องดิ้นรนดูแลครอบครัว

ภาระลูก 3 คน — ทำให้ความเครียดสูง และต้องมีรายจ่ายรายวันอย่างต่อเนื่อง

หวังเงิน 300 บาทสุดท้าย — เงินจำนวนนี้อาจดูเล็กในสายตาคนทั่วไป แต่มีความหมายมากในสถานการณ์แบบนี้

ถูกเบี้ยวค่าแรง — ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่คือความรู้สึกถูกเอาเปรียบ-ไม่เห็นคุณค่า

ขาดเครื่องมือจัดการอารมณ์ — เมื่อถูกกระตุ้นจากความแค้น ความเครียดที่เก็บไว้อาจระเบิดออกมาในรูปของความรุนแรง

⚖️ ข้อคิดที่สังคมควรไตร่ตรอง
สังคมต้องมี มาตรการดูแลผู้ว่างงาน อย่างทั่วถึงและเข้าถึงได้

ต้องมี ช่องทางร้องเรียน-ไกล่เกลี่ยข้อขัดแย้งแรงงานเล็กน้อย ที่รวดเร็วและเป็นธรรม

เราต้องส่งเสริม การรับฟังและช่วยเหลือผู้ที่เปราะบางทางจิตใจ ก่อนจะเกิดโศกนาฏกรรม

และในมุมของมนุษยธรรม ต้องย้อนถามกลับว่า ถ้าทุกคนในบ้านนั้นมีลูก 3 คนที่หิวอยู่ เราจะยังกล้าเบี้ยวเงินเขาอยู่ไหม?

หากมองในมุมลึก นี่ไม่ใช่แค่ข่าวอาชญากรรม แต่คือสัญญาณเตือนของ ระบบที่ปล่อยให้คนหนึ่งคนหมดทางไป จนมองไม่เห็นคุณค่าของชีวิตผู้อื่นและแม้แต่ของตนเอง

#หนุ่มโคราชวัย38 #โดนเบี้ยวค่าแรง300บาท #ยิงถล่มบ้านคนจ้าง