UNCLE KYAW Journal

🛑 ဒေါသကြီးနေတဲ့သူ (ဒေါသဆိုတာ ချိုနဲ့လား?)
ဒီကနေ့ ၀န်ကြီးချုပ်ဟောင်း စာရေးဆရာကြီး ဦးနုရဲ့ "ငရဲဆိုတာ ချိုနဲ့လားဗျို့ " ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဖတ်ရင်းနဲ့မှ "အော်... ဒေါသဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ" အရင်က ကိုယ်သိထားတာတွေထက် ပိုလို့ တစ်ခါပြန်ပြီး သတိထားမိလာတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ငရဲဆိုတာ သေမှ ရောက်မှာ၊ ငရဲသားဆိုတာ ချိုနဲ့ လာမှာလို့ ထင်နေကြတာ မဟုတ်လား? တကယ်တော့ ဆရာကြီး ပြချင်တာက "ဒေါသကြီးနေတဲ့အချိန်၊ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်မချုပ်တည်းနိုင်တဲ့ အချိန်ဟာ ငရဲရောက်နေတာပဲ"လို့ ဆိုတာပါပဲ။
ဥပမာ .. ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့နေကြပဲ မဟုတ်လား?
🔍 အသေးအမွှားလေးတွေက စတဲ့ "မီးပွား"တစ်ခုက
ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိစ္စကြီးကြီးမားမားတွေထက် နေ့စဉ်ဘဝမှာ အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတွေမှာ ပိုပြီး ဒေါသထွက်တတ်ကြတာ တွေ့ရမှာပါ။
ကားပိတ်လို့ စိတ်တိုတာ
အင်တာနက်လိုင်းလေး ခဏဟန်းသွားတာ
ကိုယ်ပြောတဲ့စကားကို တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်းနားမလည်တာ
အဲဒီလို "ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေ" မှာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မေ့လျော့သွားတဲ့အခါ၊ အဲဒီ မီးပွားလေးကနေ ကိုယ့်ဘဝကို လောင်မြိုက်မယ့် ငရဲမီးကြီး ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။
ခဏတာ စိတ်မထိန်းနိုင်လိုက်လို့ ပြောလိုက်မိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း၊ လုပ်လိုက်မိတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုဟာ တစ်နေ့တာလုံးအတွက် (သို့မဟုတ်) တစ်သက်လုံး နောင်တရစေမယ့် ဆိုးကျိုးတွေကို သယ်ဆောင်လာနိုင်ပါတယ်။
🔥 ဒေါသက ပေးတဲ့ ငရဲမီး
ဒေါသထွက်နေတဲ့သူရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဖူးကြမှာပါ။ မျက်နှာက နီမြန်းပြီး ကြည့်ရဆိုးလာတယ်၊ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်၊ အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်စွှမ်း ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ ဒါဟာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ငရဲမီး လောင်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
🙏ဗုဒ္ဓတရားတော်မှာ "ဒေါသော အပ္ပယဂါမိနီ" လို ရှိပါတယ်။ ဒေါသဟာ အပါယ်ငရဲကို ပိုဆောင်တတ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။
ဒါဟာ သေမှ ရောက်မယ့် ငရဲတင်မကဘဲ၊ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာလည်း စိတ်ထဲမှာ ပူလောင်နေတာကြောင့် "မျက်မှောက်ဘဝ ငရဲ" ကို ခံစားနေရတာလို မီးမောင်းထိုးပြထားပါတယ်။
ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာအရ ဒေါသထွက်တဲ့အခါ ဦးနှောက်ထဲက Amygdala လို့ခေါ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းကနေ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုခု ကြုံနေရသလိုမျိုး တုံ့ပြန်စေပါတယ်။ အဲဒီအခါ Stress Hormones တွေ ထွက်လာပြီး ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို ကျဆင်းစေပါတယ်။
ဒေါသကြီးတဲ့သူဟာ ငရဲကို သေမှသွားရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခု ရှင်နေတဲ့ ဘဝမှာတင်-
အိပ်မပျော်တဲ့ ငရဲ
သွေးတိုး၊ နှလုံးရောဂါ ငရဲ
အပေါင်းအသင်း မိတ်ဆွေတွေ ဝေးကွာသွားတဲ့ ငရဲတွေကို လက်တွေ့ ခံစားနေရတာပါ။
"ဒေါသဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ" ကိုယ်က သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေချင်လို့ ဒေါသထွက်လိုက်ပေမယ့်၊ အရင်ဆုံး လောင်မြိုက်တာက ကိုယ့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှု ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
✨ ဒေါသကို ဘယ်လို ချုပ်တည်းမလဲ?
"ဒေါသကို သည်းခံခြင်းနဲ့ အနိုင်ယူပါ" လို့
🙏ဗုဒ္ဓအဆုံးအမမှာ ရှိသလို၊ ဒေါသကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးဆက်တွေဟာ ဒေါသဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားတတ်တယ်" လို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့် နောက်တစ်ခါ အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတွေကြောင့် စိတ်တိုလာတဲ့အခါ အခုပြောခဲ့တဲ့ "ဒေါသဆိုတာ ချိုနဲ့လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းလေးကို ပြန်မေးကြည့်ပါ။
ချိုမပါပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် ငရဲမီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သတိထားလိုက်ရင် ဒေါသက တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားပါလိမ့်မယ်။
မိတ်ဆွေတို့ရော... ဘယ်လို အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတွေမှာ ဒေါသထွက်မိတတ်လဲ? အဲဒီအခါမှာရော ဘယ်လိုမျိုး ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်လိုက်သလဲဆိုတာကို Comment မှာ နည်းလမ်းကောင်းလေးတွေ မျှဝေပေးခဲ့ပါဦးနော်။

— 𝐔𝐍𝐂𝐋𝐄 𝐊𝐘𝐀𝐖 𝐉𝐨𝐮𝐫𝐧𝐚𝐥

#ဒေါသကြီးနေတဲ့သူ
#ငရဲဆိုတာချိုနဲ့လား #ဦးနု

"ခင်မင်မှုကို လေးစားရင် စည်းဘောင်ကိုလည်း တန်ဖိုးထားပါ"

"စည်းဘောင်မဲ့တဲ့ ခင်မင်မှု" ကြောင့် စိတ်ညစ်ဖူးပါသလား။ လူတော်တော်များများက စည်းဘောင်ဆိုရင် ခပ်စိမ်းစိမ်း နေတာလို ထင်ကြတယ်။ တကယ်တော့ စည်းဘောင်ဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးတဲ့ အရာပါ။
လူတွေကြားမှာ “ခင်မင်မှု” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရမ်းလှပပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ခင်မင်မှုကို ထိန်းသိမ်းချင်လွန်းတဲ့စိတ်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ “စည်းဘောင် (Boundaries)” တွေကို ဖျောက်ပစ်မိတတ်ကြတယ်။
တကယ်တော့... စည်းဘောင်ဆိုတာ အခြားသူတွေကို တားဆီးဖို မဟုတ်ပါဘူး။ အပြန်အလှန် လေးစားတတ်ဖိုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်မှုမရှိအောင် ကာကွယ်ဖို့ပါ။
ကမ္ဘာကျော် စာရေးဆရာကြီး Robert Frost က တစ်ခါတုန်းက ဒီလိုပြောခဲ့ဖူးတယ်—
“Good fences make good neighbors.”
(ခြံစည်းရိုးကောင်းမှ အိမ်နီးချင်းကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်)
အဓိပ္ပာယ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ စည်းဘောင် တိတိကျကျရှိမှ ဆက်ဆံရေးတွေက ပိုပြီး ကျန်းမာပျော်ရွှင်ဖို ကောင်းလာတာပါ။ ခင်မင်မှုကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုရင် ဒီအချက်တွေကို စည်းဘောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသင့်ပါတယ် 👇
▪️ ကတိဆိုတာ ကတိပဲ ဖြစ်ရမယ်
▪️ အချိန်ဆိုတာ အချိန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်
▪️ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တန်ဖိုးထားရမယ်
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်တွေကို ယုံကြည်မှုနဲ့ လက်တွဲလုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခက်တာက လူတစ်ချိုဟာ ကတိကို အရမ်းလွယ်လွယ်ပေးတတ်ကြတာပါ။ ကတိပေးထားတဲ့ ရက်တွေ၊ အချိန်တွေ ရောက်လာရင်တောင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ရွှေ့သွားတတ်ကြတယ်။
အဲ့ဒီအခါ စကားသွားပြောမိရင် ပြန်ကြားရတာက— “မယုံကြည်တာလား” ဆိုတဲ့ စကားမျိုးပါ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းလာရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် တစ်ခု သတိထားမိလိုက်တယ်... “စည်းဘောင်မရှိတဲ့ ခင်မင်မှုက တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကိုယ့်အတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာတတ်တယ်” ဆိုတာပါပဲ။
စာရေးဆရာမ Brené Brown ကလည်း ဒီလိုဆိုခဲ့ပါတယ်—
“Clear is kind. Unclear is unkind.”
တိတိကျကျ ပြောဆိုခြင်းဟာ တစ်ခါတလေ ကြမ်းတမ်းသလို ထင်ရပေမယ့်၊ မရှင်းမလင်း ထားတာကသာ အနာဂတ်မှာ တစ်ဖက်လူနဲ့ ကိုယ့်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတတ်ပါတယ်။
ဘဝမှာ ကျွန်တော်တိုရဲ့ အချိန်၊ စွမ်းအားနဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုတွေက အကန့်အသတ်နဲ့ပါ။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ပေးမလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်မှတ်ရပါမယ်။ စည်းဘောင်ထားခြင်းဟာ လူတွေကို ဝေးကွာစေဖို မဟုတ်ပါဘူး။ အရှုပ်အထွေးတွေကြားမှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ခင်မင်မှုကို ရေရှည်ခိုင်မာစေဖိုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ခါတလေ... ခင်မင်မှုတွေ ပိုပြီး လှပသွားဖို့ ခိုင်မာတဲ့ စည်းဘောင်လေးတစ်ခုတော့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်လားဗျာ။

— 𝐔𝐍𝐂𝐋𝐄 𝐊𝐘𝐀𝐖 𝐉𝐨𝐮𝐫𝐧𝐚𝐥

🌑━━━━━━━━━━━━
ကျနော်မြင်တဲ့အတိုင်းပြောမယ်။
━━━━━━━━━━━━🌍
ဒီနေ့ကမ္ဘာလောကကြီးက ဆူညံလွန်းတယ်။
ပြင်ပမှာ သတင်းတွေ ဆူညံနေတယ်။
Online ပေါ်မှာ အမြင်တွေ အကြားတွေ ဆူညံနေတယ်။
အဲဒီနေရာကို ရောက်မနေပေမယ့်လည်း၊
လက်ထဲက စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးက
အဲ့ဒီဆူညံသံအားလုံးကို
ကျွန်တော်တိုရဲ့ စိတ်ထဲသို တိုက်ရိုက်ပိုနေတယ်။
ကျနော်တို သတိမထားမိ မသိလိုက်မိခင်မှာ…
စိတ်တွေက စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ ပူလောင်လာတယ်။
စိတ်ရှုပ်ထွေးလာတယ်။
မငြိမ်းချမ်းနိုင်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ မေးကြည့်ဖိုလိုတယ်—
အဲ့ဒီပူလောင်မှုကို
ကျွန်တော်တို မယူရင် မဖြစ်ဘူးလား။
ကမ္ဘာကြီးကို ခဏလောက်ဖြစ်ဖြစ် ကျနော်တို မကယ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင်
ကိုယ့်စိတ်လေးကိုတော့ ခဏလောက် ကယ်လိုရတယ်မဟုတ်လား။
အရမ်းစိတ်ရှုပ်ထွေးလာတဲ့အချိန်…
လက်ထဲကဖုန်းကို ခဏလောက် ချထားလိုက်ပါ။
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ နေရာလေးမှာ အသက်ရှုတာကို သတိထားပြီး လေဝင်လေထွက် လေးကိုကြည့်နေကြရင် မကောင်းဘူးလား။
အပြင်က မိုးသံ၊ လေသံ၊ တိတ်ဆိတ်မှုကို နားထောင်ကြည့်ပါ။
အဲ့ဒီခဏလေးထဲမှာ
စိတ်က တဖြည်းဖြည်း အေးလာတတ်တယ်။
တကယ်တော့ ငြိမ်းချမ်းမှုဆိုတာ
အပြင်က လာပေးမယ့် အရာမဟုတ်ပါဘူး။
ငါ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုက
ငါ့ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။
ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်တဲ့ခဏ
သတင်းတွေကို မဖတ်တဲ့ခဏ
ဘယ်သူ့ကို ဘာအကြောင်းအရာမှ မတုန့်ပြန်နေတဲ့ခဏ—
အဲ့ဒီခဏတွေက
ကိုယ့်ဘဝကို အေးချမ်းစေတဲ့ အစဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကိုယ်မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေအတွက် ငြင်းခုံနေတာတွေ မြင်ရ ကြားရတော့---
ပူပန်မှုတွေ မပြန့်ပွား‌စေချင်ဘူး။
ကျနော်လည်းကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်နေပါတယ်။
ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့ မိတ်ဆွေ…
အခုလက်ထဲက ဖုန်းကို
၅ မိနစ်လောက် ချထားနိုင်မလား။ 🌿
တစ်ခါတလေ
ကမ္ဘာကြီးကို ကျနော်တိုတွေ မပြောင်းလဲနိုင်ပေမယ့်
ကိုယ့်စိတ်ကိုတော့ သက်သာချောင်ချိအောင် ပြန်ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။
🔔 ဒီစာဟာ
သတိပေးခေါင်းလောင်းသံလေး တစ်ချက်ပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုရင်ရပါပြီ။

✍️— 𝐔𝐍𝐂𝐋𝐄 𝐊𝐘𝐀𝐖 𝐉𝐨𝐮𝐫𝐧𝐚𝐥


#စိတ်အေးချမ်းမှု
#ငြိမ်းချမ်းမှု

🌑━━━━━━━━━━━━
ကျွန်တော်ရဲ့ ဖြစ်ပုံ
━━━━━━━━━━━━🌑
ဒီလိုဖြစ်ဖူးကြလား?
“နောက် ၅ မိနစ်ပဲ…”
ဆိုတဲ့ စကားလေးနဲ့
ညတိုင်း အိပ်ချိန်ကို လျှော့တွက်မိတာမျိုး။
ပြီးခဲ့တဲ့ ကိုရီးယားနှစ်သစ်ကူး နားရက်ရှည်မှာ
ကျွန်တော်လည်း အချိန်ရှိတယ်ဆိုပြီး
အိပ်ချိန်ကို မလေးစားမိခဲ့ဘူး။
ပုံမှန်ဆိုရင်
ည ၉ နာရီခွဲရင် ဖုန်းကို ✈️ Airplane Mode တင်တတ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရက်တွေမှာတော့
“နောက်တစ်ခုလောက်ပဲ ကြည့်မယ်…”
“နောက်တစ်ပို့စ်ပဲ…”လုပ်မယ်
ဆိုရင်းနဲ့ ညတွေ နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။
အစပိုင်းမှာ မသိသာဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ—
▪️ မနက်ခင်းတွေ ခေါင်းမကြည်တော့ဘူး အိပ်ရာထချိန်‌ မမှန်တာတွေဖြစ်လာတယ်
▪️ မူးဝေသလို ဖြစ်လာတယ်
▪️ စားချိန်မမှန်တော့ဘူး
▪️ အလုပ်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး
လုပ်လက်စ အလုပ်လေးတွေက
ပြီးအောင်မလုပ်နိုင်ဘဲ စုပြုံလာတယ်။
တစ်နေ့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ
ညီလေးတစ်ယောက်က မေးတယ်—
🗣️ “ကိုကျော်… နေမကောင်းဘူးလား?
မအိပ်ခဲ့ရဘူးထင်တယ်…”
😌 “ဟုတ်တယ် ညီလေး… ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ဘူး…ဖြေလိုက်ရတယ်”
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သတိရလိုက်တယ်—
အိပ်ချိန်နောက်ကျခြင်းဟာ
တစ်ညတည်းနဲ့ မပြီးဘူး။
နေ့ရက်တွေကို ဆက်တိုက်
ဖြည်းဖြည်းချင်း ချိုးဖောက်နေတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
သုတေသနတွေက ပြောထားတာအရ
အိပ်ချိန်မမှန်ခြင်းဟာ
• စိတ်ဖိစီးမှု မြင့်တက်စေတယ်
• ကိုယ်ခံအား လျော့နည်းစေတယ်
• အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်း ကျဆင်းစေတယ်
ဖုန်းတစ်လုံးက ကျနော်တို့ရဲ့ အနားယူချိန်
ညရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖောက် ဖျက်ဆီးနိုင်သလို
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇီဝနာရီ — circadian rhythm ကိုပါ
ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။
တကယ်တော့…
အောင်မြင်မှုထက်
ပိုအရေးကြီးတာက
ကျန်းမာရေးပါ။
ဒီနေ့မှစပြီး
အိပ်ရာမဝင်မီ တစ်နာရီအလို
ဖုန်းကို ပိတ်ပြီး အဝေးမှာထားဖို့
ပြန်လေ့ကျင့်နေပါတယ်။
သင်တို့ရဲ့ အိပ်ချိန်က
ဘယ်လောက်မှန်ကြပါသလဲ?
ဒီစာကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်
သင့်ရော ဒီည စောစော ဖုန်းပိတ်နိုင်မလား? 🌙

✍️UNCLEKYAWJournal

❝ ခရီးသွားတာက အပန်းဖြေဖို့ပဲလား… ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တွေ့ဖို့လား? ❞

တခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ခရီးသွားချင်တာက
နေရာသစ်တွေကြည့်ချင်လို့မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ထဲက အလေးတွေ မရှင်းတာတွေကို ခဏလောက် ရှင်းချင်လို့ လျှော့ချချင်လို့ပါ။
တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီးနေရင်
စိတ်အမြင်တွေတောင် တင်းကြပ်လာတတ်တယ်။
ခရီးတစ်ခေါက်ထွက်လိုက်တဲ့အခါ
လမ်းတွေ၊ လူတွေ၊ အသံတွေ ပြောင်းသွားပြီး
ကိုယ့်စိတ်ထဲက အတွေးတွေလည်း ပြောင်းသွားတတ်တယ်။
ခရီးသွားခြင်းက
ပျော်ဖို့ တစ်ခုတည်းအတွက်မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ဘဝကို အဝေးကနေ ပြန်ကြည့်နိုင်ဖို့ပါ။
တချိုအဖြေတွေကို
အလုပ်စားပွဲပေါ်မှာ မတွေ့နိုင်ဘူး။
လမ်းပေါ်မှာတွေ့တတ်တယ်။
ခရီးထွက်ခြင်းက ဖန်တီး နိုင်စွမ်းကို တိုးစေတယ်။
တစ်ခုက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တွေ့စေတယ်။
တစ်ခုက အမှတ်တရတွေ ဖန်တီးစေတယ်။
ခရီးဆိုတာ နေရာပြောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
အမြင်ပြောင်းသွားတာပါ။

— 𝐔𝐍𝐂𝐋𝐄 𝐊𝐘𝐀𝐖 𝐉𝐨𝐮𝐫𝐧𝐚𝐥
#ခရီးသွားခြင်း

"ကတိစကားတစ်ခွန်းရဲ့ တန်ဖိုး "(word & Action)

ဒီဂျာနယ်က
အခြားသူကို သင်ပေးချင်လိုမဟုတ်ဘူး၊
ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သတိပေးချင်လိုရေးထားတာပါ။
အခုနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တွေ့မြင်လာတာတစ်ခုရှိတယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့တန်ဖိုးကို အမြဲပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။
အဲ့ဒါက ငွေမဟုတ်ဘူး။ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ကိုင်ထားတဲ့ဖုန်းတွေ၊ ရာထူးတွေမဟုတ်ဘူး။
စကားတစ်ခွန်းပါပဲ။
ကိုယ်ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းအပေါ် ဘယ်လောက်တာဝန်ယူနိုင်လဲဆိုတာဟာ
လူတန်ဖိုးကို ပြောပြနေတယ်။
တချိုလူတွေက “စကားလေးပဲ” လိုထင်ပြီး လွယ်လွယ်ပေါ့ပေါ့ထား ပြောကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ စကားနဲ့ အကျင့်မညီတဲ့အခါ
ချိန်ခွင်တစ်ဖက် လေးကျသလို
ယုံကြည်မှုလည်း မညီတော့ဘူး။
“Word” နဲ့ “Action” မကိုက်ညီတဲ့အခါ
လူဂုဏ်သိက္ခာက တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားတတ်တယ်။
ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးတဲ့စကားတစ်ခွန်းရှိတယ် —
“စကားမပြောခင်မှာ ကိုယ်က စကားရဲ့သခင်ဖြစ်တယ်။
ပြောပြီးသွားရင်တော့ ကိုယ်က စကားရဲ့ကျွန်ဖြစ်သွားပြီ” တဲ့။
မလုပ်နိုင်တာကို မပြောဘဲနေတာလည်း ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုပါပဲ။
ယုံကြည်မှုဆိုတာ တည်ဆောက်ဖို နှစ်နဲ့ချီကြာပေမဲ့
ပျက်စီးဖို့ကျတော့ မတည်တဲ့ ကတိစကားတစ်ခွန်းပဲ လိုတယ်။
တစ်နေကုန်တဲ့အခါ
“ဒီနေ့ ငါ မတည်နိုင်တဲ့ကတိ မပေးခဲ့ဘူး”
“ပေးထားတဲ့စကားကို လေးနက်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်” လို့ ပြန်စဉ်းစားနိုင်ရင်
အိပ်ရာဝင်ချိန်မှာ စိတ်မလေးဘဲ ကောင်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မယ်ထင်တယ်။
ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အမြဲတမ်း အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမားနဲ့ မဆိုင်ဘူးထင်ပါတယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားနိုင်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ ရှိခြင်းက
တကယ့်ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ အစပဲ။
ကိုယ်တိုင်က ဒီလိုစဉ်းစား လက်ခံနိုင်လာတဲ့ နေ့က
တန်ဖိုးရှိတဲ့နေ့လေး ဖြစ်ပါပြီးဗျာ။

ဒီဂျာနယ်ကို ရေးရတာက
ဆရာကြီးလုပ်ချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး။
မလိုအပ်တဲ့သူတွေ အတွက် ဇွတ်အတင်း အကြံပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
စကားလုံးတွေ လွယ်လွယ်ပေးတတ်တဲ့
အကျင့်ကို ဖျောက်ချင်သူတွေအတွက်
ဒီနေ့တစ်နေ့အတွက် စဉ်းစားစရာလေး ဖြစ်စေချင်လိုပါ။
ကတိဆိုတာ စာလုံးလေးပဲဆိုပေမဲ့
လူတစ်ယောက်ရဲ့တန်ဖိုးနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်နေတယ်။
ကိုယ်တိုင်လည်း လေ့လာနေဆဲပါ။
မတည်နိုင်တဲ့ ကတိတွေ မပေးဖို
ပြောပြီးသားစကားကို ထိန်းနိုင်ဖို
နေ့စဉ် သတိထားလေ့ကျင့်နေဆဲပါ။
ဒီနေ့ ဒီစာကိုဖတ်နေတဲ့သူထဲမှာ
“ငါလည်း စကားကို ပိုတာဝန်ယူသင့်တယ်” လို့
စဉ်းစားမိသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိရင်
ဒီဂျာနယ်က တန်ဖိုးရှိပါပြီ။

လေးစားစွာဖြင့် -
✍️𝐔𝐍𝐂𝐋𝐄 𝐊𝐘𝐀𝐖 𝐉𝐨𝐮𝐫𝐧𝐚𝐥

#ကတိစကား

“တကယ်ကြောက်ခဲ့တယ်”

မနေ့က Odaesan Birobong 🏔️နှင်းတောင် (1,563m) ကိုတက်ခဲ့ပါတယ်။
လမ်းတွေက နှင်းတွေ ဖွေးနေပြီး ရေခဲပြင်ဖြစ်နေတယ်။
ရိုးရိုးဖိနပ်နဲ့ပဲတက်ခဲ့လို့ အရမ်းကိုခက်ခဲခဲ့တယ်။
လမ်းတဝက်မှာ လူကမောပြီး ကြောက်စိတ်ဝင်လာတယ် ပြန်လှည့်ရမလားဆိုပြီး စဉ်းစားမိခဲ့တယ်။

Trail တစ်လျှောက် နှင်း‌တွေတင် နေပြီး
Steps တွေ ice တွေ ဖြစ်နေပါတယ်
Microspikes မပါရင် ချော်နေပြီး အလွန်ကို ခက်ခဲ့ပါတယ်
Trekking pole နှစ်ချောင်းရှိရင် အရမ်းအသုံးဝင်ပါတယ်၊
၊ ပါမသွားခဲ့ဘူး
မြန်မာဆန်လိုက်တယ်😊 သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို တောင်ဝှေးလုပ် အဖော်ပြု တက်သွားလိုက်တယ်

ဒါပေမဲ့ “ထိပ်ဖျားကိုရောက်ချင်တယ်” ဆိုတဲ့စိတ်က ပြန်လှည့်ခွင့်မပေးဘူး။
အပေါ်ဆုံးရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့
ကြောက်စိတ်ထက် ဆန္ဒက ပိုအားကြီးနိုင်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။
ပြန်ဆင်းတဲ့လမ်းက ပိုခက်ခဲခဲ့ပေမယ့်
အဆုံးမှာတော့ ပြုံးနိုင်ခဲ့တယ်
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တဲ့နေ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
တခါတလေ ဘဝမှာလည်း
လမ်းချောနေတတ်ပေမယ့်
မလှည့်ဘဲ ဆက်လှမ်းရင် ထိပ်ဖျားကို ရောက်
နိုင်ပါတယ် ဆိုတာကို လက်တွေ့ကြုံခဲ့ရပါတော့တယ်။


#비로봉


#တောင်တက်ခြင်း

" ကူးစက်တတ်တယ် "

နေ့တိုင်းတွေ့နေကြသူတွေကို တစ်နေ့တစ်ခါတော့ သေချာကြည့်မိတယ်။
တချိုနေ့တွေမှာ သူတိုမျက်နှာလေးတွေက နူးညံ့ပြီး အေးချမ်းနေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလိုနေ့တွေမှာ ကိုယ်ပါ စိတ်ကလေးအေးချမ်းသလို ပေါ့ပါးသလို ခံစားရတယ်။
မသိမသာပဲ သူတိုရဲ့အေးမြမှုက ကိုယ့်ထံကိုလည်း လာထိတယ်ထင်တယ်။
ဒါပေမယ့် တချိုနေ့တွေမှာတော့ မတူဘူး။ အကြောင်း အမျိုးမျိုးကြောင့်
ရုပ်ကလေးတွေက တင်းမာနေတယ်။ စကားပြောသံတွေမှာလည်း အနည်းငယ်ပူလောင်မှုတွေ ပါဝင်နေတတ်ကြတယ်။
အဲ့ဒီလိုအခါမျိုးမှာ ကိုယ့်စိတ်ထဲလည်း မသက်သာတော့ဘူး။
ဘာမှမဖြစ်သလို နေနိုင်မလားဆိုပြီး နေကြည့်တယ် မရဘူး။
ကိုယ်ပါ တစ်ခုခုကို သယ်ဆောင်လိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။
ဒီအရာကို သတိထားမိပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးမိတယ် —
“ကိုယ်ကရော ဘာကို ဖြန့်ချီနေတာလဲ?”
စိတ်ပူပန်မှုဆိုတာ ကိုယ်အတွင်းမှာပဲ မနေဘူး
ကိုယ့်အနားရှိ လူတွေထံကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ကူးစက်သွားနိုင်တယ်။
ကိုယ့်စိတ် ပူနေချိန်တွေမှာ ကိုယ့်အနားရှိတဲ့ လူတွေပါ အလိုအလျောက် တင်းမာသွားနိုင်မလား?
ကိုယ်ရဲ့ မမြင်ရတဲ့ ပူပန်မှုတွေက မိသားစုထဲ၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ၊ မိတ်ဆွေတွေကြားထဲမှာ လှိင်းလေးတစ်ခုလို ပြန့်နှံသွားနေလား?
စိတ်ပူပန်မှုဆိုတာ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲပဲ ခံစားနေရတယ်လို့ ထင်တတ်ပေမယ့် အမှန်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ စိတ်တွေက လေလိုပဲ…
မမြင်ရပေမယ့် ထိတွေ့ခံစားနိုင်တယ်။
အေးချမ်းမှုကလည်း ကူးစက်တတ်သလို ပူပန်မှုတွေကလည်း ကူးစက်တတ်တယ်။
အဲ့ဒါကြောင့်
ဒီနေ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သဘောထားတစ်ခု ပေးချင်တယ်။
စိတ် ပူပန်လာတဲ့အချိန်တိုင်း ခဏရပ်မယ်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သေချာနားထောင်မယ်။ ကိုယ့်စိတ်ကို မကျေမနပ်မဖြစ်ဘူး။ တင်းမာမှုမဖြစ်ရဘူး။ နူးညံ့စွာ ပြန်လည်ချိန်ညှိမယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့…
ကိုယ့်စိတ်အေးချမ်းမှုကလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် (သို့မဟုတ်) ဘေးပတ်၀န်းကျင်အားလုံးကို ကူးစက်တတ်တယ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ လှိုင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်လို့ပါပဲ။
✍️ဒီနေ့ ကိုယ် ဘာလှိုင်းကို ပြန့်နှံ့စေချင်သလဲ?

"မလွယ်ဘူး မပြောပါနဲ့
လွယ်တဲ့အရာတွေက အရသာ သိပ်မရှိတတ်ဘူး"

🕠မနက်ခင်းကို ကြည်လင်သော စိတ်နဲ့ စနိုင်ဖို့ အိပ်ရာနိုးတာနဲ့
🔻Notification မကြည့်သေးဘူး
Social media ကို မဖွင့်သေးဘူး
အသက်ရှူမှုကို အာရုံစိုက်ကြည့်တယ်
ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေအောင် လေ့ကျင့်တယ်၊
ဒါကို လူတိုင်း လေ့ကျင့်ယူနိုင်ပါတယ်၊
နေ့တစ်‌နေ့လုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းချင်သူတိုင်းပေ့ါ
👉မနက်ဖြန် ကို ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ ဖြတ်သန်းချင်လဲ?

✍️UNCLEKYAW Journal

“နေ့တစ်နေ့ကို စိတ်ကြည်လင်မှုနဲ့ စလိုက်ရင်
ဘဝကလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းအေးမှုနဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေတိုးလာတတ်တယ်။”🧘‍♂️